tag:blogger.com,1999:blog-54664461402851426712012-02-16T13:58:27.709+01:00abnormaal zijn zij die af en toe absurd normaal zijn...abnormalianoreply@blogger.comBlogger1131100tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-56050012916967803552012-01-03T09:38:00.000+01:002012-01-03T09:38:33.468+01:002012 zal een vervolg zijn<br />van het einde van 2011<br /><br />alleen<br />vooruit<br />zoekend naar een transformatie<br />van de 'wij' naar een 'hij' en 'ik'<br /><br />hoe dat moet<br />geen idee<br /><br />hoe geef je alles op<br />wat je zo lief is<br />hoe geef je elkaars warmte en echtheid op<br />als het zo fout voelt<br /><br />hij gelooft dat het zo moet<br />ondanks de voelbare twijfel<br />blijft hij erbij<br /><br />en daar kan ik me alleen maar<br />noodgedwongen<br />bij neerleggen<br /><br />zucht<br />...<br />2012...<br />ik heb er zo hard geen zin in...<br />maar het moet<br />en het zal<br />en het moet<br />en het zal<br />en het moet<br />en het zal...<br /><br />x<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5605001291696780355?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-32803621223769114262011-12-31T11:58:00.001+01:002011-12-31T12:00:32.666+01:00Het zijn intense dagen...<br /><br />Lang is de stilte er in mezelf geweest... Schrijven kon ik niet, niet hier en niet in het kleine rode boekje dat dicht bij me ligt, naast mijn bed... Ik kon het niet. Proberen te vangen in woorden wat je amper zeggen kan... Gevoel dat de overhand heeft...<br /><br />Het zijn intense dagen...<br /><br />Ergens onderweg raakten we elkaar kwijt en het blies me helemaal omver... Of het voelde zo als je tegen elkaar uitspreekt dat het zo niet meer gaat... Alles verteert je en enkel je lijflijkheid schiet nog over, zo lijkt het maar al de rest doet zo'n pijn dat je meer aanwezig bent dan ooit in feite maar dat je zo afwezig lijkt... En dan hield het op...<br /><br />Eten, slapen... alles viel terug in het absolute minimum en niets was nog wat het ooit was geweest...<br /><br />Alleen... alleen bleef ook hij ergens toch aanwezig. Met meer afstand, met meer stiltes in de dagen ertussen maar dat hield niet op... Soms gewoon elkaar zien in een kookles, niets meer maar nooit die absolute niet-meer-zien-horen-stilte... En ergens gaat je hart liggen... legt het zich neer bij de situatie... Vechten tegen 'graag zien' in plaats van 'houden van'... is onmogelijk... Dus geef je op... en duw je jezelf doorheen de dagen.<br /><br />Het zijn intense dagen...<br />En ergens onderweg ga je ook niet meer uit de weg. Spreek je af, loop je door Leuven, en is alles zoals voorheen, of zo voelt het maar weet je dat alles ook helemaal anders is. Een bezoek aan het museum, stof zoeken in een klein winkeltje, strip kopen in een stripwinkeltje... het voelde allemaal zo vertrouwd.<br /><br />Dichter... zo voelde het weer, dichter en toch zegt je hart dat het ook 'dat maar is'...<br /><br />En toch... een kindje dat geboren wordt... héél dichtbij en &nbsp;ik voel het en ik voel mijn ontbrekende deel daarin... of hij laat het me voelen door het feit dat hij het met deelde, via mail, via sms...<br /><br />En soms... soms ben ik miss abnormalia ten voeten uit... En na een kerstweekend waarbij ik elke vezel van m'n lijf voelde, besloot ik dat het op kerstdag genoeg was geweest dat gevoel... Stap in mijn auto, rijd naar hem toe en ik zeg hem 'vrolijk kerstfeest', eens binnen en we vallen elkaar in de armen, minutenlang terwijl hij in mijn oor fluistert 'ik ben peter' en mijn tranen de vrije loop gaan op zijn schouder...<br /><br />De week vakantie was meer dan nodig voor mezelf en ergens halverwege duiken we nog eens de stad in, een tentoonstelling die al even op ons lijstje stond. We ontmoeten elkaar op zijn appartement, wandelen er naartoe en onderweg ontdekken we een plek waar we ons koffie, verloren brood en verse croissants bestellen. Gezeten aan een tafel, de rust van de dag er bij en de gesprekken die vlot lopen...<br /><br />Het zijn intense dagen.<br /><br />Zo komen we opnieuw tot die diepgang en intensiteit die ons de laatste keren eigen is. En de echte onderliggende reden waarom dit alles eigenlijk fout liep, komt daar, als bij toeval naar boven...<br /><br />En mijn hart stopt...<br />Mijn hart dat de deuren had toegedaan, dat haar eigen weg zocht... stopt daar...<br /><br />Want het drong allemaal niet zo tot me door... dat gebeurde pas in de voorbije dagen, toen ik terug tot mezelf kwam, toen die afstand er terug was... alleen, thuis... Dan pas gleden die woorden naar beneden en bereikten ze vaste grond...<br /><br />Ik had het mis, ergens... zo voelt het... Het gaat niet over 'houden van' versus 'graag zien'... het gaat over iets dat haalbaar is... zo lijkt het... Het gaat over iets waar ik van kan winnen, zo voelt het...<br /><br />En toen ik vanmorgen wakker lag... had ik er genoeg van... Van mijn gewoel tussen de lakens.<br /><br />Ik kleedde me aan, daalde de trap af, de auto in, passeerde langs het tankstation voor croissants en fruitsap en reed verder. Ik parkeerde, nam mijn telefoon en belde... Geen gehoor. Ik nam de sleutels, die ik sindsdien van mijn sleutelbos had gehaald en ergens thuis bewaarde, en draaide het slot om. Een bonkend hart... Ik nam de trap en ergens halverwege hield ik halt... Ademen miss, ademen...<br />Verder de trap op, de deur open na even zacht geklopt te hebben... zijn slaapkamerdeur... klopje en 'niet schrikken'... het bed was leeg, het licht van de badkamer scheen en hij kwam om de hoek... 'euh, toch wel', zei hij...<br />'Niet schrikken', zei ik, 'ik heb ontbijt voor je bij'.<br /><br />We zetten ons aan de tafel, aten, praatten wat over de muziek die hij had opgezet. M83...<br />Hij moest weg, koken voor zijn familie... Ik doe mijn jas aan, hij houdt me vast, bedankt me voor het ontbijt.<br /><br />En ik denk bij mezelf... hier ben je niet voor naar hier gekomen... niet om nu te vertrekken en niets te zeggen en dus vraag ik het hem 'heb je vijf minuten?'... hij kijkt me aan... 'ja'...<br />Niet hier zeg ik, niet zo... gaan we even op bed liggen want ik wil je iets zeggen en dat lijkt me een betere setting...<br />En met mijn jas aan kruipen we even onder de dons. We nestelen ons even, ieder voor zich en na even stil te zijn, begin ik eraan...<br /><br />Dat het me verrast heeft in de week... Dat de afgelopen dagen alles is binnen gesijpeld... Dat ik aan het draaien was maar dat door dit nieuws... Ik ben gaan nadenken... Want ik besef nu dat het niet gaat over 'niet graag genoeg' zien... Ik besef nu dat het iets is waar ik van kan winnen. Want van de onmeetbare begrippen als houden van en hoeveel en 'graag zien'... van dat gevoel, dat het er niet genoeg zou zijn... daar kan je niet van winnen... Ik probeerde dat ooit en weet dat die strijd nog voor hij ooit begon al verloren was...<br />Maar hier gaat het duidelijk om iets anders... iets waarvan ik voel dat het haalbaar is en ik heb de afgelopen dagen gedacht wat ik hier in kan doen... Maar hij heeft me het afgelopen jaar die zekerheid in mezelf gegeven om nu de ballen aan mijn lijf te tonen, op te staan en te zeggen: 'vergeet het als je denkt dat ik toelaat dat je daardoor van me weg loopt...'.<br /><br />Dus zei ik het... vanmorgen, onder de dons, met jas en al nog aan...<br />En het was veel... hij vroeg tijd om erover na te denken... Een zin die eigenlijk niet gezegd moest worden want ik verwachtte geen antwoorden... Vasthouden... hij die zegt 'het zijn intense dagen'...<br /><br />Uit bed, de laatste dag van het jaar tegemoet... Ik wandel uit de slaapkamer, hij richting badkamer. Hij komt me achterna, houdt me vast, bedankt me voor het ontbijt... en ik zeg dat ik eraan getwijfeld heb om het te doen... dat ik het zo 'inbreukend' vond...<br /><br />Hij zegt dat het daarom is waarom mensen vaak zo vaag zijn... en ik zeg dat ik hem niet begrijp. Hij lost zich, wandelt naar het raam, kijkt naar buiten en zegt... Mensen praten vaak in vage termen als iets beëindigt wordt van 'het is op...', etc... maar dit... dit zou me ook getriggerd hebben, zei hij... Dit nieuws zou me ook zo doen handelen als jij nu doet... En dat het goed is dat ik het gedaan heb...<br /><br />We omarmen. Ik geef hem een zoen en ik draai me om... De deur open en het nieuwe jaar tegemoet...<br /><br />Een nieuw jaar vol vraagtekens maar een oud jaar dat ik heb afgesloten zoals ik vond dat het moest afgesloten worden... Met de dingen te zeggen zoals ze zijn en te vechten voor hem die me lief is...<br /><br />Of dat genoeg is...<br />2012...<br /><br />x<br />Een gelukkig nieuwjaar!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3280362122376911426?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-26030560415420748812011-10-28T07:52:00.000+02:002011-10-28T07:52:50.635+02:00Misselijk... Wederom... Deze nacht amper geslapen... Stress...<br /><br />Gisterenavond was de AB. Bon Iver... Af en toe ging het recht door mijn lijf. Wij twee, daar... Naast elkaar en als het dan die intieme muziek werd die Bon Iver zo typeert dan kreeg ik kippenvel, vocht ik tegen de tranen die niet mochten rollen en slikte ik meermaals die brok aan gevoel door.<br /><br />Gisteren was wel voorbereid uit de badkamer komen met de nodige aandacht voor de make up die mijn gezicht er ineens pakken beter deed uitzien. Subtiele toetsen doen wonderen, zo bleek. Ik ben mijn vriendin eeuwig dankbaar voor de les van het voorbije weekend.<br /><br />Gisteren is hij die op de oprit rijdt, onder zijn motorkap iets aan het checken is en wij die instappen... Zonder kus ter verwelkoming, etc. Brussel. En wij twee in de auto.<br /><br />Gisteren is dansen op 'skinny love' en zo hard genieten van dat nummer. Of kippenvel krijgen en het bijna niet meer uithouden bij 'the wolves' wanneer 'zijn' hand op mijn schouder ligt en ik weet niet of het is om stabiel te staan opdat hij het nummer filmen kan met zijn telefoon of het iets anders wil betekenen maar ik hapte alleszins naar adem.<br /><br />Gisteren is samen achteraf nog eentje drinken. Praten over ditjes en datjes en gewoon... 'wij' zijn.<br /><br />Gisteren is terugkeren naar de auto, rijden naar huis en hij die helemaal door rijdt tot achteraan mijn oprit. Ik die denk uit te stappen en afscheid te nemen op het moment dat hij vraagt of ik nog een boterham heb... En dus staan we in de keuken, lach ik naar hem, veeg ik dat beetje smeerkaas van zijn lip en zit ik in de zetel iets later. Hij die zijn handen uitsteekt, om afscheid te nemen en we houden elkaar vast en wiegen enkele danspasjes, zetten een stap terug en lachen, kijken, vechten.<br /><br />'Je straalt', zei hij... En ik wist dat mijn gezicht dat ook deed... De wonderen der make up en het gevoel van: 'erin te geloven'... Hij herhaalde het nadien nog een paar keren.<br /><br />Hij zet zich op de leuning van een andere zetel en ik vraag hem op te schuiven en zet me 'face to face' ten opzichte van hem. Vechten, allebei en ik verontschuldig me ervoor. Dat ik het moeilijk heb om hem te laten gaan. Dat hij het weet, dat hij het voelt, dat er geen verontschuldigingen voor nodig zijn, dat hij ook vecht. Ik zeg dat het niet nodig is te vechten... Dat hij mag blijven... Dat we morgen toch samen zijn... Maar hij zegt dat het gevoel er is dat hij naar huis moet... 'Morgen', zegt hij.<br /><br />En we praten over New York... 'Dat het raar gaat zijn', zegt hij. 'Waarom raar?', vraag ik hem. 'Omdat het zo snel terug vertrouwd gaat aanvoelen en dat het gaat raar zijn achteraf...<br /><br />En ik slik. En het snijdt...<br />En ik vraag hem: 'Ik vraag het je op de man af maar wil dat zeggen dat je het 'weet''... 'Die zin suggereert dat je het weet... Dat je eruit bent'...<br />En er is rust tussen ons, en er is pijn van binnen bij mij.<br />'Neen', zegt hij. 'Maar ik verwacht niet van New York dat dat duidelijkheid gaat brengen'.<br /><br />En misschien besefte ik in mezelf op dat moment dat ik dat wel 'verwacht'. Hoe zeer ik ook tegen hem en mezelf mocht zeggen dat we daar gewoon gaan leven in het 'nu'...<br /><br />En misschien huil ik daarom nu en lag ik daarom een hele nacht wakker en kroop ik om 5u vanmorgen naar de wc en zei ik tegen mezelf dat ik terug rustig moest worden...<br /><br />Hoezeer ik het ook zal moeten ondergaan, zal moeten beleven moment per moment... Vannacht zat die eeuwige vraag weer in me... 'Wanneer gaat hij het 'weten'?'... 'Wanneer moet ik zeggen 'stop'...?'...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2603056041542074881?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-57206351693903677232011-10-26T14:59:00.000+02:002011-10-26T14:59:38.135+02:00En ik drukte zonet op de knop<br />na dagen en dagen van twijfel<br />besliste ik<br />nadat een vriendin zei: 'doen'<br /><br />Het is vechten om in balans te blijven<br />het is lachen en rustig worden als je samen bent<br />er is zoveel gevoel<br />Ontmoeten, eten, dingen uitzoeken voor New York<br />dingen plannen voor na New York<br />lachen, aantrekken, omhelzen, avond en nacht<br />wakker worden<br />die tedere blik die mijn ogen vangt...<br />en de dag erna ook weer alleen zijn...<br />en zoeken naar je eigen glimlach.<br /><br />En alles ligt er<br />er is alleen die stap<br />die twijfel<br />weten dat het nog kan gebeuren, wij twee...<br />aldus hij<br />en ook... niets weten...<br /><br />De momenten dat ik alleen ben<br />zijn er geen mooie<br />onzekerheid...<br />tranen...<br />En zo'n moment als New York<br />dat komt er nooit meer<br />van vrijdagavond tot zondagavond de week erop... samen<br /><br />In eerste instantie ga ik me amuseren<br />dat welverdiende verlof ten volle voelen<br />maar ergens weet je<br />dat dit de dingen bloot moet leggen<br />is het niet nu<br />dan is het minstens erna<br />want erna<br />zijn de dagen, de weken, de maanden...<br />dan verglijden ze zomaar<br />dit<br />24/24u, 7/7 samen... dat komt niet meer...<br /><br />Al ga ik in New York gewoon vieren<br />vakantie<br />mezelf<br />en de maanden die we wel met het volle geluk achter de rug hebben<br />New York is er niet om ongelukkig te zijn<br />om te twijfelen<br />New York is er om me ten volle te smijten<br />en te zijn wie ik ben<br />en niet wie ik niet wil zijn...<br /><br />Dus drukte ik<br />op de knop<br />zonet, dankzij die vriendin...<br />Die duw in de rug had ik nodig<br />ik boekte een helikoptervlucht boven New York<br />voor ons twee, 20 minuten lang...<br />op de dag dat we normaal een jaar samen zouden geweest zijn<br />'I'll show him heaven'...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5720635169390367723?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-4502587105153781522011-10-23T13:25:00.004+02:002011-10-23T13:32:17.523+02:00Vrijdag en ik word weer onzeker. Geen communicatie op donderdag en dat vreet aan me op vrijdag. Vrijdag is eindelijk vakantie, na twee jaar wachten heb ik nog eens vakantie. En toch, ik ga het met een vreemd gevoel tegemoet op vrijdag.<br /><br />Gevoel en alleen zijn doen rare dingen met een miss en dus stuur ik ergens richting de nacht een sms naar het oosten en geef ik erin toe dat ik hem gemist heb. En hoewel ik dadelijk antwoord terug krijg en dat begint met 'leuk je te horen', was het geen 'ik u ook' en geeft het me zorgen.<br /><br />Zaterdag, ergens tegen de middag trek ik mijn gloednieuwe rode jas aan en wandel mezelf naar buiten, de zon tegemoet, de stad in. Ik voel dat het me deugd doet. Ergens in de namiddag beland ik bij vrienden waarvan de vriendin belooft heeft me de tricks in make up te leren. Zij is zelf telkens een plaatje en ik heb er amper verstand van. Al weet ik dat het opgemerkt wordt maar verder dan mijn ogen geraak ik meestal niet. Dus zet ik me gewillig op een stoel in hun woonkamer, lachen we bij elke blik in de spiegel en voel ik achteraf dat ik er beter uit zie. Met een lijstje met meer dan tien producten weet ik waar ik in mijn vakantie fortuinen ga aan uitgeven.<br /><br />We praten nog wat na aan de tafel, over hem. En ergens besef ik dat ik zijn goudvis nieuw water ga moeten geven, zoals ik beloofd had gisteren. Vriend voelt ineens dat hij geland is en met een snelle blik via het internet wordt dat bevestigd. Ik trek mijn jas aan en ga op weg, naar zijn goudvis.<br /><br />Weer dat gevoel, het binnenkomen, de trap op, dit keer in het donker en de sleutel draai ik in het slot. Op dat moment gaat mijn gsm en ik weet het... En ik haast mezelf in de hoop niet te laat te zijn maar ik krijg hem op tijd te pakken in mijn handtas.<br />En ik lach, even blijf ik lachen... Hey hey.<br /><i>Zo grappig... ik doe net de deur van je appartement open...</i><br />En? Leeft ie nog...<br /><i>Wacht, ik kijk... oef... ja!</i><br />Ik bel je om te zeggen dat ik veilig geland ben...<br /><br />En we praten nog even verder, terwijl hij op zijn bagage staat te wachten en binnenin komt er een rust over me. Hij is veilig terug... En hij belt me onmiddellijk... en hij lost mijn vragen op van wanneer en of we gaan afspreken in verband met New York door daar zelf aan te denken zodat ik alleen maar 'ja' en 'kom maar naar hier dan na je werk, maandagavond past' hoef te zeggen... Over dat ik een make-upsessie heb gehad bij vriendin en hij die 'echt' zegt, waardoor ik weet dat hij het cool vindt. Over 'blij zijn' dat hij terug is... En hij lacht.<br /><br />Later begeef ik mezelf naar de winkel, en loop ik met een gerust hart naar de tram. De vis is in orde en hij ook. En wanneer ik mezelf de vraag stel of hij zijn bagage heeft, vertelt mijn gsm dat hij vloekt want hij blijkt geen trein te hebben van Amsterdam naar Brussel maar een vliegtuig en hij had dat niet gezien. En ik bel hem. En hij neemt niet op. En ik bel hem nog eens, en hij neemt nog niet op. Dus stuur ik een sms en net wanneer die weg is belt hij me...<br /><br /><i>Het is toch te onnozel dat je daarna nog eens een trein moet nemen naar Brussel om dan nog naar huis te treinen?</i><br />Hij vloekt, dat het onnozel is, onecologisch, etc en dat ze dat volgende keer toch beter moeten regelen.<br /><i>Ik ben daar op 25 minuten en dan ben je gewoon op tijd thuis. Laat me gewoon je vluchtnummer weten zodat ik weet wanneer je landt en dan zal ik er zijn.</i><br />Hey, bedankt he!<br /><br />En zo verliep mijn zaterdagavond helemaal anders dan ik hem me had ingebeeld en reed ik iets voor 22u naar Zaventem om daar in de aankomsthal, met rode jas en een groen lijntje boven mijn ogen, te staan wachten. Hij zwaaide toen hij de deur nog door moest en me al zag... Hij baande zich een weg tussen de andere reizigers en daar stonden we, knuffelend...<br />Oh, wat doet het goed dat er iemand me opwacht, zei hij.<br />En we gingen nog even door... Een zoen en lopen naar de auto.<br /><br />Je ziet dat je bent opgemaakt.<br /><i>Ik fronste mijn wenkbrauwen, begreep niet wat hij wilde zeggen en toen snapte ik het.</i><br />Dat groene lijntje, ik heb het nog nooit bij iemand gezien maar het past echt wel. En je lippen zien roder...<br /><br />En we waren weer vertrokken... Pratend in de auto en af en toe ook zwijgend. Hij had een hele dag reizen achter de rug en zag er zichtbaar moe uit. Af en toe keken we naar elkaar, ik knikte en zei: je bed, bijna. Ik reed verkeerd om god weet welke reden, diende te draaien en bracht hem veilig thuis.<br /><br />Ik stapte mee uit terwijl hij zijn bagage uit de koffer nam, mijn auto op vier pinkers voor zijn voordeur. En daar volgde de volgende knuffel. Hij die me nog steviger vast knuffelde en 'hmm' zei een paar keren.<br /><br />Bedankt he, zei hij.<br /><i>Dat is heel graag gedaan en dat weet je.</i><br /><i>Volgende week zitten we in New York en dat gaat leuk zijn, zei ik in zijn oor.</i><br />Hij hield me vast.<br /><br />En net na het loslaten volgde er nog een korte zoen, omdraaien en mijn auto in. Even kijken of hij binnen geraakt en na zijn zwaai geef ik gas...<br /><br />Naar huis toe... met de glimlach.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-450258710515378152?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-17071891855539433322011-10-19T04:14:00.000+02:002011-10-19T04:14:18.928+02:001u46, mijn wekker loopt af.<br />Ik grijp naar mijn gsm en stuur de succeswensen in no time richting Azië.<br /><br />Ik val terug in slaap.<br />Half drie... Een sms van hem. Hij zit te wachten, glimlacht en bedankt me voor het <i>warme gevoel</i>...<br /><br />Ik slaap vanaf dat moment niet meer, ik hang in het ijle tijdens wat gesoes... Denkend aan hem, aan zijn presentatie, duizenden kilometers hier vandaan. Lang naar toe gewerkt en ik... ik ben daar.<br /><br />3u37... Hij... Dat het goed ging, dat hij complimenten ontving en: '<i>Knuffel x</i>'... Hij die altijd al afsloot met de letter van zijn naam en al hardop heeft gezegd, 'juist, dat kruisje...'. En nu...<br /><br />Ik roep hardop dat ik blij ben, maak mijn vreugde over en zeg 'en weet dat ik er bij was'.<br /><br /><i>'Je was er bij idd! Bedankt, en slaap zacht als dat nog lukt :-)'</i><br /><br />4u12... En ik kan niet slapen maar ik lach er hardop bij.<br />Wat een euforie! Wat een speciaal moment... Blij.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-1707189185553943332?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-69701192818105073242011-10-18T18:33:00.001+02:002011-10-18T18:34:56.154+02:00Ik steek de sleutel in het slot. Het is wel even geleden dat ik deze sleutel gebruikte... Ik open de deur en ik zie 'mijn fiets' staan. Ik kijk even naar de brievenbus aan de achterkant van de deur en die blijkt vol te zitten. Zonder dat ik een sleutel heb hef ik het klepje op en haal ik enkele brieven uit de bus...<br /><br />Daar word ik voor de eerste keer stil: een envelop aan hem en mij gericht... Ik ga de trap op en steek de sleutel in zijn voordeur. Ik open het appartement en leg de brieven op de tafel. Ik draai me om en ben opgelucht...<br /><br />Zijn vis zwemt nog rond. Ik stuur een sms dat de vis terug in vers water rond zwemt en ben daar blij om.<br /><br />Ik loop naar de badkamer waar het licht nog brandt. Ik doe het uit, kijk naar het bed, kijk naar de woonkamer... Ik geef de vis nog even eten, neem mijn handtas en sluit de deur opnieuw achter me...<br /><br />En ik rijd naar huis... met een bang hart. Het nadeel der technologie is dat je direct een antwoord verwacht.<br /><br />En het komt niet.<br />En ik bedenk scenario's.<br /><br />Een half uur later komt dat bericht wel. En ik glimlach.<br /><br />En vannacht zet ik met zekerheid mijn wekker, opdat ik zeker wakker ben rond 2u. Wakker om hem een sms te sturen en succes te wensen met die presentatie...<br /><br />Vannacht.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6970119281810507324?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-28768285354654855162011-10-16T19:17:00.000+02:002011-10-16T19:17:39.175+02:00Ergens in de namiddag, gezeten achter mijn naaimachine hou ik even halt. Ik zet me even aan de laptop en daar zie ik zijn naam...<br /><br />Een mail. En even slaat mijn hart een slag over.<br /><br />Ik open zijn mail en zie een foto, een nachtpanorama, vol lichtjes, aan een rivier.<br /><br />En eronder: 'Groetjes uit Shanghai'. Gestuurd via zijn telefoon... Ik zie wat hij nu ziet...<br /><br />Ik slik, ik slik nog eens en daar rollen ze... Een tsunami van gevoel rolt naar boven en ik kan het niet meer tegenhouden... Voor de zoveelste keer op zoek naar een zakdoek... Maar dit keer is het een ander gevoel...<br /><br />Zo graag zien...<br /><br />Tranen bij het schrijven van deze post... Tranen en een glimlach... Hij denkt aan me en hij toont het...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2876828535465485516?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-84079396926598529372011-10-16T14:16:00.000+02:002011-10-16T14:16:28.723+02:00Ik staar, al dagen staar ik hier naar die blog... Zoveel te zeggen en niet weten hoe het te schrijven. Al voel ik dat er wel iets uit moet...<br /><br />Na die maandag ging het weer even tot het woensdag werd en alles in mijn lijf weer tegenwerkte. Ik ben de afgelopen weken echt een curve. De ene dag lukt het me, de andere dag gaat het langs geen kanten. Zo ook die woensdag. En toch vocht ik die avond om mezelf naar de kookles te krijgen. Toch vocht ik om daar te staan... Al bleek het, eens ik er was, een slecht idee. Geen milliliter energie stroomde nog door mijn lijf. Ik kreeg geen hap binnen van wat we gemaakt hebben en ik verbrandde mijn vingers wegens niet gefocust en maakte alles fout... En nadien ga je buiten, houdt hij de deur voor mij en verder voor de rest vast, loop je terug naast elkaar en beseft hij dat hij zijn jas, etc vergeten is. Ik loop door en eens buiten crash ik... Tranen. Mijn vriendin wil me vasthouden maar ik zeg: laat maar want ik wil niet huilen en straks kan ik ze niet meer tegenhouden. Ik wrijf ze weg, ik adem, ik stap stilaan verder niet wetende wat te doen... Wachten of doorgaan... Dat laatste lukt me niet.<br /><br />Samen, gezeten op de motorkap van zijn auto... Stilte, verdriet... En niet kunnen doorgaan wegens te weten dat je dan helemaal in elkaar stort. Zitten moest ik, dus nemen we plaats in zijn auto. En in t begin is er alleen maar stilte... En gaandeweg volgt er terug conversatie, word ik terug rustig... Uitstappen, na meer dan anderhalf uur en hij die mee uitstapt. Weer die knuffel, minutenlang... Weer die zoen... Die wijsvinger die de mijne grijpt en waar we knijpend in blijven hangen terwijl we die laatste aanraking lossen...<br /><br />De donderdag is up, de vrijdag is terug down en de zaterdag terug up. Ergens na de middag belt hij me, dat hij naar de kookwinkel gaat en of hij iets moet meebrengen. En hij overvalt me... Vragen die ik niet verwacht. En tegelijkertijd mag ik bij hem vanavond komen eten voor de dansvoorstelling - ongepland maar een voorstel door de samenloop van omstandigheden.<br />Bij aankomst staat hij in de keuken en dan overvalt je weer dat rare gevoel. Alles weten liggen en dus de tafel dekken, etc zonder verdere vragen. Maar ik dit keer aan tafel, hij in de keuken... Niet van onze gewoonte. Samen eten, haasten naar de voorstelling en genieten maar toch, dat ingehouden gevoel. Hij die achteraf vraagt of ik nog een theetje bij hem kom drinken. Eens daar staat er nog een hele afwas die we eerst samen doen. Samen de afwas doen heeft iets huiselijk... Ook dat is een raar gevoel.<br /><br />Met twee tegenover elkaar aan de tafel, met een thee... Gewoon pratend, tot hij zegt: 'Dit is raar... die voelbare afstand'... en ik zucht. 'Dat is omdat jij die gevraagd hebt'... En weer lopen we tegen het gesprek aan dat we al vele malen hadden, weer beseffen we dat we er met ratio niet uit gaan geraken. En hoe dit dan moet in New York, vraagt hij zich af. Hoe we deze gesprekken daar kunnen vermijden... Ik die zeg dat er een moment komt dat we dit niet meer moeten vermijden, dat dit gewoon ophouden zal... Omdat het gewoon niet kan... En dat gevoel komt rond je hart te zitten en weer voel je die pijn. Maar ik sta niet op en hij vraagt me niet naar huis te gaan... 'Hoe New York gaat zijn...', zeg ik hem, 'ik weet het niet. Ik weet niet hoe je uren op een vliegtuig naast elkaar moet zitten en als je moe bent je &nbsp;hoofd op je schouder wilt leggen en dat dat dan niet 'mag'...'. Ik weet het niet.<br /><br />En ergens daar keert het verhaal... Ergens daar wordt het vaag en mistig en verlies ik het overzicht. Hij die me vraagt waarom ik dat niet gewoon zou doen als het zo voelt en ik die hem aankijk... 'Omdat het niet kan.. Omdat je niet naar New York kan gaan, een week leven zoals we altijd hebben gedaan en dan terug op Zaventem te staan en daar weer mee te moeten ophouden...'<br />En de waas brengt me uiteindelijk tot de beslissing dat ik beter naar huis ga. Dus zeg ik het ook hardop: 'ik ga eens naar huis gaan'... En met die zin legt hij zijn hand op tafel in het midden. Ik glimlach, leg mijn hand op de zijne en we kijken elkaar aan. En daar draait de avond. Daar begint hij over het 'leven in het nu' en dat we meer moeten leven in het 'nu'. Dat het 'nu' in het algemeen, dat daar niets mis mee is, dat er enkel iets wringt bij het toekomstbeeld... En ik kijk... en hij kijkt... En ik zeg dat er alleen het 'nu' is... Dat ik over later ook niets weet. Het knettert.<br /><br />En het knettert een hele nacht... Ondanks het feit dat ik tussendoor veel wakker lig, dat mijn hart zich vasthoudt... De morgen, de wekker loopt af en waar hij een hele nacht mijn hand gezocht heeft of me tussendoor een kus gaf... De wekker loopt af en je vraagt je af hoe hij wakker worden zal. Hij kruipt naar me toe, we genieten van dat ochtendgevoel. 'Hoe gaat het met je?', vraag ik hem. 'Volop aan het genieten van het nu'...<br />Ik moet eruit... een afspraak die nu meer dan ongelegen komt maar ik moet eruit... Ik haast me, we zoenen nog terwijl hij zich nog eens omdraait en afscheid nemen...<br /><br />Na mijn afspraak bel ik nog even... En laat ik hem ook weer verder werken aan de presentatie.<br /><br />Dinsdag... En ik ben helemaal gek. Dinsdag en ik baal als een stekker na twee dagen stilte... Boos, etc. Alle slechte gevoelens staan bovenaan. En ik heb er genoeg van... Eens thuis bel ik hem. Leg ik het hem uit dat het niet echt fijn is hem niet meer gehoord te hebben... Dat het raar is na zo'n zaterdag... En we geraken weer in gesprek, op een aangename manier. Duidelijk in dialoog... Ik die mijn eigen hoofd weer voorbij gerend ben, ik die allerlei conclusies klaar had en die me blijk te vergissen. Een mens kan niet van de ene dag op de andere klikken maar niets zeggen wil ook niet meteen zeggen dat hij weggelopen is... Ok, een mens 'weet' alleen maar dat de deur nog open staat en niet helemaal toe is... Zo voelt het en ik land weer.<br /><br />Woensdag koken. Dat ging al pakken beter dan vorige week, al blijft het nog altijd raar en heb ik geen reacties klaar op anderen die naar 'ons samen' alluderen... Ik zwijg dan, niet wetende waarover hen in te lichten... Zij, de onwetenden en eigenlijk weet ik het zelf ook niet.<br />Achteraf in de auto overhandig ik het ingepakte cadeautje... Zijn ipadhoes... Na uuuuuuren werken, terug losmaken, terug opnieuw proberen is het eindelijk af... Klaar om mee naar China te vertrekken. Hij bedankt me en geeft me een kus op de mond en beiden voelen we dat we mentaal daar even blijven hangen. Nog wat praten over China, over zijn vertrek en uiteindelijk beseffen dat je uit die auto moet, wederom.<br /><br />Naar huis rijden voelt eenzaam... Zwaaien aan de lichten als ik de andere richting op moet rijden en dan slaat het gevoel pas echt toe. Thuiskomen, de zetel en een zakdoek... En dat zet zich verder in de donderdag na het werk... Niet meer kunnen, zonder specifieke reden.<br /><br />Vrijdag en in de namiddag struin ik door de stad, geniet ik van wat zon en na een paar winkels kies ik terug voor thuis en de zetel en slaap ik wat, daar waar het me deze week aan ontbrak. Ik maak met mezelf de afspraak dat ik hem ergens rond 20u zal bellen gezien zijn vertrek morgen en ik die nog afscheid wil nemen. Maar hij is me voor. Ergens rond half zeven staat zijn naam op mijn gsm... Ik, surfend naar iets supercool in New York, neem op en lach.<br /><br />'Je lacht al nog voor je goed en wel hebt opgenomen', zegt hij. Ja, ik surf naar iets gewéldig in NY... En normaal zou ik het sowieso regelen maar gezien de omstandigheden twijfel ik. Maar ik blijf toch lachen, en heb het moeilijk het hem niet te vertellen en dat geef ik hem ook toe. Ik zal het je makkelijk maken en je er niet verder over uithoren, zegt hij. 'Als ik een halve dag vraag in New York en je meeneem, zou je dat ok vinden', vroeg ik. Hij zei dat we nog geen plannen hebben gemaakt over New York en dat hij me blindelings vertrouwt dus ja. Maar het is iets duur en mja... We zwijgen er verder over, gaan naadloos over naar zijn vertrek morgen, zijn presentatie die bijna klaar is en nog wat bijschaving vraagt...<br /><br />Het voelt goed, het voelt warm... Het voelt bijzonder dat hij mij nog belt voor zijn grote reis... We spreken af dat ik zijn goudvis zal verzorgen deze week en ik hoop vurig dat hij niet sterft deze week gezien de andere twee weken geleden de geest gaf en deze toch niet zo ok lijkt... 'Ik verwissel hem gewoon hoor mocht dat gebeuren'. En hij roept 'neeee'. Laat die vis maar een schone dood sterven dan. Maar hij begrijpt dat ik het echt rot zou vinden moest het deze week gebeuren.<br />Weet je, zeg ik na het half uur telefoneren... Ondanks het feit dat ik je minder hoor dezer dagen, ga ik je toch missen volgende week... Hij lacht, oprecht. We ronden af en hij zegt: ik ben blij dat ik je nog eens gehoord heb. Ik lach hem toe: 'dat is volledig insgelijk'...<br /><br />Zaterdagmorgen en ik ben reeds vroeg wakker. Ik beloof mezelf om rond half elf, als hij zijn trein richting Parijs zal nemen, hem een sms te sturen. Maar opnieuw is hij me voor. Ergens rond 10u krijg ik het bericht dat hij zich heeft geïnstalleerd in de trein en klaar is voor zijn rit naar Parijs. Ik glimlach van oor tot oor. Ik geniet van dat beeld... Hij, gezeten in de trein die aan me denkt... Ik voel het gevoel van Thailand eerder dit jaar weer naar boven komen en ik mis nu al... Anders dan dat hij hier is en we hebben geen contact... Dit brengt dat gevoel van Thailand weer boven bij me en ik hoop ergens dat dit alles dat effect ook bij hem zou hebben... Thailand was vier weken verlangen naar elkaar weer te zien...<br /><br />Nog een sms om te vragen hoe laat hij in China zal landen en onmiddellijk antwoord... Ergens rond 6u40 daar en dat is dan 0u40 voor mij... Hij rekent het om en ik glimlach.<br /><br />Ik reis met hem mee in gedachten, zoek zijn vlucht op en probeer te vinden waar hij is... Ik ontdek dat hij twee uren vertraging heeft in Parijs en ergens in de namiddag word ik weer bang... Gaat het gevoel weer onder mijn borstkas zitten en vindt het geen uitweg. Het knijpt.<br /><br />00u40 zegt de wekkerradio en ik kijk... Wetende dat hij er nog niet kan zijn door de vertraging maar ik stuur toch een sms, omdat ik het niet laten kan. Rond half drie krijg ik een ontvangstbevestiging en dat geluid maakt me wakker. Ik kijk even op internet, zoekend of het vliegtuig goed en wel geland is. Maar dat is niet te vinden, ik zoek... Tot mijn gsm weer gaat... Hij... Die mijn woorden als eerste daar gelezen heeft en erbij glimlacht... Hij die me 'slaap zacht' toewenst...<br /><br />En ik lig wakker... Alvorens terug in slaap te vallen.<br />En ik weet dat ik niet constant mag sms'n...<br />Maar ik mis... Opnieuw zo hard als Thailand... Wat vreemd is in deze situatie...<br /><br />Zaterdag is hij terug... En ik vraag me af hoe de week gaat zijn...<br /><br />Over minder dan twee weken zitten we in New York... maar daarvoor...<br /><br />Mijn hart... zo voelbaar... zo echt... zo intens... Niet wetende waar het zijn bestemming vinden zal...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8407939692659852937?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-51823467445001346332011-10-04T15:18:00.000+02:002011-10-04T15:18:59.921+02:00<div class="MsoNormal">Maandag ergens in de namiddag zag ik zijn naam op mijn gsm die ik voor de zoveelste keer checkte. Een sms… Ademen miss, ademen en kijken. Of hij vanavond nog eens mocht bellen.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Het toeval wil dat ik die avond vergadering had en dat het me dus niet paste maar dat wou ik niet gezegd hebben. Dus zocht ik een ander uur waarop ik bereikbaar was. 16u.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik stopte even met werken alvorens ik er later terug aan zou beginnen, ging even langs bij mijn ouders en ging daar even naar boven. Liggend op mijn oude bed met gsm in de hand.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Hij met papieren in zijn hand op weg naar een volgende vergadering en hij klonk zo ‘ok’… Ik, blij hem te horen… En hij merkte het dat dat van diep kwam. Ik kan niet liegen tegen hem. Ik kan niet doen alsof… Ik zei nadat ik toegegeven had wat voor een moeilijk weekend ik achter de rug had, ‘oh, ik heb een FANTASTISCH leuk weekend achter de rug’… hij lachte.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Waarom ik dan niet gebeld had… En even was ik stil… Elke dag tegen gevochten en dan zegt hij me zoiets… slik. ‘Omdat je afstand wil… omdat ik op mijn tanden bijt om dat te respecteren… Of moet ik je elke dag een sms sturen hoe het daar op weekend is…’ ‘Neen, dat zou ook raar zijn’, zei hij, ‘maar ik bel je nu toch ook’…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Zuchtje.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">En toch… ik werd rustiger. Daar waar ik de dag had doorgebracht op flanellen benen en met een hart dat voelbaar onder mijn borstkas zit, werd ik daar in dat moment rustig. Daar waar ik ’s middags nog aan tafel vocht om een boterham binnen te krijgen en mijn ouders bezorgd naar me keken omdat ze zagen dat het me niet afging en ik huilde… ‘Ik vecht mama, ik vecht en doe mijn best maar sterk zijn zit niet alleen in je hoofd… Mijn lichaam wil me daar niet in volgen’… Ze was alleen maar stil en keek met die ogen die ik nooit van haar zag.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Door de tijdsdruk van de vergadering besloten we elkaar na mijn laatavondvergadering nog te contacteren. En mogelijk dan ook af te spreken want ja, er waren wel wat punten die overlegd moesten worden. New York als belangrijkste.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Na dat telefoontje heb ik nog een uur moeten bekomen, zittend aan de tafel met een minimum aan eten, om de eenvoudige reden dat meer gewoon niet gaat. En daarna was ik weer rustig, sterker…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Buitenkomen van de vergadering en bellen. ‘Ok, ik kom naar jou’, zeg ik hem.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Binnenkomen, hij die aan het opruimen is – een vrijgezellenleven… - en dan de dingen laat voor wat ze zijn en me vastpakt. Weer die knuffel en even wegzinken boven zijn rechterschouder.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">De zetel, een blikje cola en elkaar… Praten over zijn weekend, over het mijne en hij die verbaasd is hoe intens ik dit allemaal beleef. Ik weet hierdoor alleen één ding héél zeker zeg ik hem, daar waar ik me vroeger niet altijd van bewust was: ‘dat ik je heel graag zie’.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Stiltes, gesprekken… Vragen hoe hij dit dan kan aanpakken… (en hij wist dat de oplossing lag in zijn witte schimmel van stal te halen en op mijn oprit te rijden met een halve bloemenwinkel maar tja…).</div><div class="MsoNormal">Ik lach… mijn ridder op het witte paard… Zo stelde ik het me vroeger altijd voor en nu komt hij met dat idee aandraven.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">New York… hij wil mee. Ik geef toe dat ik ook zonder hem was gegaan maar dat ik blij ben dat hij meegaat. ‘Ik zal wel een slaapzak meenemen’, zegt hij en zijn lach erbij doet me glimlachen.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">‘Het gevoel’ is echter niet veranderd… Hij weet niet waar hij gaat uitkomen, terug bij mij of een van ons met iemand anders… En die woorden raken. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ticketjes voor Soulwax en Tiga in New York boeken – ja, ik had dat goed opgemerkt en scoorde door dat voor te stellen. Even zitten aan tafel, mijn pumps die zijn ogen uitsteken en lachen… beiden vechten maar een laatste knuffel en buitengaan… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">New York… here we come… en mijn hart wordt iets rustiger. Nog vier weken en vandaag begin ik officieel af te tellen…&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5182346744500134633?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-14843909816136158892011-10-02T12:15:00.002+02:002011-10-02T12:28:50.267+02:00Vanmorgen vroeg vertrok ik al aan zee. Hoe goed ik er ook opgevangen werd, hoe goed ik er ook mijn ruimte kreeg... Ik kon niet meer... Een weekend dat niet het mijne was. Ik durf zelfs stellen dat het het allermoeilijkste ooit was. Ik was met mijn hoofd bij zijn familieweekend in de Ardennen... Daar waar ik ook had moeten zijn.<br /><br />Donderdag, vrijdag, zaterdag stilte en straks kan ik zondag daar hoogstwaarschijnlijk ook aan toevoegen. En het snijdt... Elk moment van de dag snijdt het. Ik ben een stukje van mezelf kwijt, zo voelt het. Een heel groot stuk. De tranen komen in golven. Daar waar de zee zachter dan ooit was en bijna geen golfslag te bespeuren viel, rolden in mijn binnenste de emoties in sterke golfslagen naar boven... Slikken, het merendeel van de tijd slikte ik... Tot het op een bepaald moment niet meer lukt.<br /><br />Cava drinken op een dakterras met je ouders en tegelijkertijd huilen... Huilen om alles wat verloren lijkt... Huilen om de hoop die je nog hebt en het gevaar dat daarin schuilt... Huilen om afscheid dat ik nooit heb willen nemen... Huilen om de familie die aan de andere kant van het land zit en de vragen die er bij horen... Zou hij mij missen? Etc...<br /><br />Beslissingen nemen... Alleen naar New York te gaan als hij niet mee wil. Ik ga... al zou ik nog altijd graag als twee volwassen mensen die met elkaar kunnen overeen komen naar daar trekken. Maar als dat voor hem niet meer kan, dan heb ik dit weekend beslist dat ik alleen ga...<br /><br />De zon schijnt, mijn zonnebril op en mijn auto die me terug naar huis brengt... omdat ik het zo wil. En daaronder, tranen... constant tranen... omdat ik dit niet wil. Omdat ik mis wat me zo lief is... Omdat ik niet meer kan...<br /><br />Hoe lang houdt een mens dit vol? Hoe lang kan een mens dit aan? Geen houvast vinden voelt zo machteloos...<br /><br />Stilte is moordend...<br />En ik mis... elke dag een beetje meer...<br />en ik ben miss... elke dag een beetje minder...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-1484390981613615889?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-39699473876093165592011-09-29T15:59:00.003+02:002011-09-29T16:42:26.760+02:00<div class="MsoNormal">Donderdag…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Binnenin gingen de gevoelens wat liggen vandaag…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Daar waar het dinsdag overdag ging en ik sterk was, crashte ik eens ik op het werk een voet buiten zette… Een potteke pudding, zo voelde ik me…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Naar huis rijden, mijn ouders aantreffen die tuin en huis hadden onderhouden die dag en instorten… Een handdoek diende als zakdoek. Pijn, hartverscheurende pijn…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Weten dat je moet loslaten opdat dit ooit nog een kans zou krijgen… Al weet je niets zeker. Pijn…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Woensdag was ik een schotelvod. De hele dinsdagavond gehuild… En doodop in slaap gesukkeld. Werken woensdag was enkel het hoogstnoodzakelijke en voelen dat je tegen je limieten aanloopt. Problemen die je worden voorgelegd worden je op dat moment te veel.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Dan een sms van hem… Dat hij niet naar de kookles zou komen… En die sms ging recht door mijn lijf. Van teen tot hoofd en terug naar beneden en ik ademde, en ademde en hield dat zo minutenlang vol… Overlopend van gevoel. Een sms terug dat ik ook niet zou gaan en bijkomend informeren hoe het met hem ging.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Op dat moment liep mijn baas bij me binnen om een dossier bij me te leggen en vroeg: ‘hoe gaat het met je rug en de pijn?’, verwijzend naar mijn epidurale van maandag. Ik keek, knikte van ‘nee’ en hij: zoveel pijn? En daar gingen mijn sluizen open… Crashen voor je baas… God damn… Hij sloot de deur, zette zich aan tafel ondanks dat hij geen tijd had… En luisterde tot ik mijn tranen had weten drogen. Een fijne man… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Woensdag thuiskomen… denken… twijfelen… toch sms’n. Of hij al eten had en dat hij anders wat kon komen eten. Direct reactie en dat deed deugd. Hij vond het een goed plan.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Koken, hij die langs komt en die omhelzing… Ik moet er nog bij ademen.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Eten, buiten, het is al donker… Praten… en terug tot rust komen. Dit deed ons allebei goed. Geen mens zal wel begrijpen waarom mensen het uitmaken en twee dagen later er in slagen samen te eten… Maar dat is wie wij zijn. Dat is hoe wij overeen komen… Dat het niet slim is en ik weet niet wat… je m’en fou. Ik volg mijn hart, hij het zijne… Hij zoekt, ik weet gewoon wat ik wou. Mijn zekerheid te merken vindt hij elke keer weer speciaal. Het brengt hem aan het wankelen, in positieve zin. En je merkt dat hij terug draait, zich in zichzelf keert en ik sta op. ‘Sta eens recht…’ en hij kijkt en ik pak hem vast. Minutenlang in de duisternis van mijn tuin…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Een koffie en een thee drinken, en afronden. Hij die naar huis rijdt maar niet alvorens hij me vastgepakt heeft, wederom, minutenlang en me een zoen op mijn voorhoofd geeft. Ik, gewikkeld in een dekentje, wuif, verblind door de koplampen van de auto, hem uit vanop mijn oprit. Hij knipoogt met zijn koplampen en ik glimlach.</div><div class="MsoNormal">En vandaag, donderdag… ben ik rustiger. Vanavond vertrek ik een paar dagen naar zee, uitwaaien…&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3969947387609316559?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-1897032179590651672011-09-27T02:10:00.000+02:002011-09-27T02:10:11.035+02:00Hoe schoner dan schoon<br />hoe echter dan echt<br />hoe dieper dan diep<br />gisteren ook was<br /><br />Hoe pijner dan pijn<br />hoe eindiger dan eindig<br />hoe zwarter dan zwart<br />hoe zilter de tranen vandaag ook zijn<br /><br />this is where it ends...<br />ondanks dat ik hem zei dat dit de grootste fout is die hij ooit zal maken...<br /><br />maar dat 'gevoel' stopte niet na gisteren<br />al had ik het ook niet verwacht<br />maar hij wil uit respect voor mij dit niet blijven rekken<br />en dus is het dit...<br /><br />Weten dat het goed was, weten dat dit fout is<br />weten dat hij fout is<br />en weten dat dit niet aan ons lag... maar wel aan hem<br />wetende sinds gisteren dat er een patroon in te lezen viel<br />hem dat vandaag ook getoond te hebben, er op gewezen te hebben<br />dit is niet de eerste keer dat hij onrust voelt in een relatie<br />dat heeft hem geraakt<br /><br />en hij weet het niet<br />en volgens mij ziet hij het ook niet<br />maar al wat hij kan doen is dat gevoel volgen<br /><br />en dat gevoel is weg van mij<br />het beste wat hem ooit is overkomen<br />hij, het beste wat mij ooit is overkomen...<br /><br />en je houdt vast<br />en hij zegt: ik wil je niet laten gaan<br />je droogt zijn tranen<br />met je vingers<br />een voor een<br />je doet een stap naar achter<br />en zegt<br />'ik sta hier... en dit is mijn hand', die ik naar hem uitsteek...<br />verwijzend naar iets vroeger op de avond toen ik hem zei<br />'als er ooit een moment is dat je denkt... dit is genoeg maar die onzekerheid die hoort erbij... pak dan mijn hand en weet dat je er in mag knijpen'...<br /><br />en ergens van binnen<br />heerst het gevoel<br />dat dit nog ooit goed komt<br />al weet ik niet waarom ik leef in sprookjeswerelden die blijkbaar toch moeilijk bestaan...<br /><br />want dit was een sprookje<br />alleen, vandaag... niet met een happy end.<br /><br />26 september 2011... de dag dat mijn torenhoog geloof werd kapot gevlogen...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-189703217959065167?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-9647651955554521512011-09-24T23:49:00.000+02:002011-09-24T23:49:31.824+02:00zondag wordt het fietsen<br />een tandem die nog ingereden moet worden (ik kreeg hem van mijn ouders cadeau maar we vonden nog geen moment)<br /><br />een lege haven die ons opwacht<br />heen is dat 40 km<br />en we moeten ook nog terug<br /><br />maar er is zon<br />en een leeg landschap<br />ik ga genieten<br />of ik ga er alleszins van uit<br /><br />fietsen<br />en ineens ver<br />ik moet er nu al om glimlachen<br />zot zijn doet zeer<br />morgen zeker<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-964765195555452151?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-73290605942630830932011-09-24T16:30:00.000+02:002011-09-24T16:30:27.493+02:00Een tafel, kaarslicht, een deur die openstaat wat zorgt voor de nodige kou. Twee vrienden en een lege stoel voor me... De stoel voelt leeg.<br /><br />We bestellen eten en ik beloof mezelf die pasta op te eten. Het is een kwestie van focussen en doorbijten maar uiteindelijk is die helemaal binnen. Een opgave.<br /><br />Bevriend koppel praat, vriend zaagt over de kou en dit voelt alsof dit niet klopt. Zij die een beetje bekvechten en ik die aan mezelf voel dat ik er amper tegen kan. Normaal zou ik het zelfs niet voelen. Ik eigen me de lege stoel toe door er mijn voet op te leggen en ik vraag me af waar hij zou zijn.<br /><br />Eerste dag stilte.<br /><br />Een ander bevriend koppel komt erbij en zelfs de warme thee krijgt me niet warm. 5... 5 mensen aan een tafel... En ik, ik wil weg. Ik blijf maar ik voel dat ik er in feite minder en minder ben. Ik geeuw en kan niet stoppen. Mijn hoofd is al thuis.<br /><br />Ergens voor middernacht zeg ik dat ik aan het crashen ben, het gegeeuw was anderen ook opgevallen. We nemen afscheid, ze kijken bezorgd. Ik wandel, alleen, de kasseien tegemoet op hakken van een centimeter of acht.<br /><br />Stap per stap... Moeite kost het me. Blijven stappen miss en ademen. En weer overvalt de stress me, weer reageert mijn lijf... Ik hou de sjaal voor mijn mond en concentreer me. Nog even en je zit in je auto. Ik adem, kippenvel raast over mijn huid.<br /><br />Naar huis, met een lijf dat weer helemaal overhoop ligt...<br /><br />Slapen, wakker worden en door en door koud hebben, zelfs als de zon schijnt. Het hoofd stopt geen moment met denken en tegen de middag verplicht ik me om me aan mijn naaimachine te zetten. Het project voor de ipadhoes ligt lang genoeg te wachten. Een hoes voor zijn ipad waar ik al eens aan begon. Ik maak graag af wat ik begon en dus begin ik...<br /><br />Sinds donderdagavond is het stil... Ik weet waar hij vandaag is. Dat lag al maanden vast. Al de vrienden daar, behalve ik vandaag. En het voelt raar.<br /><br />En mijn lijf ligt overhoop. Kippenvel raast over mijn lijf.<br />Vandaag zouden we afspreken voor morgen. Ik zwijg... in afwachting van.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7329060594263083093?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-33006369506646657772011-09-23T19:22:00.000+02:002011-09-23T19:22:27.030+02:00Thuiskomen<div>je blog openen</div><div>en dan Kaajee...</div><div><br /></div><div>'Meneer Kaajee' zou ik haast zeggen...</div><div>Huilen, huilen, huilen... ik denk niet dat ik ooit al zo'n ontroerend antwoord heb gelezen... Dankjewel.</div><div><br /></div><div>Thuiskomen</div><div>nadat een hele dag niets lukte</div><div>niet op het werk, niet in de naailes...</div><div><br /></div><div>Plots is het huis stiller dan stil en daar verschijnt dan zijn naam in mijn mailbox... En ik word stil bij het lezen van de titel: 'jij'.</div><div>Ik klik, ik slik en ik neem de telefoon...&nbsp;</div><div>Ja, ik heb het gelezen... 'Ah, want anders zou het wel heel raar zijn'. Ik had mijn telefoon vast om te bellen toen jouw mail bij me binnenviel zei ik'. Er bestaat een woord voor zoiets zei hij... We hebben dat vaker.</div><div><br /></div><div>Hij die mij in die mail bedankte om er te zijn die avond ervoor, toen ik hem had teruggebeld na koel geweest te zijn bij zijn telefoontje na de kookles... En de telefoon begon mooi maar liep ook weer fout en door het feit dat we allebei niet wilden dat het die richting uit ging draaiden we het ook weer.</div><div><br /></div><div>Als stilte niet zal werken en enkel de dood van dit alles in de hand werkt, als telefoongesprekken gevaarlijk lijken te worden... Dan is er volgens mij maar één oplossing: 'Gaan we niet gewoon iets 'leuk' doen?'. Op voorwaarde dat het niet nog meer verwarring brengt, zei hij. Ik zuchtte... Hoe kan ik dat nu weten. Ik wil gewoon iets leuk doen... weg die miserie en gewoon 'iets leuk'. Uitwaaien aan de Nederlandse kust of zo.</div><div><br /></div><div>We sloten af door elkaar te beloven dat we er over zouden nadenken. Dat we iets gaan doen ligt vast. Wat is nog niet geweten en daar moet ik dus verder over nadenken... Zondag... Slaap zacht. Slaap zacht... en weer wacht het bed en alleen zijn.</div><div><br /></div><div>'s Morgens word ik wakker en in een van de eerste tien seconden denk ik: 'Waar is hij'... en dan komt het besef... Raar...</div><div><br /></div><div>Vandaag was rustig. Genoeg dringende taken op het werk want aan de rest kan ik maar niet beginnen. Vanmiddag gaf ik naailes aan vrouw van mijn neef en het deed deugd. Zij is de enige van de familie die er buiten mijn ouders en zus van weet. Haar oudste kwam thuis, mijn makkertje... En toen ik dat kleine meisje van 5 buiten zat te duwen op de schommel en eikels zat te pellen die op de trampoline lagen overviel het me... kinderen... mja...</div><div><br /></div><div>Binnen gaan en afronden. Mijn neef die thuiskomt en me vraagt: 'hoe is het met je loverboy' en snel 'goe, goe' antwoorden. En ik adem, neem afscheid en ga naar mijn auto. Ik rijd naar huis, neem mijn spullen bij elkaar en sluit de deur achter me. En bij het uitdoen van mijn schoenen vinden de tranen even snel een weg naar beneden... Thuiskomen is moeilijk... Het huis voelt stiller dan stil... Alleen door het gevoel dat overloopt.</div><div><br /></div><div>Me op de zetel nestelen, een deken erbij en even later gaat de telefoon. Niet het ideale moment om op te nemen maar ik doe het toch... Beste vriend... 'Hallo'... en hij begrijpt het meteen... 'Niet het goede moment om te bellen blijkbaar'. Geef me twee minuten, vraag ik hem en ik pak mezelf bij elkaar. 'Vanavond, 20u, in de wijnbar, hapje eten, hapje drinken?'... Ja, vanavond...&nbsp;</div><div><br /></div><div>En ik weet dat ik mezelf moet buiten schoppen...</div><div>'ok'... 'tot straks'...</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3300636950664665777?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-87349994367899126652011-09-22T15:30:00.000+02:002011-09-22T15:30:27.912+02:00Er is nog geen dag voorbij gegaan sinds het moment dat hij over zijn 'onrust' vertelde dat we elkaar niet gehoord hebben. Ik probeer afstand te houden maar niets is makkelijk als je hart niet hetzelfde zegt als je verstand.<br /><br />Ik bewaar de afstand maar hij belt elke avond, soms zelfs op een middag. En als ik die telefoon dan al gemist heb kan ik het niet laten terug te bellen...<br /><br />Hij ziet af. Dat is hoorbaar. Ik zie af... ook dat is hoorbaar en voelbaar doorheen de telefoon...<br />Tranen bewaar je voor ' s avonds, krijg je als er een sms komt (niet owv de inhoud maar owv de emotie, de spanning), 's middags wanneer je even niet op je werk bent... Wanneer je je beste vriend aan de telefoon hebt na één week...<br /><br />En nog is er niets geweten.<br />Je mag proberen zoiets te forceren maar ook dat werkt niet.<br />Je mag de afstand houden door niet naar de kookles te gaan maar ook dan belt hij me nadien op.<br /><br />Hij maakt zich zorgen om me, vraagt zich af hoe het met me gaat...<br /><br />Beste vrienden weten het nu ook. Daar ging hij in de week naartoe. Ervoor belde hij, erna belde hij en nadat hij buiten was schoten die vrienden direct naar hun gsm om mij een hart onder de riem te steken en te zorgen dat mijn agenda zich vult deze week door afspraakjes met hen. 'Omdat ik nu alle steun kan gebruiken'.<br /><br />De laatste twee dagen lukt het me beter om gewoon nog maar 'recht' te blijven. Dat superlege gevoel is zich aan het stabiliseren in mijn maag. Maar werken lukt me nog voor geen meter. Ik vraag me honderd keren op een dag af wat het beste is om te doen... ik vind geen antwoorden.<br /><br />En hij... hij vindt er ook geen.<br /><br />En zo ben ik anderhalve week verder... huilt mijn hart nog elke dag en vraag ik mezelf af... waar en wanneer houdt dit ooit op? En op welke manier... samen of... De ene keer ben ik er gerust in: 'dit komt goed' en nog geen twee seconden later ga ik in beschermingsmodus en geloof ik er niet in en stel ik me de vraag of ik niet beter zelf de knoop doorhak in plaats van af te wachten. Maar dan weet ik weer wat ik wil en lijkt die laatste actie zinloos tenzij ik wil leven met de 'what if-vraag' voor de rest van mijn leven.<br /><br />Ik wil dat die onzekerheid stopt en ik heb er juist niets aan te zeggen... 'on hold' zo voel ik me... Niet 'aan het lijntje' want ik twijfel geen seconde aan zijn oprechtheid. Maar 'het niet weten' maakt het niet alleen hem, maar ook mij serieus moeilijk.<br /><br />Hoe weet een mens of hij voor de jaren die hierna gaan volgen altijd bij elkaar zullen blijven? Hoe weet je dat het gat waar je in veronderstelt bent te springen op deze leeftijd het juiste is... En waarom doet de ene het zonder nadenken en blokkeert de ander bij die vraag zodat we nu staan waar we staan...<br /><br />Was er maar iets dat niet goed zat... Dan was er alleszins iets om naar te wijzen en waarvan je wist: "Tja, dat was onoverbrugbaar."<br /><br />Maar dat is er niet... Graag zien, aantrekking, bezorgdheid, troost, gelach... het is er allemaal.<br />En bijkomend is er de wetenschap van hem 'ik weet het niet'...<br /><br />En ik vraag me af wanneer dat ophouden zal.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8734999436789912665?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-44435662425229029852011-09-18T13:05:00.002+02:002011-09-18T13:12:32.362+02:00Op zes dagen tijd ben ik 3 kilo kwijt...<br />Of hoe een lijf de weerbots voelt en alles in verbinding staat.<br />Ik, de emo-eter van formaat die dat probleem al maanden probeerde te doorbreken slaag er nu als de beste in.<br />Eten zegt me weinig...<br /><br />Mama sleurde me vrijdag mee de stad in hier. Achteraf iets drinken en ze forceerde me om een pannenkoek te eten. Zelf at ze niets, ze was niet goed, had tevens een hele nacht wakker gelegen... De tol van mama zijn. De pannenkoek lag meteen op mijn maag... Die wederom draaide.<br /><br />Het gestarte dieet van half juli heeft er alleen maar voordeel bij, al weet ik dat dit zich moet gaan keren.<br /><br />Donderdag, na het schrijven van de vorige post, ben ik volledig gebroken... Ik herinner me niet dat ik in mijn leven zo leeg ben geweest. Pijn, verdriet, allemaal bekend maar dat gevoel van donderdagmorgen was angstaanjagend, al was ik niet in staat om angst te voelen. Ik belde mijn moeder. Mijn vader nam op maar ik wou mijn mama. Huilend hing ik aan de telefoon en dat maakte haar alleen maar bang. 'Waar ben je?' en ze herhaalde dat een aantal keren. Meer dan een uur later stond ze hier maar ik was veilig thuis eens ik dat telefoontje gepleegd had. Zo voelde het... 'veilig'.<br /><br />Ik en mama zijn niet de beste praters... Dat bleek nog maar eens. Ik wou alleen maar dat er iemand was en ze was er. Ik zat daar maar, in de zetel, met een pijn die letterlijk hartverscheurend was. Na een tijd nam ze me mee, mee weg van hier, naar mijn zus waar ook papa was. Ik ben daar in de grote tuin opgevangen, op de schouders van mijn vader en mijn zus die me knuffelde, huilend en steunend op die mijlpalen uit mijn bestaan. Er werd een zetel klaar gezet die goed was voor mijn rug en met jas en al en nog een deken erbij bleef ik het door en door koud hebben. Zo zat ik daar, de hele voormiddag, alleen, met een hond die constant troost bood en waarvan de ogen duidelijk maakten dat ze wist dat ik verdriet had. Met een poes die voor me zat, die naar me toe wilde om troost te bieden, was het niet dat ik angst heb van katten en ik haar dus op een afstand hield.<br /><br />Leeg, leger, leegst... Ergens tegen de middag vroeg men me iets te komen eten. Een halve boterham, meer lukte me niet. De familie als een goed geoliede machine in gesprek en ik zat daar, in mijn veilige haven, woordenloos. En ergens toen kwam het terug boven: ik wil alleen zijn. Dus bracht zus me terug naar huis. Ik had slaap nodig, slaap. Mijn bed. Het is me toen gelukt 1 uur te slapen. Meer was niet mogelijk.<br /><br />Ergens tegen de avond koos ik voor de televisie en startte ik een opgenomen aflevering op de recorder. Tot de telefoon overging. Je kijkt en je twijfelt even... Zou ik opnemen? Maar je neemt op.<br /><br />Hallo... zeg ik met een kleine stem<br /><i>Hallo... </i>zijn stem is niet veel groter<br /><br />Of hij de gsmkabel die ik had gevraagd van me en die nog bij hem lag toch mocht komen afgeven in plaats van in mijn brievenbus te steken zoals ik gevraagd had. 'Je bent welkom', zei ik. We logen allebei niet hoe moeilijk de dag ons was gevallen en een half uur later reed hij de oprit op.<br /><br />Stilte, zoeken naar een vest om het warm te krijgen en de simpele vraag: 'een thee?'. En zo belandden we op mijn zetel en begon er een mooi gesprek. Twee uur lang communicatie in alle rust. Omdat je weet dat vijandigheid, stoere woorden en al de rest van die dingen geen hulp bieden in momenten als deze. Enkel de kalmte en de rust, de nodige stiltes, houden de boel in gang.<br /><br />Dat hij geen stilte wil. Dat hij het gewoon niet weet... Dat hij verliefdheid wil voelen... We zijn gestart op basis van een heel intense vriendschap, anders dan anderen dus... Maar dat kwam door onze voorgeschiedenis, door het feit dat daar geen emotionele ruimte voor was toen... Maar als hij er terug in schuift wil hij schuiven op een roze wolk...<br /><br />We nemen afscheid, blij met de babbel, blij met de dialoog die er terug is. Zonder verdere afspraken. Zonder gebruikelijke zoen bij het buitengaan, etc. De vrijdag is stil en tegen de avond denk ik... Als hij wil dat hij er niet alleen in staat in die stilte, dan kan ik maar moeite doen. Denkend dat hij thuis aan het werk was zoals hij had gezegd, bel ik hem en stel ik voor samen een hapje te eten in mijn tuin (er staat nog lasagna die we eerder deze week maakten bij hem in de frigo). Hij blijkt niet thuis te zijn maar op zijn ander werk... Buitenland... Een goed plan, zegt hij, maar er zijn dus praktische bezwaren. En ik besef dat dit telefoongesprek daardoor in feite overbodig is. En toch praat je verder, zeg je dingen die je niet wil zeggen en hou je je hart vast... Druk je op rewind en rewind en wil je niet dat dit telefoongesprek een eigen leven gaat leiden. We krijgen er uiteindelijk terug grip op en ronden na een uur ook af... Maar toch, mijn hart... Dat het over is krijgt hij niet over zijn lippen... Maar toch, wat is dit dan?<br /><br />Zaterdag... en ik zwijg. Ik zwijg, probeer mezelf in gang te houden achter mijn naaimachine en het lukt maar toch... traag, langzaam, in horten en stoten... Bezig blijven, miss, bezig blijven. Tegen de avond komt zus me volgens afspraak halen voor een avondje film. Ik shot mezelf buiten. Ik kan terug in kleedjes waar ik al lang niet meer in kan en ik besluit die aan te doen, kwestie van dat deel van mezelf niet te verwaarlozen.<br /><br />In de auto eet ik een koek en zus kijkt naar me: 'je eet toch wel he?'. Ik geef toe dat het weinig is... Cornflakes is wat ik binnen kan houden, zeg ik haar. Zij... tsss: ldvd? En mijn tranen wellen al op bij dat domme woord. 'Ja, lach er maar een beetje mee', zeg ik haar en ze schiet hard in de lach: 'je weet dat je dat niet mag zeggen tegen me, antwoordt ze, dan moet ik zeker lachen' en ik lach mee.<br /><br />Avond, terug thuis en liggend in bed. Slapen zal voor later zijn. Plots een sms... Hij... Ik staar even naar dat scherm voor ik open... Hij had wat gewerkt, maar toch was het een vreemde dag... Slaap zacht, voegt hij er nog aan toe.<br /><br />En ik staar... wel 20 minuten lang alvorens ik antwoord. Allerlei antwoorden schieten door mijn hoofd, de ene al voorzichtiger, de andere al stouter en ik weet het niet... Het wordt uiteindelijk 'Slaap zacht. En als morgen nog vreemder mag en er is ruimte voor hooverphonic, i'm in'.<br /><br />De slaap wordt gevat, wederom in pozen... In totaal 5 uren vannacht en daar ben ik ruim blij mee. De zondagochtend is zelden zo leeg geweest. Een bed alleen, een gemist ontbijt... En tegen een uur of half elf houd ik het niet meer en denk ik: ik weet dat het fout is maar toch bel ik hem. Na enige keren neemt hij op. 'Hij had me ook willen bellen vandaag. Hij zou graag samen naar Hooverphonic gaan'... 'Dan doen we dat gewoon', zeg ik hem. En wat met eten, vraagt hij, die lasagna komt stilaan mijn oren uit. Ik lach. Ok, iets kleins dan omdat ik ook toegeef dat eten niet echt mijn ding is dezer dagen en het me moeite zal kosten. Iets kleins, ok.<br /><br />17u45 bij mij?<br />17u45. Ik zal er zijn, zeg ik hem.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-4443566242522902985?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-51321597942850372812011-09-15T07:32:00.000+02:002011-09-15T07:32:45.221+02:00En plots is alles anders...<br />Van de ene dag ga je naar '<i>er is onrust in mezelf</i>'<br />over '<i>ik heb tijd nodig</i>'<br />over '<i>we zien elkaar beter een tijdje niet meer zodat ik dit gevoel kan uitzoeken</i>'...<br /><br />En ik vloeide leeg<br />alsof er enkel nog een lijf is<br />Opmerkingen als 'je ziet er belabberd uit', 'voel je je niet goed' of 'heb je pijn aan je rug' sierden gisteren mijn dag op het werk. Ik geraakte amper vooruit... Zij, niet wetend waardoor het kwam.<br /><br />Plots weet hij niet meer of dit 'genoeg' is. Of het bindingsangst is of het niet bestemd is te zijn...<br />Niet plots... blijkbaar een niet weg gegane twijfel sinds die er al was voor we iets begonnen...<br />'Jij hebt mijn hart uiteindelijk open gebroken die dag dat we iets begonnen', zei ik hem gisteren, 'niet andersom'. Dat weet hij.<br /><br />Dat hij dit nog nooit heeft meegemaakt, zo 'connecten' met iemand... Dat ik uniek ben... Dat hij weet dat hij daar heel spaarzaam mee moet omgaan...<br /><br />Van praten in een zin over kinderen en hij die zegt 'we zouden dat goed doen' naar terug vrienden zijn en ik die zeg dat dat niet meer kan. Al moet ik er mijn leven voor omgooien door dezelfde vriendenkring maar terug naar hoe het was voor we iets begonnen... Neen, ik hoor een giga-déjà-entendu uit mijn verleden en weet: neen... dat gaat niet... Al wil ik hem nu geen ultimatum van 'alles' of 'niets' stellen maar toch zeg ik het hem dat ik dat niet kan.<br /><br />En toch... lag ik vannacht alleen in mijn bed. Sliep ik de laatste drie dagen amper 2u en half aan een stuk... Heb ik de helft van de nacht en gisteren overdag op het toilet doorgebracht... Braken, diarree en lijkbleek... Mijn lijf wil niet mee... En mijn hart blijft achter.<br /><br />En ik heb geen hoop dat dit nog goed komt... Niet wanneer de communicatie stopt. Niet wanneer er niet meer afgesproken wordt... Dan zal de rust wel weder keren, dan zal de onrust wel zakken en door het feit dat die onrust zakt zal hij menen dat dit het beste voor hem is... Ik gun hem zijn geluk, vanuit de grond van mijn hart wil ik niets liever dan dat...<br /><br />Zondag een ticket voor Hooverphonic: '<i>als je stilte wil zal je die van mij krijgen maar dan zoek je ook best iemand om mee naar Hooverphonic te gaan</i>', waarop hij zo kijkt... Al de tickets voor het komende jaar... de reis naar New York eind oktober waar we één jaar samen vieren (de vliegtuigtickets op naam en het appartement zijn geboekt en betaald)... '<i>Zoek eerst dit maar uit, daarna praten we wel over de rest</i>', zeg ik hem.<br /><br />Maar er is geen hoop meer. Na een gesprek gisterenavond na de kookles waar ik me recht heb weten te houden (een wonder), geloof ik niet dat ik mezelf dingen moet gaan wijsmaken en hij plots 'eureca' zal zeggen en 'weten dat dit genoeg is'.<br /><br />En mijn hart blijft achter...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5132159794285037281?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-83041562637485615172011-08-22T16:21:00.000+02:002011-08-22T16:21:49.840+02:00Ik zucht vooraleer dit te schrijven. Niet dat schrijven een opgave wordt maar eens te meer ben ik hier om te zeggen dat het leven een rotvaart dendert en het allesbehalve rot aanvoelt. Alleen gaat het leven snel. De rugpijn blijft een soms ondraaglijke compagnon die als een schaduw achter me en dan weer voor me loopt. Tweemaal in het operatiekwartier gelegen, twee maal in het hoofdkussen bij elkaar genepen... '<i>Gaat het mevrouw?</i>'. 'Het gaat' en tegelijk blies ik adem uit en dacht ik: bijten miss, bijten. '<i>U hebt een hoge pijngrens &nbsp;mevrouw. De meesten springen hier van tafel</i>'... Ik glimlachte enkel.<br /><br />Over de liefde... Wat moet een mens schrijven als het hart vol is en je dat niet wil laten overlopen. Het allemaal van binnen laten zitten is zo'n fijn gevoel. En toch, val ik in herhaling vrees ik en vraag ik me af of u het nog boeiend vindt...<br /><br />Verrekken van de kou bij een theatervoorstelling in openlucht en hij die zijn jas opentrekt en mij er onder vast houdt en bij het naar huis wandelen zijn jas uit doet en die over mijn schouders legt... It's my movie.<br /><br />Meestal zijn we samen. 's Avonds, weekends, etc. Dan werkt de ene daaraan en de andere daaraan maar we zijn in elkaars buurt, we houden daar wel van. Af en toe botst dat wel eens. Té dicht is af en toe gewoon 'te'. En soms los je elkaar... afspraken met vrienden, etc.<br />Ik had net zo'n weekend, helemaal voor mezelf en ik begreep hem plots dat het af en toe gewoon deugd doet om je ding te doen. Ik haalde mijn huis overhoop, naaimachine en overlockmachine in de aanslag. Ondertussen waste ik stoffen, liep ik naar de winkel voor materiaal en deed ik tegelijkertijd mijn strijk, etc. Duizend en één dingen... Ik had energie voor tien dit weekend en deed zotte dingen. Om 0u00 nog aan dat laatste restje strijk beginnen op een zondagavond die net gedroogd op de draad hangt... Ik vind het er zelf over.<br /><br />En toch... Alleen zijn doet soms deugd. Weten dat die andere er is en tegen de middag opgebeld worden door je lief met een kater... Horen dat je elkaar gemist hebt... Het is iets raar. In de keuken staan, hij die thuiskomst en dan dat warme gevoel door je lijf... 'Je mag meer weggaan en een dag later thuiskomen', lag ik hem tussen de kussen door toe.<br /><br />Het zaligste moment van de dag... Absoluut de morgen... Twee slaaphoofden die de ochtend pijnlijk aanvoelen maar die in die eerste momenten elkaar opzoeken... Neuzen die elkaar vinden... En al te vaak zonder woorden... Dan weet je dat het huizenhoge cliché zich ook in mijn lijf heeft gevestigd... 'Echte liefde heeft geen woorden nodig' (en ik braak zelf bij het schrijven van die zin).<br /><br />*lacht*<br /><br />- of hoe de liefde me de allergrootste bullshit doet schrijven -<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8304156263748561517?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-53421168125101185012011-07-28T14:55:00.000+02:002011-07-28T14:55:50.529+02:00- Je zit in de auto, naast hem, terwijl hij rijdt. Door de boxen klinkt een ritmisch lied. Ik tuur naar buiten, de gevels afstruinend met mijn ogen. Ik doe iets en hij doet tezelfdertijd hetzelfde: ik knip met mijn vingers. Die simultaniteit doet ons naar elkaar kijken... Niet weer... we knikken van nee en lachen.<br /><br />- Ik wandel over straat, onderweg naar mijn auto om de dag weer te beginnen na een morgen waaruit ik niet wou verdwijnen, na armen rondom mij waarin ik verstrengeld wilde blijven... Ik wandel en hij wuift, vanop zijn fiets. Ik doe iets en hij doet tegelijkertijd hetzelfde: ik werp hem een kus toe. Weer knikt hij van 'tsssss' en met zijn hoofd van nee... Ik lach de buren in de straat wakker.<br /><br />En zo gaat het wel vaker. Woorden die tegelijkertijd uit elkaars mondhoeken rollen zodat we concluderen dat we eigenlijk niet meer moeten praten. <br /><br />En we lachen... simultaan.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5342116812510118501?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-14100934761673185492011-06-09T10:31:00.003+02:002011-06-09T10:34:56.289+02:00Soms zijn er van die dagen dat je er niet uitraakt. Alles wordt dan wat doffer, alsof je door een mist loopt en de einder niet meer ziet. Eens dat je alleen maar rondwaart binnen de contouren van je eigen lijf, leert de ondervinding me dat ook je hoofd het perspectief verliest. <br /><br /><br />‘Druk, druk, druk’… Er is iets in de Nederlandse taal wat maakt dat je het woord tegenwoordig drie keer moet zeggen, alsof het de snelheid waarmee alles rondom me flitst kracht bij zet. Al is kracht net wat ontbrak de laatste dagen. Mist zorgt voor onzekerheid, voor angst. En de tijd die passeert zorgde de afgelopen dagen voor een vernauwing van de denkpistes, een dichtgeknepen hart en een voelbare afstand die genomen werd langs twee kanten.<br /><br />Angst door de kamers van mijn hart voelt aan als een spook: je wil het niet in je eigen huis. Dus beet ik een paar dagen in het stof, draaide molentjes en deed mezelf verstommen. Wanneer alles culmineert is er in miss abnormalia maar een ding dat zal overblijven: de drang om er alles uit te braken. Het kwam er, rustig en met de nodige ruimte en hij lag naast me, tegen me en met zijn arm over me… Praten helpt. Voelbare afstand kan je alleen maar terug verkleinen op momenten dat we hebben vastgesteld dat het dit niet is wat we allebei willen. <br /><br />Dan sta ik op, wandel ik door het huis dat plots een extra venster lijkt gekregen te hebben en adem ik diep de dag tegemoet. Weg dat zware hart. Het vroeg nog een dag en een examen kookles vol opperste concentratie van beide kanten en ver uit elkaar maar dan brak dat gevoel in duizend stukjes. Voor de kookles reed ik een gigantisch grote parking op en bij het indraaien van mijn parkeerplek draait er langs de andere kant een andere auto de parkeerplek naast me in… Tussen de duizenden auto’s staan wij naast elkaar en kijken elkaar lachend aan… Hij die altijd zegt dat toeval niet bestaat zoent me uitgebreid en vanbinnen kriebelt het. Hij, na het examen met zijn armen rond mijn buik en met zijn hoofd op mijn rug leunend, en ik van binnen vol opluchting. <br /><br />In dagen als deze denk je na over al die dagen die al samen gepasseerd zijn en weet je plots weer dat niets vanzelfsprekend is, al lijkt het soms wel zo. 221 dagen samen. Dat zijn 19 094 400 seconden, 318240 minuten, 5304 uren of 31 weken (bijna)… Ik wist het deze week weer: ik ben miss abnormalia en toch had ik nooit gedacht, verwacht van ooit zoiets mee te mogen maken. Groeien dat moet ik. Elke dag, elk moment een beetje…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-1410093476167318549?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-45657724887259110512011-05-20T15:58:00.000+02:002011-05-20T15:58:38.240+02:00Bijna anderhalve maand verder na zijn terugkomst. Bijna zeven maanden samen en de volle zes gepasseerd. We maken culturele plannen a volonté voor het einde van volgend jaar en voor 2012. We doen het zonder vragen. We trekken er weekend op weekend bijna op uit met verschillende vriendengroepen en af en toe reserveerden we er ook enkele voor ons twee. We zitten met een overvolle agenda, elke dag van de week, elk weekend weer...<br /><br />Ergens in die afgelopen weken maakten we ook ruzie... En we voelden ons allebei slecht maar hadden door onze koppigheid toch meer dan 24 uren nodig om het bij te leggen en ik kan u onmogelijk schoon uitleggen hoe degoutant mottig ik daar van geweest ben. En toch lijkt het ook ergens al weer zo ver weg.<br /><br />We doen gewoon door.<br /><br />Mijn hart kan sprongen maken terwijl ik ergens aan tafel zit, tussen een bende en dat is dan mijn geheim. Mijn hart kan heel even het noorden kwijt zijn als hij, net wanneer ik me op de bedrand zet om onder de dons te schuiven, tegen mijn rug aanzakt en me knuffelt. Mijn mondhoeken komen alleen maar in de glimlachstand als hij 's avonds de dons tot net onder zijn kin trekt, op zijn zij draait en met sterretjes in zijn ogen naar me kijkt. Mijn hoofd schuint zich tegen het zijne als hij heel stilletjes mijn nek kust opdat ik niet verschieten zou en hij zijn hoofd daar even laat hangen.<br /><br />Ik lig al drie dagen ziek in bed met een zomerse keelontsteking en een hoofd om u tegen te zeggen maar dan is hij er die me op de middag belt om te horen hoe het met me gaat... Dan is hij er na het werk of na het bezoeken van een vernissage om me honderduit dingen te vertellen... Dan is hij er...<br /><br />Ik kan soms vol ongeloof in mezelf naar hem kijken en blijven hangen met mijn ogen... Hij is er en soms kan ik dat echt nog niet geloven...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-4565772488725911051?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-92028635346967363872011-04-06T23:33:00.000+02:002011-04-06T23:33:36.865+02:00Nu is het alleen nog maar een kwestie van blijven ademen... Tot morgenvroeg. Ergens rond 9u15 zal het vliegtuig landen en wordt het tanden bijten tot ik hem gepakt en gezakt in de aankomsthal zie verschijnen...<br /><br />En ik dacht, ik kijk het even na... De geneugten van het internet vertellen me dat het vliegtuig 32 minuten vertraging heeft... 9u47 landen, dat verlaat het weerzien alleen maar. Niet getreurd, hij is onderweg en ik zie het nu. Dat maakt dat ik morgen een trein later kan nemen.<br /><br />Na 30 dagen elkaar te missen kunnen die 32 minuten er ook nog wel bij.<br /><br />Ik kijk rond in de kamer die de mijne niet is... Ik wen straks al aan zijn bed wegens dichter bij het station. Ik kocht vandaag nog een boek. Hij die terugkomt mag een cadeautje krijgen. De champagne staat koud, de aardbeien wachten op zijn thuiskomst.<br /><br />Hij die in zijn vers gemaakte kleren nog gaan eten is op de 64ste verdieping en me smste: 'wou dat jij erbij was'... Maar ik was erbij... En dat doet wonderen met mijn hart en verkleint de doorgang in mijn keel.<br /><br />We zijn rond. Nog even slapen, even ademhalen en we zijn er... Goudvissen die zwarte vlekken vertonen (o owwww), wachten op hun topverzorger. Ik ben blij dat ik ze weer mag overdragen. Een cadeautje ingepakt in hartjespapier (3 cadeautjes)... Het huis is er klaar voor.<br /><br />En de koningin ook.<br />In mijn hart rol ik de rode loper uit...<br />Laat de koning maar komen!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-9202863534696736387?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-1905753007395509592011-04-06T10:13:00.002+02:002011-04-06T10:13:55.371+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4yno1VWKMZ8/TZwgoatIypI/AAAAAAAAAFM/tFDnxdCcJ6s/s1600/24-countdown.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="128" r6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-4yno1VWKMZ8/TZwgoatIypI/AAAAAAAAAFM/tFDnxdCcJ6s/s200/24-countdown.jpg" width="200" /></a></div>Nog 24 uren...<br />Tik tak<br />zo tikt ook mijn hart...<br /><br />Ik hoop dat het morgen nog tikt!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-190575300739550959?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-32421603956806471442011-04-06T05:50:00.000+02:002011-04-06T05:50:37.007+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-0Qirubf1Ss8/TZvhoz2N5nI/AAAAAAAAAFI/Yi41zcnPwVI/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/-0Qirubf1Ss8/TZvhoz2N5nI/AAAAAAAAAFI/Yi41zcnPwVI/s200/1.jpg" width="200" /></a></div>Elke lezer die hier ook maar af en toe<br />of 1 keer<br />of vele keren komt<br />ik ga u tot iets verplichten!<br /><br />U doet dit samen met mij<br />en super uitbundig<br />gemeend vanuit het diepste bodempje van uw hart<br /><br />U steekt de handen in de lucht<br />mexican wave er gewoon drie keer op los<br />(meer mag uiteraard ook)<br />en roept<br /><br />WOEHOEWWWWWWWWWWW<br />WOEHOEWWWWWWWWWWW<br />WOEHOEWWWWWWWWWWW<br /><br />en als het niet natuurlijk lukt<br />u bent verplicht<br />NU te glimlachen<br /><br />Nog 1 nacht slapen<br />Als slapen er al van komt<br />nog 1<br /><br />Vroeg wakker<br />nu al<br />wat gaat dat morgenvroeg zijn<br /><br />Nog eentje<br />en dan heb ik de volle dertig achter de rug<br />Nog eentje<br />en dan vinden hij, ik, wij, elkaar terug<br />Nog eentje<br />en dan zoen ik mijn koning als nooit tevoren<br />Nog eentje<br />en dan gaat het leven pas écht beginnen<br />Nog eentje<br />en dat de treinen richting Schiphol morgen niet durven staken, pech hebben, of wat dan ook!<br />Nog eentje<br />en ik kan haast niet meer wachten tot die 28 uren die nog moeten komen voorbij zijn.<br />Nog eentje...<br /><br />En u doet het nog eens met me mee<br />Ready?<br />Schud die armen wat los<br />Schud die poep los<br />Want we gaan er zelfs bij rechtstaan nu<br />(doen é!)<br /><br />HANDS IN THE AIR<br />POEP IN THE AIR<br /><br />WOEHOEWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWW!!!<br /><br />(dank u)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3242160395680647144?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-4377552846140310872011-04-05T23:22:00.000+02:002011-04-05T23:22:22.728+02:00Verwarring<br />of hoe een sms anders kan geïnterpreteerd worden...<br />Hij was naar kleermaker geweest en had mijn verrassing gevonden.<br />Ik dacht: oh joepie, hij heeft een cadeautje voor me.<br /><br />Later die middag hoorde ik hem.<br />Hij was blij met mijn mail. Die had iemand van het hotel keurig onder zijn deur geschoven.<br /><br />En ik lachte<br />en zei dat ik het anders begrepen had...<br />'Oh, dieeeeeeee verrassing'.<br /><br />Ik zweeg uiteraard over mijn interpretatie. En dacht aan mezelf: gij sé kieken!<br />Hij had mijn mail dus gehad, nog voor hij de mail had gehad dat er 'iets' aan de receptie lag voor hem.<br />De verrassing was dus gelukt en hij was er superblij mee.<br />Dat moet ik onthouden!<br />Dat én het feit dat ik een kieken ben!<br /><br />Nog 2, nog 2... tok ik.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-437755284614031087?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-72657728388844745812011-04-05T12:24:00.001+02:002011-04-05T12:31:18.342+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-DSA_E24bxCg/TZrtHUICCKI/AAAAAAAAAFE/x4zALxVpiWU/s1600/2.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-DSA_E24bxCg/TZrtHUICCKI/AAAAAAAAAFE/x4zALxVpiWU/s200/2.png" width="200" /></a></div>Nog 2 nachten...<br />Vanmorgen de gebruikelijke sms van mijnentwege.<br />Wederom te vroeg wakker...<br />Maar dit keer met een smile die net boven de dons uitkwam.<br />Enige minuten later kreeg ik er eentje terug.<br />Hij had net een verrassing voor mij gevonden...<br />en ik giechelde, als een klein kind.<br /><br />Gisteren kreeg ik een mail met de gegevens van zijn laatste hotel.<br />Ik reageerde impulsief, schreef een brief, mailde die naar het hotel met de vraag te bezorgen.<br />Alsnog geen bevestiging.<br />Vandaag dan maar naar hem gemaild dat er een bericht zou te vinden zijn aan de receptie.<br />En nu maar hopen dat die Thais aan de receptie flexibel zijn.<br />Ik vond het gewoon een grappige verrassing, jammer dat ik er toch een deeltje van moest vertellen.<br /><br />Nog 2 nachten...<br />En het wordt toch nog een beetje slikken<br />toch nog een beetje adem blazen<br />alvorens het donderdagmorgen is...<br /><br />Nog even...<br />Uitgerekend: Over ongeveer 46 uren zal ik hem in mijn armen sluiten...<br />Let the countdown begin!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7265772838884474581?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-78210926310771650942011-04-04T08:59:00.000+02:002011-04-04T08:59:12.839+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-TdqtLb1JE9w/TZlsODnwWGI/AAAAAAAAAFA/LRjN_tnSWLM/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" r6="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-TdqtLb1JE9w/TZlsODnwWGI/AAAAAAAAAFA/LRjN_tnSWLM/s200/3.jpg" width="200" /></a></div><br />Nog 3...<br />Hij keert vandaag terug naar waar hij begon<br />Bangkok<br />Om van daaruit nog twee dagen rust te hebben, af te ronden<br /><br />Gisteren sloot hij een sms af met 'Bisou Royale et a bientot'...<br />De invloed van de fransmannen waar hij mee optrok de laatste dagen.<br /><br />Nog 3 nachten<br />en mijn hart maakt rare tuimelingen<br />mijn maag draait een beetje raar...<br />Ik...<br />kan amper wachten...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7821092631077165094?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-40016332621452820992011-04-03T19:35:00.000+02:002011-04-03T19:35:26.480+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HAqN65glYMk/TZivjLq6f4I/AAAAAAAAAE8/OwZp5apjQZM/s1600/countdown+4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="160" src="http://1.bp.blogspot.com/-HAqN65glYMk/TZivjLq6f4I/AAAAAAAAAE8/OwZp5apjQZM/s200/countdown+4.jpg" width="200" /></a></div>Nog 4...<br />Mijn hart...<br />Vanmorgen zag ik hem bij toeval even via skype...<br />Mijn glimlach...<br /><br />Nog 4...<br />Vanmorgen kreeg ik een héél klein beetje energie daardoor<br />maar toch<br />nog 4...<br /><br />Dat ze maar snel voorbij zijn!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-4001633262145282099?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-66945535643645364892011-04-02T12:14:00.001+02:002011-04-02T12:14:43.982+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-XkpcNCmfiNY/TZb2DVDv9LI/AAAAAAAAAE4/nqzaQRYDalQ/s1600/5dagen.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-XkpcNCmfiNY/TZb2DVDv9LI/AAAAAAAAAE4/nqzaQRYDalQ/s200/5dagen.jpg" width="200" /></a></div>Nog 5 nachten<br />5 nachten alleen in dat bed<br />5 nachten vooraleer ik kan omarmen<br />5 nachten en dan zoen ik hem<br />5 nachten en dan neem ik de trein<br />5 nachten en dan wacht ik in die aankomsthal<br />5 nachten vooraleer ik weer gerust kan zijn<br />5 nachten en dan wandel ik met croissants naar het station<br />5 nachten en de champagne staat al koud<br />5 nachten en dan klinken we<br />5 nachten...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6694553564364536489?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-14357008806528381082011-03-30T00:28:00.000+02:002011-03-30T00:28:07.489+02:00<div class="MsoNormal">Ik ontwaak, stuur een sms en krijg niets terug en mijn kleinzerig hartje begint dan al te boenken. Je hijst jezelf uit je bed, wachtend op dat verlossende gsmgeluid maar er komt niets. Dan maar naar je werk en gewoon starten aan die nieuwe week. Elke dag is een dag minder, elke dag denk ik dat opnieuw. Mijn hoofd probeert zichzelf te sussen en de overload aan telefoons, vragen en mensen die mijn bureau platwalsen doen dat even op de achtergrond verdwijnen doch niet vergeten.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik adem hem.<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Er staat iemand aan mijn bureau met een vraag en achter me gaat mijn gsm… In gedachten lach ik en tegelijk probeer ik mijn concentratie te behouden. Eens terug alleen kijk ik en warm ik helemaal op van binnen. Mits een netelige situatie, alsof ik ze van ver voelde, is alles nu in orde en ik haal opgelucht adem.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik ontlucht door hem.<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Het hart bonst nog enige tijd na. Rond de middag tref ik hem online en weer gaat mijn hartslag omhoog. Hij geeft toe dat het elke keer een beetje hopen is als hij skype open trekt. En ik trek met mijn beide handen aan mijn kaken omdat ik vrees dat ze ooit zo blijven staan. Tegelijkertijd vliegen mijn vingers over het klavier. Zijn ‘kusje’ op het einde veeg ik met felle hand weg en ik deel hem mee dat ik een ‘KUS’ verwacht als hij terug is en met een ‘kusje’ geen genoegen neem. Prompt verschijnt ‘ik ben niet van plan me in te houden’… En vanbinnen huppelt een kleuter op en neer door mijn hart.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik ben een kleuter.<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Weer een nacht, weer een getal minder in mijn hoofd. Ik tel de dagen zoveel keer per dag ook nog eens na. Bang dat ik mijn rekenkundig talent verloren heb en me zou vergissen, gebruik ik daar zelfs mijn vingers bij. Vandaag kan ik het op twee handen. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik heb twee handen.<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Werken, werken… ik probeer daar de nodige concentratie te vinden om de dagen sneller vooruit te laten gaan. En plots valt daar een mail binnen… Weer die verwondering, weer die bewondering… <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>En ik lach en ik mail terug. En ik herlees zijn mail en blijf herlezen…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik lees hem.<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Later valt mijn baas binnen om een vergadering te plannen. ‘8 april is nog vrij zegt hij’ en ik roep bijna: ‘dat bestaat niet’ en hij schrikt en kijkt me aan en ik schrik van mezelf… Oeps… Sorry en ik herpak me: ‘Dat mag je echt niet van me vragen. Na een maand is mijn vriend dan eindelijk thuis en ik kom echt niet werken dan’. Hij bladert naarstig verder in zijn agenda op zoek naar een andere datum en herhaalt een paar keren: ‘natuurlijk niet, natuurlijk niet’… En mijn hart vindt terug rust.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">‘Wij’ bestaan.<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Ik neem een paar uren vrij, werk verder aan een kleedje waar niemand het bestaan van af weet en haast me naar de kine. Ik kruip van de tafel, zet me in mijn auto en kijk even op mijn gsm die op stil stond. En daar prijkt zijn naam… Weer een update, weer James Blake in zijn oren… Ik moet weer op mijn tanden bijten om die tickets niet te verklappen… Maar ik weet nu al hoe hard ik scoren zal.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">There’s no limit to my love.<o:p></o:p></span></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><br /></span></i></div><div class="MsoNormal">Er is geen moment in de dag dat hij niet bij me is. In het bed, zelfs met mijn ogen toe in de morgen, in de badkamer, in de keuken, bij het strijken, in de auto, op mijn werk, in het kleinste kamertje van het huis, op café… Alsof hij door mijn aderen stroomt.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Hij stroomt door mij.<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">En ik wacht en verlang naar al die kleine dingen die ik koester en die ik in gedachten zie. Tegelijk vraag ik me af hoe het weerzien zal zijn. Dat scenario flitste al x aantal keren door mijn hoofd. Tranen, blijdschap, zenuwen, knarsetanden tijdens het wachten,… Ik weet het niet. </div><div class="MsoNormal">Morgenvroeg als ik wakker word zijn het nog 9 dagen… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Nog 9 dagen...<o:p></o:p></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-1435700880652838108?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-34408043937735682802011-03-24T12:12:00.002+01:002011-03-24T12:12:47.109+01:00Klaarwakker, vannacht om 3u. Ik open mijn ogen en mijn bovenkamer raakt direct terug in gang. Ik hoorde hem maandag, dinsdag en woensdagmorgen kreeg ik hem zelfs te zien. De wonderen der techniek laten mijn hart volledig open bloeien. Mijn hoofd rekent zes uren erbij en weet dat hij bijna op zijn nieuwe bestemming is. Mijn vingers tikken een sms en enige minuten later is communicatie een feit.<br /><br /><br />Ik hul me in mijn dons, ruik even aan een zakdoek met zijn parfum en sluit mijn ogen. Ik besef dat bij het opstaan het nog exact 14 dagen zal zijn vooraleer ik hem weer in mijn armen kan sluiten. Ik tel af, dag per dag, moment per moment, nacht na nacht.<br /><br />Hem gisteren te zien, hem te horen en telkens opnieuw te mogen horen dat ook zijn gevoel niet anders is, geeft me een kracht die ik nooit eerder heb mogen voelen. De onzekerheid die als een tsunami plat gewalst wordt en plaats maakt voor een rotsvast vertrouwen is een meer dan welkom geschenk in mijn onzeker hoofd.<br /><br />In 'het paradijs' daar regent het momenteel en ik zei dat ik jammer genoeg niet kon toveren maar hij zei in een paar woorden nét dat wat alles eigenlijk samenvat:<br /><br /><em>‘Het paradijs is onbereikbaar, jij bent dat gelukkig wel.’</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3440804393773568280?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-65495220398836474462011-03-22T14:51:00.001+01:002011-03-22T14:56:57.627+01:00Maandagavond en tussen de late werkuren door zit ik even bij mijn ouders aan tafel een hapje te eten vooraleer ik er weer moet invliegen. Ik hoor iets, spits mijn oren en merk dat het deuntje van mijn GSM me allert maakt. Er zet zich dan iets onnozel in beweging: een miss die loopt naar haar GSM. En toch… Ik voel me pakken minder onnozel als ik zie wie er aan de andere kant van de lijn hangt… ‘Mijn Koning’… ergens in het verre oosten.<br /><br />‘Hallo’?<br /><br />En ik zoek mijn woorden en kan enkel ‘<em>hey, wat leuk’</em> vinden.<br /><br />Ik trek naar een andere kamer om even helemaal de privacy te hebben die ik nu voor dit telefoontje wil. <br /><br />Wat zich ontplooit is een razend mooi telefoongesprek. Ik geraak moeilijk in gang, de emotie overvalt me en ik denk dat ik wel tien keren gezegd heb ‘<em>zo leuk…</em>’ maar hij hoorde dat ik blij was, hij hoorde de krop in mijn keel en de tranen die welden in mijn ogen. Hij lachte. Hij vond me schattig.<br /><br />‘<em>Ooooh, ik wil echt niet huilen’</em>, zei ik. ‘<em>Maar ik ga het straks toch doen’</em>. ‘<em>Ik mis een beetje de stoere miss’</em>, biechtte ik hem op. ‘Dat is toch nergens voor nodig’, kwam er rustig van de andere kant van de lijn. ‘<em>Nee, misschien niet maar ‘ik’ mis een beetje die stoere miss, voor mezelf’</em>. Hij lachte en ik lachte terug.<br /><br />Een telefoon over gemis en ik was blij te horen dat hij me ook erg miste. Dat het gemis zo sneed en dat ik de afgelopen dagen echt al zoveel gehuild had maar dat ik anderzijds dat niet wilde toegeven aan hem omdat ik wil dat hij zich amuseert, daar ook niet mee bezig moet zijn en gewoon ten volle moet genieten omdat ik hem dat ook zo hard gun. Dat het ergens dus ongelooflijk pijn doet maar ik anderzijds ook ten volle besef ‘<em>hoe graag ik je zie</em>’ en ik hoorde een lach aan de andere kant van de lijn. Het is niet anders langs die kant. Ook daar gaat een hele nieuwe wereld open door het alleen reizen maar tegelijk dat sterke gemis. We leren allebei en we weten daardoor hoe goed het zit tussen ons.<br /><br />‘<em>Ik heb de donderdag en vrijdag verlof genomen als je thuis komt’</em>, biecht ik op. ‘<em>Moe of niet moe, ik ga gewoon bij je in bed liggen die twee dagen, maar geen haar op mijn hoofd dat gaat werken. De wereld mag ontploffen dan’</em>. Weer die lach langs de andere kant van de lijn en hij die daar ontzettend blij mee is. ‘<em>En ik heb al zeker tien keer gekeken om je te komen halen op Schiphol. Geen haar op mijn hoofd dat met de auto gaat komen. Die uren quality-time terug met de trein wil ik volledig benutten in plaats van me te moeten concentreren op het verkeer</em>. <em>Maar ik kom je halen hoor, ik wacht die dag niet meer tot de middag’</em>. Geluk, langs die kant van de lijn omdat hij daar stiekem al op gehoopt had.<br /><br />De glimlach op mijn gezicht valt sinds dat 17 minuten lang durende telefoongesprek niet meer uit te wissen. Ik weet sinds 8 maart perfect wat ik voel. Ik weet ten volle waar ik zeker van ben en dit soort telefoontjes, de mails, de sms’n doen me helemaal beseffen dat dat langs de andere kant niet anders is. De opwarming van de aarde daar zijn wij twee mee verantwoordelijk voor en ik ga me er niet voor excuseren!<br /><br />Ik leg op, tegen mijn zin maar die vlam van binnen brandt, hevig. Een half uur later stuur ik hem een sms om te benadrukken hoe fijn ik het vond en hij reageert onmiddellijk: ‘Ik lig hier ook nog na te genieten. Met James Blake in mijn oren. Heb je lief. X’…<br /><br />En ik zwijmel en ik zucht en ik slaak een kreet: ‘<em>oooooh</em>’… Want wat mijn koning niet weet is dat ik net na zijn vertrek ticketjes wist op de kop te tikken voor James Blake… Hij krijgt dus een cadeautje met zijn thuiskomst en ik weet nu al hoe blij hij daarmee gaat zijn.<br /><br />Ik lach, ik blijf lachen en gisterenavond, in mijn bed ‘woehoeewwwwwwwde’ ik, met mijn armen boven de dons. <br /><br />Vandaag had ik nog eens het privilege hem tegen te komen via de computer. Reisfoto’s, die fijne babbel… Ik glimlach weer. <br /><br />Ik mis hem, bigtime maar ik kan ook niet ontkennen dat dit me alles leert wat ik moet weten voor de rest van mijn leven. Zo voelt het, ergens, diep van binnen: vanaf 7 april, zijn terugkeer, begint de rest van ‘ons’ leven! WOEHOEWWWWWWWWWW!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6549522039883647446?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-23598106599328619772011-03-16T15:51:00.000+01:002011-03-16T15:51:39.662+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-uKSYYog1LI0/TYDObyBC53I/AAAAAAAAAEo/Mj7KEjmo13g/s1600/skype.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" r6="true" src="https://lh6.googleusercontent.com/-uKSYYog1LI0/TYDObyBC53I/AAAAAAAAAEo/Mj7KEjmo13g/s200/skype.jpg" width="200" /></a></div>Ik zit op mijn werk en stuur hem gauw een praktisch mailtje voor een etentje na zijn vakantie en of dat past. Onmiddellijk krijg ik een mailtje terug. Hij, zoveel duizenden kilometers verder, zit ook aan de computer en zegt dat hij op 'skype' zit.<br /><br />Skype, denkt miss... Ooit al van gehoord en ik weet vaag wat het is maar hoe werkt dat enzo. Gedreven door de liefde en die geeft altijd vleugels, vlieg ik over het wereldwijde web op zoek om dat ding zo snel mogelijk te installeren. De traagheid der computers werkt op dat moment de felle vleugelslag tegen en je duimt&nbsp;je koninginneduimen bij elkaar dat hij er nog zal zijn als die computer eindelijk beslist dat het zo wel goed is.<br /><br />Ik zoek naar knopjes om te typen maar ik vind er maar geen.<br /><br /><em>'Hey hey'</em>... hoor ik. Ik kijk verrast naar mijn scherm en naar het geluid en vraag me af waar het vandaan komt.<br /><br />'Hallo?', zeg ik. 'Kan ik hier iets typen?'<br /><br />'<em>Nee, je moet spreken'</em><br /><em>'Hey hey'</em>... en de stoom blaast door mijn hart.<br /><br />Compleet van mijn sokken geblazen door de wonderen der techniek hang ik tegen mijn scherm, met het geluid zo minimaal mogelijk en ik praat zo stil dat hij vraagt of ik iets aan mijn stem heb. Ondertussen loopt er een collega binnen (mijn binnenkant schreeuwt 'niet nuuuuuuuuuu') en verstom ik het geluid even... Hij hoorde ondertussen wel alles, zei bij het terug 'on'-zetten dat ik goed advies had gegeven en daar zit miss dan... <br /><br />Smilend, slikkend... Een tsunami van emoties die op me afkomen. Te praten met haar koning die ergens in Thailand zit na een dag scubadiven op 12 meter diepte&nbsp;in zee en die daar gretig over aan het vertellen is.<br /><br /><em>'Hoe is het daar?', </em>vraagt hij.<br /><br />En ik slik, en even is het stil en ik vecht tegen de tranen. Ik weet dat hij het hoort want ik merk het aan die stilte, hoe kort ze ook is. <br /><br />'Ah, hier is het gewoon he. Druk op het werk, afspraakjes gemaakt en zo voor de rest&nbsp;maar ik mis je wel.' En weer slik ik even en vul direct aan om dat gevoel te maskeren: 'maar ja, gewoon, het gewone leven'.<br /><br />Hij weet het, ik voel die prikkel ook vanuit zijn richting. Maar hij vangt me naadloos op door te zeggen hoe alles daar wegvalt na een week en hoe hij binnenkort terugkeert naar dat gewone leven maar door actief bezig te zijn daar is hij er na een week helemaal uit en dat doet deugd. <br /><br />Ik glimlach. 'Ik ben echt blij je te horen', zeg ik. <br /><br />Hij heeft een razende honger en ik ben niet in de mogelijkheid om te joehoewen en te woehoewen gezien ik op het werk zit, wat het gesprek zeer kort maakt van mijn kant en zeer ingehouden - waar ik enorm van baal.<br /><br />Maar we hebben gelachen met die ingehouden stem. Met zijn vraag of ik iets aan mijn stem had...<br /><br />Ik leef op een wolk momenteel...<br /><br />Mijn telerome-ooooooooooooooooo: WOEHOEWWWWWWWWWWWWW!<br /><br />P.S. I luv Skype!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2359810659932861977?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-39005657651094103152011-03-14T11:12:00.003+01:002011-03-14T13:13:21.541+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-dKUZrYAjbc4/TX3p9hAUE5I/AAAAAAAAAEk/zJCwo7LBXpU/s1600/jas.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" q6="true" src="https://lh4.googleusercontent.com/-dKUZrYAjbc4/TX3p9hAUE5I/AAAAAAAAAEk/zJCwo7LBXpU/s200/jas.jpg" width="150" /></a></div>Ik liep wat verloren afgelopen week. Hij die nog geen week weg is en ik met mijn hoofd op de dool. Een labyrint waar je je weg niet in schijnt te vinden. Vreemd hoe iets wat je meer dan dertig jaren gewoon was plots als een huid aanvoelt die je nooit hebt gedragen. Vreemd hoe iets dat pas een paar maanden je leven beheerst zo comfortabel kan voelen en het nu aanvoelt alsof die behaaglijke jas is uitgedaan en je op zoek bent om je terug te omhullen.<br /><br />Ik heb het koud.<br /><br />Tegelijkertijd heb ik het ook warm. Een mailtje, een sms om me op de hoogte te houden van waar hij is, wat hij beleeft… Ik slaag er nog steeds niet in om het droog te houden dan. Mijn koning die doet wat hij beloofd heeft: ‘zoveel mogelijk contact met me houden’. Ik geniet van wat hij meemaakt, van het relaxe leven waarvan hij momenteel kan proeven. Hij leest mijn brief, waarin mijn 101 dingen in 1001 dagen - lijstje mee opgenomen was (een lijstje waar hij zo nieuwsgierig naar was maar tot nu nooit te lezen kreeg) en hij reageert vol warmte, vol dromen via sms en de koningin straalt.<br /><br />Hoe vaak ik ook zelf ergens op een ander continent zat, ver weg van alles en iedereen hier, ik heb het me nooit kunnen voorstellen wat het voor effect had met mensen die hier thuis hun gewone leven verder zetten. Die ongerustheid van een moeder, die begreep ik niet. Nu is er nauw contact met zijn moeder en ze is telkens opgelucht en blij verrast om updates te krijgen die ik haar telkens keurig doorstuur, net zoals ik zelf telkens een beetje opwarm bij een teken uit dat verre oosten. Ik, de madam die niet anders gewoon was&nbsp;om nooit iets van zich te laten horen, eens op het vliegtuig, en later altijd het verwijt kreeg dat ik zo weinig contact had gehad met het thuisfront. Ik die nu met een zekere onrust gewoon hoop dat hij veilig en wel terug hier geraakt. Nog 24 dagen.<br /><br />Hij heeft een plan voor zijn laatste dagen, zo mailde hij. ‘Een cocktail drinken op een rooftopbar. Kwestie van te klinken op ons weerzien’… En miss slikte… Zilte tranen. <br /><br />Ik heb het warm.<br /><br />Missen is iets ongelooflijk. Het gevoel overvalt me. Liefhebben is iets ‘vree’ schoon, nooit gedacht dat iets zo diep kon zitten. Hij heeft een stukje van mijn hart meegenomen en ik kan niet wachten tot dat deel terug op zijn plaats zit. Want het snijdt… Als ik in mijn agenda van het werk kijk en de weken stilaan vol plan denk ik: goh, dat gaat er snel zijn. Als ik in een weekend thuis ben, geen blijf weet met mezelf en een rug heb die niet meewil, dan denk ik: ‘oh nee, nog drie weekends…’. Weken met een superslechte nachtrust staan me te wachten, zo bleek in de afgelopen dagen. Hij die altijd stelde dat hij 'beter sliep met 2' en ik die het moeilijk had dat te geloven... tot nu... Contrasten, ze kleuren mijn dag. <br /><br />Ik heb het warm en koud tegelijk.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3900565765109410315?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-37273624025599862132011-03-09T09:56:00.001+01:002011-03-09T09:59:15.076+01:005u29 ik slaap<br /><br />5u30 mijn gsm gaat<br />Weer een lang nummer<br /><em>Miss?</em><br />Oh!<br />Glimlach langs beide kanten. <br /><em>Ik ben veilig en wel toegekomen in het hotel. </em><br /><br />De lijn was stukken beter dan vroeger die nacht en ik was wederom helemaal blij hem te horen. <br />Even wat gebabbeld, over zijn vlucht, zijn zoektocht naar het hotel en de vergissing in verband met de boeking waardoor hij een upgrade had gekregen.<br /><br /><em>Hoe laat is het daar nu?</em><br />Ah, half zes.<br /><em>In de namiddag?</em><br />Nee, in de nacht.<br /><em>Oh nee! Sorry, dan bel ik je al een tweede keer wakker deze nacht. Ik dacht echt dat het daar later was dan hier.</em><br /><br />Gelach, langs beide kanten van de lijn.<br /><br /><em>Ik zie je graag!</em><br />Ik smelt langs deze kant van de lijn. ‘Ik u ook’.<br /><em>Ik mis je hier wel zei ie. Dat grote bed in die hotelkamer, het besef dat ik dit niet met je kan delen. Ik zal wel schrijven en foto’s trekken, maar toch, een nieuw gevoel,</em> zei ie<em>.</em><br />Ik gaf eerlijk toe dat ik vandaag ook een hele moeilijke dag gehad had, dat er tranen waren geweest maar dat we anderzijds daardoor ten volle beseffen hoe diep dat gevoel zit en dat het dus in feite een heel schoon gevoel was. Maar dat ik nu gelukkig was hem te horen.<br /><em>Ja, dat hoor ik, </em>zei hij.<br /><br /><em>Bel me eens terug op dit nummer,</em> zei ie, <em>om te testen of dat ook in die richting werkt. Niet dat we een peperdure telefoonrekening gaan creëren maar misschien dat we zo toch contact kunnen houden. </em><br />Ik hing op. Belde, hij nam op. Woehoewwwwwwww!<br /><br />We praatten nog wat, ik beloofde de sms op dit andere nummer nog eens te proberen en dan moesten we ophangen. Aaarhg, hij ondernam niets, ik ondernam niets. <br /><br />Ik geef je een ‘goeiemorgenkus’.<br /><br />Hij zoende een zoen door de telefoon.<br /><br />We kunnen niet opleggen zei ik en we lachten allebei. Op 3 zei ik.<br /><br />1, 2, 3…<br /><br />En daar lag ik, alleen onder de dons… Al glimlachend.<br /><br />Even testen of die sms werkt. Ja, onmiddellijk bevestiging.<br />En onmiddellijk een sms terug van 'mijn koning'...<br /><br />WOEHOEWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWW!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3727362402559986213?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-66350115790651609392011-03-09T02:36:00.000+01:002011-03-09T02:36:59.911+01:002u12 - ik slaap<br />2u 13 - mijn gsm gaat af<br />Ik zie een lang nummer<br />ik neem op<br />nodige storing op de lijn<br /><i>miss?</i><br /><i>miss?</i><br />ondertussen probeer ik ja te zeggen<br />glimlach van hier tot in Bangkok<br /><i>Ik ben veilig toegekomen</i><br />Oh, ben blij! We moeten even wachten zeg ik, er zit vertraging op de lijn<br />dus wachten we<br />stilte<br />en ik roep<br />'ik zie je graag'<br />weer stilte<br />en tegelijkertijd hoor ik hem hard lachen omwille van die vertraging en het niet weten of er iemand nog iets gaat zeggen in die stilte<br />'<i>ik u ook</i>'<br /><i>Ik ga je een 'n sms sturen en zien of we zo contact kunnen houden</i><br />veel gekraag tijdens het telefoongesprek<br />in vertraging roep ik 'ok'<br />ik leg in<br />begin te twijfelen<br />moest ik nu iets sturen? Ik had het niet goed verstaan.<br />ik stuur<br />krijg geen bevestiging<br />ook dat zal met vertraging werken<br />maar het is niet erg<br />het kan me niet schelen<br />hij landde<br />en ik ook.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6635011579065160939?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-28159102292845555582011-03-08T11:18:00.000+01:002011-03-08T11:18:27.908+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-Yxyxba1F_4A/TXYCTGdsdiI/AAAAAAAAAEg/Pc5zWLjdLYE/s1600/tree_roots.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://lh3.googleusercontent.com/-Yxyxba1F_4A/TXYCTGdsdiI/AAAAAAAAAEg/Pc5zWLjdLYE/s200/tree_roots.jpg" width="150" /></a></div><div class="MsoNormal">Daar stond ik, een minuut voor 8, op het perron en voor een raampje waar twee ogen me indringend aankijken. Slik die tranen in, dacht ik, en aan het geluid van mijn keel wist ik dat het niet al te evident ging zijn. De trein trok zich in gang en mijn hand legde ik op het raam. Aan de andere kant het spiegelbeeld van die hand, zij het dan niet door de reflectie. Vijf vingers die elkaar raakten als we het glas even buiten beschouwing zouden laten en zijn mond die de lippen tuitte en een kus naar me toe wierp. Ik tuitte terug.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">De trein vertrok, zijn lippen bleven tuitten. Ik bleef alleen achter op het perron daar waar ik enige minuten geleden, net voor het instappen, nog innig had staan zoenen. Hij die fluisterde ‘<i style="mso-bidi-font-style: normal;">ik ga je missen</i>’ en ik die glimlachte maar tegelijk de mondhoeken naar binnen trok om opnieuw te slikken en opnieuw zoende. Ik keerde het perron de rug toe en trok stap per stap hoger. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Het weeë gevoel van binnen bleef en bij elke stap die ik zette voelde ik me niet echt klaar om aan de dag te beginnen. Ik bleef vechten tegen de tranen en kreeg telefoon. Mijn vader die bericht had gekregen dat er ingebroken werd in mijn huis. Frictie met mijn binnenkant want ik wou vandaag gewoon afscheid nemen en niet geconfronteerd worden met een adrenalinerush door mijn aderen. Ik repte me naar huis maar ergens halverwege schoot het me te binnen wie zich vergist had: de kuisvrouw was een week verkeerd. Zucht. Na menig telefoonverkeer over en ’ t weer met onder andere de politie zakte ik thuis in mijn zetel.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik zette mijn laptop aan, las de praktische mailtjes en vond zijn vluchtgegevens in mijn mailbox. Een mailtje naar mij en zijn moeder met de afscheidszin: ‘Dikke kus aan allebei’ en daar begaven mijn sluizen het. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal">Afscheid nemen blijkt niet zo eenvoudig. Een maand ligt er tussen vandaag en de dag dat ik hem terug in mijn armen mag sluiten. Een maand en vandaag heb ik er alleen maar tranen bij. Vreemd hoe zo’n gevoel je kan overvallen. Vreemd hoe de liefde dieper en dieper wortelt en ik me daar pas ten volle bewust van ben op ochtenden als vandaag. Mijn lief, weg met rugzak, croissant en een tas koffie en ergens in die rugzak steekt mijn brief ‘Aan de koning’. ‘Om te lezen op het vliegtuig’ zei ik hem gisterenavond.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Gisteren kwam ik laat terug van het werk. Hij wou dat ik nog niet at en reserveerde een avond voor twee aan zijn tafel, bedekt met een tafelloper, mooie borden en de kandelaar die we samen kochten in Parijs onlangs. ‘<i style="mso-bidi-font-style: normal;">Die kandelaar dat zijn wij</i>’, zei hij toen we klonken met een glas rode wijn en genoten van het lekkere avondmaal dat hij per se nog wou maken voor zijn vertrek. Wat opruimen, wat laatste mails versturen en tegen elkaar in slaap vallen met een aantal extra afscheidskusjes.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Het was een raar weekend. De eerste grote ruzie met de nodige verwarring tot gevolg en tegelijkertijd het uitpraten, zoeken naar die juiste balans om de dag verder te zetten. Was het afscheid van vanmorgen daar al voelbaar? Tegelijk feestjes, met vrienden op café, brunchen met vrienden en een weekendje vastleggen en zoeken naar een plek in de Champagnestreek. Samen in de auto, doorheen de donkere avond en pratend over samenwonen. 2011 heeft veel verandering in zich. In diezelfde autorit maakte hij drie beloftes:</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; - &nbsp;</span></span></span><!--[endif]--><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik ga Thais koken voor je als ik terug ben<o:p></o:p></i></div><div class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;- &nbsp;&nbsp;</span></span></span><!--[endif]--><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik beloof dat ik terug kom<o:p></o:p></i></div><div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span style="mso-list: Ignore;">-<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp;- &nbsp; &nbsp;&nbsp;</span></span></span><!--[endif]--><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ik ga mijn best doen om contact met je te houden<o:p></o:p></i></div><div class="MsoListParagraphCxSpLast" style="mso-list: l0 level1 lfo1; text-indent: -18.0pt;"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Nog dertig dagen zonder koning… Ik tel nu al af.&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2815910229284555558?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-83218889819727920902011-02-23T11:03:00.000+01:002011-02-23T11:03:31.214+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XvnqtDGRmiY/TWTbVcXcxgI/AAAAAAAAAEc/sd-2L7n_E-A/s1600/throne.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" j6="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-XvnqtDGRmiY/TWTbVcXcxgI/AAAAAAAAAEc/sd-2L7n_E-A/s200/throne.jpg" width="133" /></a></div>Het is stil hier. Ik weet dat. Maar het is geen bewuste keuze. De stilte overkomt ook mij hier… De tijd vliegt, een huizenhoog cliché waar wederom de nodige waarheid in schuilt. Ik mijmer bij het schrijven hier, mijn hoofd af en toe rustend in mijn rechterhandpalm, mijn elleboog leunend op de tafel. Ik mijmer over de voorbije maanden en over wat er allemaal nog komen gaat. Ik zoek woorden die het gevoel ten volle kunnen vatten maar ik weet dat ik die oorlog tegen de letters met een knipoog verlies.<br /><br /><br />Zonder te willen vervallen in het eeuwig kwijlend gekeuvel van een verliefde vrouw zou ik dat gevoel willen ballen tussen mijn handen, ze even openen en aan u laten zien om ze dan opnieuw te ballen. Dat relaties makkelijk zijn en dat een arend altijd de perfecte vleugelslag heeft… u gaat het mij niet horen zeggen. Maar er is iets groter, iets hoger, dat alles overkoepelt en dat zo’n dingen nét die definitie heeft gegeven die de kleine opstoten eer aandoen: ‘faits divers’. <br /><br />Het leven verandert en dat is ‘raar’ om voelen. De naturel waar dat mee gebeurt strijkt soms als een zomerwind langs mijn gezicht. Vlinderkussen in de morgen of een zondag languit op de zetel na een opstoot van onzekerheid en hij die naast me zit en woorden vindt om mij mee in gang te krijgen… Wat volgde was een verbeten schoon gesprek in alle intimiteit die enkel en alleen bestaansrecht kan vinden tussen twee mensen die elkaar graag zien. ‘Waarom zie je me graag’, vroeg ik… De woorden sudderden even, de stilte was fragiel… Maar het antwoord werd met elk woord meer vastberaden en de tranen in zijn ogen op het einde deden me slikken… Ik kreeg véél redenen waarom hij me graag ziet maar de eindconclusie trof de roos in mijn hart: ‘omdat ik mezelf kinderen zie opvoeden met jou’… En ik ademde toen en ik adem opnieuw.<br /><br />Familiebezoeken verlopen vlekkeloos in beide richtingen. Zo zit je aan die tafel en weet je dat het nooit vroeger had kunnen kloppen… Om deze reden heb ik gewacht, om deze reden wist ik wie hier ‘thuis’ ging horen, denk ik op zulke momenten als je al die lachende gezichten ziet en het lijkt alsof hij er altijd al bij is geweest.<br /><br />Van Alpe d’Huez een paar weken geleden naar Parijs dit weekend en New York later op het jaar… Daar waar hij ‘één jaar samen’ wil vieren… Hij is er zeker van dat we dat gaan halen daar waar ik amper vooruit durf denken maar het door zijn zekerheid naadloos doe.<br /><br />Een toekomst, avonden vol plannen of heel zelden eens rustig naast elkaar op de zetel… We bruisen, we zuigen het leven naar ons toe en we dromen kleine dromen. Ik heb mijn koning, hij zijn koningin… of hoe wij elkaar soms noemen als wij elkaar zien, zonder dat iemand het weet. Mijn koninkrijk… het wordt elke dag een stukje rijker.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8321888981972792090?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-24176134361232693132011-01-21T14:14:00.000+01:002011-01-21T14:14:56.897+01:00Ik wis... Ik zoek woorden maar vind er weinig. Niet dat er niets te zeggen valt maar gewoon, de juistheid van gevoel is zo vaak zo moeilijk te vangen in een paar gevormde woorden. Dus rust ik met mijn handen boven het klavier en kijk de kamer rond die gevuld is van een heerlijke voorjaarszon.<br /><br />Ik sluit mijn ogen en denk aan de voorbije maanden en aan gisteren in het bijzonder. De versheid van het gevoel zal er alleszins mee te maken hebben maar als je gevoel kon bestellen dan bestelde ik het in héle kleine schijfjes en pakte ik ze in opdat ik ze overal met me mee kon dragen en van tijd tot tijd gewoon openen, er eens aan ruiken en blijvend blij zijn...<br /><br />Gisteren werd ik een jaar ouder en verjaardagen zijn hier altijd iets belangrijk geweest. Binnen het gezin werden die altijd uitvoerig gevierd. Ook gisteren was dat niet anders. Mama had naar goede gewoonte taarten gebakken voor mijn werk en stond 's middags paraat met pannenkoeken voor mij. Het leek eeuwen geleden dat ik dat nog gegeten had maar ik voelde me terug dat kleine meisje dat straalde met een mond vol siroop, al heb ik ondertussen de kneepjes geleerd om netjes te eten, het gevoel bleef.<br /><br />Er was alleen iets anders dit jaar. Niet dat nieuwe getal dat me toch niet altijd dat enthousiast springend hart oplevert maar wel iemand die er dit jaar voor zorgde dat ik een enthousiast springend hart heb dat klopt, diep vanbinnen. Wakker worden met armen die je lijf zoeken en een zoen op je wang met de woorden 'gelukkige verjaardag' erbij gefluisterd is al een cadeau op zich. Op zo'n momenten heb je niets meer nodig dan dat... En toch kwam er nog.<br /><br />Verwacht worden om 18u en niet wetend waarvoor. De stad in, wandelend en pratend... Ik was blij hier te zijn. Wij serveren voor u vanavond... een etentje en aansluitend een theatervoorstelling. Hoppa... De glimlach zat bijna tot tegen mijn oren en de parketzaal met de statige lusters en het adembenemend plafond zorgden ervoor dat mijn mond ook wel even open is blijven staan.<br /><br />Een glaasje cava, een bestelling onderweg en hij die zegt: 'er is nog'... En ik kijk hem verwonderd aan hoe hij in zijn jaszak grijpt en een envelop bovenhaalt. 'Thalys', lees ik. 'Nee! Ge meent het niet'... 'Moh'... En ik staar naar de tickets... Parijs... En ik durf even niet meer opkijken... Ik zie enkel de letters Parijs en binnenin cirkelt het ongeloof, verrukking en duizelt het... Ik haal adem, probeer terug te landen en kijk hem aan. 'Ook het hotel is al geboekt', zegt hij.Kom eens dichter, vraag ik hem en ik geef hem een kus over de tafel heen... Mijn 101 dingen in 1001 dagenlijst wordt binnenkort korter.<br /><br />Theater, wat wandelen om terug op dezelfde plaats uit te komen, nog eentje drinken en door de snijdende kou terug naar huis. Het voelt zoals met Kerstmis en een pak dagen daarna: thuiskomen. Hoe moeilijk de balans in mijn hoofd soms ook is, hoe groot mijn onzekerheid mijn zekerheden soms overheerst... Alles loopt, als vanzelf en alles klikt... verder dan ik ooit had durven dromen.<br /><br />Morgen vertrekken we met 6 vrienden richting de sneeuw. Een week gewoon genieten... Genieten... alsof we nooit iets anders doen. De ouders gingen als vanzelf, de mijne volgen binnenkort nog wel... Maar eerst gewoon vanavond een dansvoorstelling, een te korte nacht en de sneeuw voor een week... Thuiskomen... nooit geweten dat het zo geborgen voelde.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2417613436123269313?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-83624069231780894772010-12-27T09:49:00.000+01:002010-12-27T09:49:55.525+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TRhTJg2QswI/AAAAAAAAAEA/tbjNIWytBfM/s1600/brief.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TRhTJg2QswI/AAAAAAAAAEA/tbjNIWytBfM/s200/brief.jpg" width="200" /></a></div>Straks trekken we er een paar dagen op uit. Ik lig nog in bed en moet straks vliegen door mijn huis, door mijn kasten om in te pakken. Zijn cadeautje moet nog ingepakt en ik schreef zonet wat ik er nog bij wil... een brief. Aan hem. Om hierna in een envelopje bij het pakje te steken...<br /><br /><i>'Aan mijn vriend,</i><br /><i><br /></i><br /><i>Hoe begin je een brief die je per sé wil schrijven? Ik onderneem een tweede poging terwijl de wekkerradio aanschiet met Vampire Weekend en ik je zo ritmisch in gedachten voel mee bewegen. Intussen laat ik mijn balpen over het papier schrijden.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>Een kerstbrief, als het al niet bestaat dan vind ik het bij deze uit.</i><br /><i><br /></i><br /><i>Woorden op papier om gewoon even stil te staan bij de dingen, de emoties... hier zijn ze!</i><br /><i><br /></i><br /><i>Ik kijk rond vanuit mijn bed in een slaapkamer waar iemand in lijkt te ontbreken... jij.&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>Hoe hebben de afgelopen maanden me veranderd? Weinig denk ik. Ik ben en blijf miss en krijg mezelf niet uitgewist, gelukkig maar. Maar wat ik met jou mag delen, maakt me een voller mens. Stap per stap en beetje bij beetje leer ik mezelf beter kennen en krijg ik inkijk in dat stukje en die deeltjes van jou die ik nooit eerder zag.</i><br /><i><br /></i><br /><i>Met de nodige ruimte maar het is als in een huis waar ik met je mag wonen en het is fijn te weten, dat wanneer ik in de ene kamer vertoef, jij ergens in een andere kamer bent.</i><br /><i><br /></i><br /><i>31 oktober voelde ergens als Kerstmis. Een boom waar al lang een pakje onder lag en eens het laatste papiertje onthuld, toch die verrassing en vanbinnen dat kleine meisje dat zo genoot van dat hele gebeuren. En in al die tijd blijf ik maar uitpakken. Een fijn en warm gevoel geeft het me.</i><br /><i><br /></i><br /><i>Ik ga niet vervallen in superlatieven en goochelwoorden... dat is mijn ding sowieso al niet. Laat de eenvoud maar spreken, laat mij maar zijn wie ik kan en mag zijn bij jou. Voor mij is dat Kerstmis... elke dag van het jaar. En alleen daarom al zie ik je graag!&nbsp;</i><br /><i><br /></i><br /><i>x&nbsp;</i><br /><i>miss'</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8362406923178089477?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-3676839092795062192010-12-20T14:54:00.000+01:002010-12-20T14:54:43.026+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TQ9gC91gOZI/AAAAAAAAADo/YjNCQYH-sOY/s1600/dokter.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TQ9gC91gOZI/AAAAAAAAADo/YjNCQYH-sOY/s1600/dokter.jpg" /></a></div>Er zijn zo van die dagen dat een mens niets waard is. Dit is zo’n dag. Ik ben niets waard. Moest er nu een dokter me uithoren zou ik hem zeggen: ik heb last van concentratieproblemen, extreem veel geglimlach in één dag en af en toe voel ik het zo flitsen onder mijn borstkas. Help dokter, help! Ik denk dat de dokter ter diagnose louter terug zou lachen.<br /><br /><br />Ik had een reuzefijn weekend. En zelfs dat is misschien nog een eufemisme… Het begon woensdagavond al en op maandagmorgen haat je het dat het al voorbij is. Van avonden bij elkaar zijn en elkaar innig omarmen, zijn sleutels krijgen met de vraag die te laten bijmaken zodat ik ook bij hem binnen kan vanaf nu tot afspreken om samen naar de supermarkt te gaan, inkopen te doen voor het kerstetentje bij vrienden van zondagavond, over samen in de keuken staan, hertekalf flamberen en daarbij mijn voorste haarpijlen mee flamberen zodat er krulletjes door de keuken fladderen… ’s Avonds elkaar terug zien om naar een dansvoorstelling te gaan en weer afscheid te nemen: hij naar een trouwfeest en ik naar huis. <br /><br />Onderweg zijn met de tram op een zondagmiddag met zijn ontbijt in een zakje in mijn handen, appelsienen willen persen en die machine niet in gang krijgen en dan maar pistolets beginnen smeren. Hij die komt kijken en moet lachen en uiteindelijk zelf zijn appelsiensap perst… Wakker worden op zondagnamiddag met een kater voor hem en ik die het voorgerecht voor ’s avonds nog prepareer. Hij die me vast neemt in de keuken en met zijn hoofd leunt op mijn linkerschouder en ik die denk… Damn, ik heb altijd al een man willen hebben die me even vast houdt terwijl ik aan het koken ben… maar alleen even hardop glimlach bij dat gebaar.<br /><br />Wij die samen nog even de stad in duiken, op weg naar een optreden van een vriend van hem. Ik die inhaak in zijn arm opdat ik recht blijven zou. Het heeft er minstens tien keer voor gezorgd dat ik ook effectief niet onderuit ging. We genoten van de warmte die zelfs dat kleine gebaar aan elkaar overbracht. Wat wandelen door de stad, terug naar huis en eten inladen voor dat kerstfeestje en door de sneeuwstorm met de auto. Aan tafel bij de vrienden, genieten van het klaarmaken van dat eten, samen in de keuken, borden dresseren en serveren…<br /><br />Thuiskomen, het bed vinden en warm bij elkaar kruipen… ‘We waren een goed team dit weekend’, zei hij en ik voel het flikkeren van binnen bij die woorden van hem. ‘Het was een superfijn weekend’, zei ik hem. Opstaan op maandag steekt dan eens zo hard tegen. Je wil gewoon eeuwig blijven liggen. Volgende week een paar dagen samen naar zee en ik kijk al uit naar die momenten samen, zonder verplichtingen van buitenaf.<br /><br />Vanmiddag polste mijn moeder nog eens na weken van stilzwijgen. Ik werd rood en ik kon het niet meer wegsteken. Het hoeft ook niet meer… ‘Alé proficiat’, zei ze en zoals elke mama begon ze direct al te vragen: komt hij mee naar het kerstfeest, etc. ‘Alles op zijn tijd mama, niet te snel’… Het thuis vertellen is altijd een grote stap… ook die is genomen.<br /><br />En ik denk al een hele dag aan gisterenavond… aan zijn lieve woorden… Aan de bijhorende omhelzing en dat o zo warme gevoel van ‘samen’ – ‘daar’ – ‘te zijn’…<br /><br />Elke dag een stapje verder, elke dag een stapje dichter…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-367683909279506219?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-34256260128720901732010-12-15T10:09:00.001+01:002010-12-15T10:13:46.856+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TQiFqcg4d2I/AAAAAAAAADk/h675S4H4lNI/s1600/hug.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="175" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TQiFqcg4d2I/AAAAAAAAADk/h675S4H4lNI/s200/hug.jpg" width="200" /></a></div>Ergens in de namiddag ondernam ik de zoveelste poging om met goeie vriend af te spreken. Wonderwel lukte het dit keer onmiddellijk. 20u20 en ik wandel het café binnen waar hij door de krant bladert. Een innige omhelzing en een plaats op de barkruk naast hem waren de aanzet van een verrassende avond.<br /><br /><br />Hij die bekommerd was om mijn rug en besloot dat we beter aan een lage tafel plaats namen. Zijn ogen waren moe, de werkdruk op zijn werk is tegenwoordig gigantisch en ik merk het aan hem. Ik uit mijn bekommernis en we babbelden honderduit over de evoluties op zijn werk, de veranderingen die op til zijn en hoe hij dat alles bekijkt. Zijn ogen zijn moe, ik merk het nogmaals op.<br /><br />Over wendingen in 2011 voor zowel hem als zijn vriendin en ik besef dat 2011 een maf jaar wordt, zowel voor hem als voor mij en ik voel het liggen op het puntje van mijn tong om het hem te vertellen maar ik hou me in. Ik droom met hem mee en tegelijk ook een beetje voor mezelf. Hij kijkt me aan met een glimlach, informeert bij mij en ik zeg hem ‘je weet het toch al’.<br /><br />Hij: ‘ik ben dom, ik weet echt niets’… Ik lach het honend weg maar aan de blik die me daarna aankijkt besef ik dat hij het echt niet weet… Dus vertel ik het hem van ‘hij en mij’… van ‘wij’… Wat volgt bezorgt me nog steeds een glimlach op mijn gezicht. Goeie vriend ging uit zijn dak. Op dat moment kwamen zijn vrouwelijke eigenschappen naar boven en wou hij alle details: ‘wanneer, hoe, etc’. Hij had er blijkbaar al meer over nagedacht dan ikzelf en allerlei pistes in zijn hoofd erover uitgezet… <br /><br />Ik lachte, zei aan zijn hyperkinetisch enthousiasme: ‘hou toch op’… Zijn ogen fonkelden, zijn adrenaline zorgde voor een wakkerheid waarvan het lang geleden was dat ik die nog bij hem zag. Ineens, in volle café, pakte hij me ongelooflijk hard vast en knuffelde me en kuste me op de wang. ‘Ik ben blij’, zei ie… En al wat ik kon doen was lachen en zeggen: ‘moh zeg, hou op joh’ en hij antwoordde me: ‘goh, ik heb zin om een tournée génerale te geven’… maar ik hield hem al lachend tegen.<br /><br />Ik vertelde hem het verhaal en hij haalde zijn gsm boven. Hij smste naar zijn vriendin: ‘Tis koekenbak tussen miss en X’ en tegelijkertijd smste hij naar ‘hem’ om zijn enthousiasme duidelijk te maken. In geen tijd had hij een ‘dat werd tijd’ terug van zijn vriendin en enige tijd later belde ‘hij’ op om te vragen waar wij nog zaten. Goeie vriend ging even buiten staan om hem te verstaan en kwam ontgoocheld terug binnen. ‘Hoe droog kan een mens reageren zeg’… ‘Die heeft het niet door denk ik dat jij dat tegen mij verteld hebt’… Maar hij komt nog af. Weer lachten we naar elkaar. <br /><br />Later, toen hij er bij kwam, zaten we daar. Ik, met mijn twee beste vrienden… Ik werd er zelfs stil van, liet hen praten en genoot van daar gewoon te zitten, van dat gevoel, van de fonkeling in goeie vriend zijn ogen. ‘Hij’ die goeie vriend ook zei dat het lang geleden was en ‘waarom kom je niet eens eten’… Goeie vriend die hoorbaar genoot van dat voorstel en in die zin duidelijk een ‘wij-gevoel’ hoorde.<br /><br />Iets na middernacht beseften we dat de dagtaak morgen wachtte. We liepen met drie naar buiten, ik naar mijn wagen, hij ernaast en goeie vriend die ineens besefte dat hij zijn fiets vergeten was. ‘Wel of niet vanavond?’, vroeg hij. ‘Wel he?’. ‘Als we kunnen: altijd he’, lachte hij. ‘Bij mij?’. Even checken in zijn agenda: ‘ok, bij u’ en daar stond ik, in 't midden van de straat met een zoen op&nbsp;mijn lippen. Even later fietste goeie vriend naast me terwijl ik op weg was naar mijn auto. Het afscheid was anders dan anders. Hij nam me ongelooflijk stevig vast met een smile van hier tot in Tokyo. Ik liet los en hij zei: ‘nog eens!’ en ik kreeg opnieuw een tegen zijn hart gedrukte knuffel. We lachten. ‘Dit vergeet ik nooit meer’, zei ik hem, ‘merci’.<br /><br />Auto in, naar huis en even later was hij er. We doken het ijskoude bed in met alleen het nachtlampje nog even aan. Ik was helemaal vol leven door het enthousiasme van goeie vriend en hij keek met die ogen naar me… ‘Leuk he zo’n vriend’, zei ie… En ik ‘hmmde’… en lachte…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3425626012872090173?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-83791861685895659362010-12-09T09:26:00.000+01:002010-12-09T09:26:30.427+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TQCSVgzYG9I/AAAAAAAAADg/MSIKEOxYn7U/s1600/innig.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TQCSVgzYG9I/AAAAAAAAADg/MSIKEOxYn7U/s200/innig.jpg" width="175" /></a></div>We zijn niet goed in opstaan. Zoveel is zeker. Elke morgen die we samen wakker worden vechten we tegen onszelf om onze lichamen uit dat bed te hijsen. Vanmorgen was dat niet anders. Dicht tegen elkaar komen er dan zuchtjes uit en beseffen we dat ik het altijd veel te warm heb en hij tegen de morgen altijd afkoelt.<br /><br /><br /><br /><br />De wekkerradio draait na de zoveelste snoozebeurt Stromae met ‘Alors on danse’ en we bewegen beiden ritmisch in stilte onder de dons… Ik glimlach, superbreed, wanneer ik zijn heupen voel meewiegen.<br /><br /><em>- ‘Ik zie je’</em>, zegt hij<br />- ‘Ogen open of toe’, vraag ik<br />- <em>‘Toe’</em>, zegt hij<br />- ‘Fouhout’, lach ik<br /><br />De stilte regeert weer in de slaapkamer, enkel twee lijven dichter en dichter tegen elkaar en de snoozetijd opetend.<br /><br />Dicht tegen elkaar en ik zeg hem: ‘ik voel je wimpers tegen mijn gezicht’.<br /><br />- <em>Dat heet ‘vlinderkussen’</em> zegt ie en hij knipperde nogmaals met zijn wimpers.<br /><br />En ik lachte, hard, pakte hem nog wat steviger vast en dacht in soezende stilte… ‘Ik ben in de hemel’.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8379186168589565936?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-31165560439142647882010-12-05T11:36:00.000+01:002010-12-05T11:36:35.353+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TPtrJTVFBHI/AAAAAAAAADc/hGvlYBqEz0s/s1600/captain_iglo.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TPtrJTVFBHI/AAAAAAAAADc/hGvlYBqEz0s/s200/captain_iglo.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNormal">Ik begon deze post opnieuw en opnieuw. Zoekend naar de juiste woorden die heel het gevoel juist kunnen vangen. Op zich is dat al moeilijk… Woorden knotten gevoel altijd af en het is een kwestie van een vleug ervan te vangen… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Het was donderdagavond. De vierde avond op rij bij elkaar en na een etentje waar we te snel moesten eten, na een magistrale dansvoorstelling die gevolgd werd met een opgeblazen maag, na een wandeling door het gebouw – een druk op de knoppen van de lift en een kus die me verraste toen de liftdeuren zich sloten, na een wijntje thuis op de bank, na een pilootaflevering van een serie, kozen we voor het bed dat de slaap moest brengen. Een ijskoude slaapkamer zorgde voor een iglogevoel onder de dons. Hij kroop er helemaal onder in de hoop dat de adem daar de nodige opwarming zou brengen. Ik stak met mijn hoofd boven de dekens. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">En toen gebeurde het… Toen vloeiden de woorden, met de nodige ijswolkjes, naar buiten, langs twee kanten. Over dat ik niet in de iglo durfde en hij die vroeg waarom… Over mijn stem die stuitte bij die vraag. Hij die ingeduffeld naast me lag en zei ‘ik voel me hier veilig bij jou’ en miss die helemaal haar stem kwijt was bij die zin. Over hoe oneerlijk ik die zin vond omdat ik niet wist wat ik daarop terug moest zeggen. Hij die beaamde dat dat net de kracht was van die ene zin en dat er niets op terug te zeggen viel… Over hoe niet iedereen zich veilig kan voelen in dit leven en onze algemene conclusie ‘maar wij zijn veilig he’, zei ik voorzichtig en hij ‘hmmde’… ‘wij zijn veilig’.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Over staren naar de duisternis en hij die vertelde: ‘je ogen zijn open’. Over hoe ik zijn ogen niet kon zien en niet snapte dat hij dat zag. Een geval van invallend licht en tegenlicht. Over hoe ik hem vroeg: ‘en nu, hoe zijn mijn<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>ogen nu?’… ‘Open’, zei ie en toen ik ze onmiddellijk weer sloot zei ie ‘toe’ en hij lachte er hard mee.</div><div class="MsoNormal">Over dat ik al heb willen weglopen… Dat het moeilijk is en dat ik ook niet allemaal weet hoe. Over dat hij ook al heeft willen weglopen. Waarom we dat dan nog niet gedaan hadden… Zijn antwoord weet ik niet meer maar het gevoel was positief. Ik was even stil toen hij de vraag terug kaatste en zei… ‘omdat ik niet ooit wakker wil worden in een leven dat zich vragen stelt over de gemiste kansen’.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Over hoe raar het is dat de vrienden het nog niet weten en dat het de afgelopen week op het puntje van mijn tong lag bij goeie vriend. Over dat hij vond dat ik me voor hem niet moest inhouden… Over dat hij het ook al verteld had tegen drie mensen en dat hij dat had gedaan omdat hij het wilde delen, dat hij er behoefte aan had het te vertellen.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Over dat ik het allemaal maar laat gebeuren en dat ik er niet goed in ben het te benoemen, zo… Dat ik dat wel kan in mijn boekje dat naast me lag. Hij zei dat het bij hem exact zo was: ‘dat hij het allemaal liet gebeuren’ en dat het niet weten ook voor hem nieuw was… Over dat er enkel vandaag was en dat je dat moment moest grijpen en ervan genieten. Over de hoop op een morgen maar dat je dat nooit weet… Er is enkel vandaag… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Over het boekje en dat ik had vast gesteld, door het in de week nog eens te lezen, dat we wel degelijk een evolutie hadden doorgemaakt… En in dat moment vond ik het ok. Ik nam het boekje, verlichtte het met mijn gsm door om de haverklap op een knopje te drukken en las hardop het relaas van mijn emoties van 25 juli tot die avond… Hij luisterde, hij keek met zijn doorkijkende ogen en nam me af en toe vast…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">‘Zo bijzonder’, zei hij toen mijn tong gestopt was met klanken produceren en mijn lichtje van de gsm gedoofd was… ‘Zo bijzonder om een inkijk te krijgen in de emoties en de onzekerheden van de andere’… ‘Dank je’, zei hij. En ik lag daar een tijdje… zo open, zo bloot… zei hem dat ook… Hij nam me vast, dankte me nog eens en zei: slaapwel he.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik wist… in dat ogenblik… dat we vertrokken waren…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3116556043914264788?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-92020879437805111172010-12-02T14:59:00.001+01:002010-12-02T14:59:49.817+01:00- Ik hem vanavond voor de vierde keer op rij zie<br /><br /><br />- Dat helemaal niet aanvoelt als ‘te veel’<br /><br />- Hij er dinsdagnacht ook voor me was toen de politie belde en wist te zeggen dat er een inbraak geweest was in mijn huis<br /><br />- Hij die nacht keurig mee aan het politiebureau heeft gewacht<br /><br />- Er gelukkig niets gestolen is<br /><br />- De achterdeur wel geforceerd is<br /><br />- Ik blij ben een alarm te hebben<br /><br />- Ik nog blijer ben dat die daardoor gaan lopen zijn<br /><br />- De verzekering en politie een heel geregel zijn<br /><br />- De politie haar werk uitmuntend heeft gedaan<br /><br />- Ik nog blijer ben dat hij die nacht bij mij was<br /><br />- Ik vannacht dan weer bij hem was na de kookles<br /><br />- Ik keurig kleren mee had in mijn koffer<br /><br />- Hij me vertelde dat hij dat ook eens in zijn koffer zou moeten leggen<br /><br />- Die boodschap me een warm gevoel gaf<br /><br />- Ik wanneer ik bij hem ben ’s morgens mijn auto moet terugvinden onder een pak sneeuw<br /><br />- Mijn handjes dan ijskoud zijn<br /><br />- Ik dan eerst moet blazen vooraleer ik kan vertrekken<br /><br />- Ik het nog altijd niet heb met sneeuw en autorijden<br /><br />- Ik dan altijd blij ben veilig op mijn eindbestemming te zijn aangekomen<br /><br />- We vanavond naar een dansvoorstelling gaan<br /><br />- Hij voorstelde daarvoor al een hapje samen te eten<br /><br />- Het bijna niet op kan<br /><br />- Ik hem vanmiddag een sms stuurde om te vragen hoe we gingen afspreken<br /><br />- Hij me terug smste dat hij me wel kwam ophalen omdat met dit weer met twee auto’s op de baan te zijn te onnozel is<br /><br />- Ik dat super-cute vond<br /><br />- We er niet echt over praten maar hij de dingen wel goed lezen kan<br /><br />- Het gesprek er wel eens van zal moeten komen<br /><br />- Ik alleen niets wil forceren<br /><br />- Ik gewoon maar doe, met voorzichtig hart en met voorzichtige stapjes<br /><br />- Waar we naartoe gaan niet altijd even duidelijk is<br /><br />- Maar mist is altijd maar tijdelijk<br /><br />- Ik de dag afwacht dat dat mistgordijn verdwenen is<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-9202087943780511117?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-20744283575698025952010-11-29T11:43:00.003+01:002010-11-29T11:43:34.760+01:005u30, in het holst van de nacht sta ik in mijn woonkamer. Hij staat daar ook, het licht was nog niet aan. Ik had me zonet in zeven haasten naar het kleinste kamertje van het huis begeven en kwam terug en zag zijn silhouet door mijn glazen deur. <br /><br />De avond en nacht waren doorgebracht met zeven vrienden in totaal. De vriendenkring die nog eens uit de bol ging op fijne muziek. De vriendenkring ook die van niets weet waardoor het niet altijd evident is op zo’n avond. Samen en toch ook weer niet. Af en toe zelfs stil naast elkaar omdat er altijd wel vrienden rond je staan te bewegen op die fijne beats die ze rond onze oren sloegen… Ergens maakte het me ongerust… Zou hij wel ‘ok’ zijn? Scheelt er iets? <br /><br />Ergens rond 5u had iedereen het genoeg gevonden. Ik was met de wagen, hij ook. De vrienden kozen resoluut voor mijn bob-gehalte om de simpele reden dat zij allemaal wonen op mijn weg naar huis. Het nodige ijs lag op de wagens en we haalden de krabbers boven. Terwijl ik mee zijn auto aan het vrij maken was zei hij stil: ‘zie ik je straks?’ en ik lipte hem: ‘ok, bij mij?’ opdat niemand het horen kon en hij knikte.<br /><br />Gezien ik nog drie adressen moest aandoen was hij uiteraard veel eerder bij me thuis. De oprit op, hij die daar al stond en gevochten had tegen de slaap.<br /><br />5u30, in mijn woonkamer en ik die al naar boven wou. Hij die me tegenhield met de korte zin: ‘ik heb een cadeautje voor je’… Huh? 5u30, holst van de nacht in een woonkamer die pikkedonker was. Het grote licht konden we zelfs niet verdragen dus zette ik even de staanlamp gedimd aan en zag daar een cadeau, in rood ingepakt… Slik… Ik durfde het bijna niet open maken.<br /><br />‘Waarom, waarvoor…?’, vroeg ik hardop.<br /><br />-‘Zomaar’, zei ie…<br /><br />De verpakking werd met de grootste voorzichtigheid weggehaald. Het woog zwaar. En daar was het, een externe harde schijf van een aantal Terrabyte groot…<br /><br />- ‘Ik heb er een nieuwe gekocht, ik had deze over en dacht… Ik heb ze gevuld voor je met muziek en films’…<br /><br />Daar zat ik, bijna morgen en helemaal van mijn melk… Bedenkend dat ik nog nooit een cadeautje kreeg… of toch niet zo… <br /><br />‘Uh.. ik weet helemaal niet wat zeggen’, zei ik.<br /><br />- ‘Je moet ook niets zeggen’<br /><br />‘Een kus dan’… en ik voegde de daad bij het woord.<br /><br />Slapen, te vroeg wakker worden omdat hij een middagafspraak had en glimlachen naar de dag… naar elkaar… ogen toe en genieten… Bij het buitengaan besefte hij dat we elkaar veel zullen zien deze week… Wijncursus, etentje, kookles en een dansvoorstelling… ‘Meneer al klachten?’ Hij lachte en sloot de deur.<br /><br />Ik lachte in mijn hoofdkussen en wentelde me in de dons.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2074428357569802595?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-86083030778120819442010-11-23T10:29:00.000+01:002010-11-23T10:29:20.778+01:00En vandaag<br />kan ik alleen<br />maar glimlachen<br /><br />niets anders<br /><br />Geen tsunami's<br />geen gesprekken erover<br /><br />ik was al blij dat ik nog kon passeren<br />na 22u30<br />ik ben dan nog gaan lopen op de vergadering<br />werk, werk, werk dacht ik<br />ik wil lief, lief, lief<br />(het klinkt raar, dat woord...)<br /><br />Ik vloog<br />we zaten aan tafel<br />wijn, wijn, wijn<br /><br />Gewoon praten<br />over vanalles<br />en nog wat<br /><br />en de rest<br />vergat ik<br />mijn zee werd stil<br /><br />en al wat volgde<br />was de duisternis van de nacht<br />en de bijhorende warmte...<br /><br />En vandaag<br /><br />kan ik alleen<br />maar glimlachen<br /><br />niets anders<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8608303077812081944?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-19555357407571336562010-11-22T01:56:00.000+01:002010-11-22T01:56:07.417+01:00Goeie vriend belde vandaag of ik al plannen had met oudjaar. Hij overviel me maar ik liet dat niet merken... En met zijn vraag kwamen er in mijn hoofd een heel deel vragen. Ook dat liet ik niet merken.<br /><br />Feestje, opnieuw, bij hem thuis, zoals vorig jaar... En dat was fun. Dus ik zei ja maar in mezelf dacht ik aan hem...<br /><br />Anderzijds... zijn vraag maakte me tevens duidelijk dat hij echt niets door heeft. Dat ons geheim nog altijd 'ons geheim' is...<br /><br />Hij zit op oudjaar altijd eerst bij de ouders. Vorig jaar zakte hij later op de avond af naar het feestje...<br /><br />En dan komt die tsunami van vragen over me heen:<br /><br />- wanneer mogen de vrienden het weten<br />- wat als ze er geen vragen over stellen<br />- bestaan we eigenlijk als ze het niet weten<br />- wat met de maand die inderdaad gaat komen<br />- familie... wanneer is dat iets dat je samen deelt<br />- kerstmis, oudjaar, nieuwjaar... hoe loopt zoiets<br />- wat is te snel en wat is te vroeg<br />- is het niet te pusherig die vraag te stellen<br />- wat met de mensen tegen wie hij er wel al over vertelde<br />- moet zoiets besproken worden...<br /><br />Tsunami's... pffffffffffff<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-1955535740757133656?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-38637567173919643902010-11-20T22:20:00.000+01:002010-11-20T22:20:27.493+01:00De morgen was rustig. Gewoon rustig wakker wordend, nog wat bekomend en slap van gisteren. De badkamer in, kleren zoekend en daar gaat de telefoon... Wat voelt het warm plots... Iemand die informeert hoe het met je gaat... Het doet me elke keer wat. We groeten elkaar 'goeiemorgen'... En spreken later op de middag af voor een wijnproeverij.<br /><br />Tegen de namiddag vind ik even de zetel. Een andere vriend die smst me wakker. Ik bel hem even... Leuk.<br /><br />De auto in, richting wijnhandel. Andere vrienden zijn er al en omarmen me hartelijk. Fijn hier te zijn. De ene wijn na de andere gaat door de monden. Van slecht tot hmmmm. Hij vervoegt het gezelschap en ons geheim is nog steeds het onze.<br /><br />We zakken af naar een italiaan. De ravioli is heerlijk maar valt als een bom op mijn maag. Ik deel gretig mijn bord uit. We nemen buiten afscheid van de vrienden, wandelen naar de auto's en laden de wijn over.<br /><br />Hij moet nog weg, ik ga naar huis... Een lange zoen ter afscheid... Hmmm...<br /><br />Tot? Tot dinsdag? Tot dinsdag, vraagt ie? Ja, jij bent dan vrij en ik ben dan vrij... Maandag, zegt ie? Ok, maandag lach ik... ik bel je...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3863756717391964390?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-33376400513794605912010-11-19T22:38:00.000+01:002010-11-19T22:38:20.692+01:00Mijn lijf<br />ik haat het<br />echt<br />haten<br />vandaag toch al zeker<br /><br />vanmorgen stond ik op<br />misselijk<br />enorm<br />toch gaan werken<br />paar keer gevlucht naar de wc-pot<br /><br />nog maar halftijds aan het werk<br />en weer ziek<br />dit keer de maag...<br /><br />Vanmiddag dacht ik<br />dat ik het tegen vanavond wel moest redden<br />als ik keurig in mijn bed kroop<br /><br />Maar die verdomde wc-pot<br />was mijn compagnon...<br />afzien<br />afzien<br />afzien<br /><br />De telefoon pakken<br />'dat feestje vanavond... ik kan niet... doe het maar hier maar ik ben te ziek'.<br />Hij was slimmer dan mij<br />misschien is dat wel altijd zo<br />maar hij weigerde, liet het bij hem verder gaan zodat ik kon rusten...<br /><br />Ik zuchtte<br />'houdt het nu nooit op'<br />hij was lief<br /><br />Later belde hij nog eens even<br />om te vragen hoe het met me was<br /><br />Wederom iets dat ik moest missen<br />en ik baal<br />bigtime...<br />Daar gaat mijn idee<br />van een fijn weekendje samen<br />Daar gaat mijn nacht<br />tegen hem aan<br /><br />zucht!<br />ik haat mijn lijf!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3337640051379460591?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-61445829297288155832010-11-16T01:12:00.000+01:002010-11-16T01:12:57.860+01:00Straks is een grote dag. Na twee maanden out te zijn geweest stap ik morgen weer in de werkende mensen sfeer. Raar gaat dat zijn. De rug had vandaag alleen maar goed nieuws voor de dokters en dat kreeg ik dan ook wederkerig terug. Ik straalde bijna &nbsp;toen ik daar buiten kwam en wou het zo hard roepen dat ik in plaats daarvan hem per sms op de hoogte bracht.<br /><br />Straks is een grote dag. Nog niet fulltime aan het werk maar ik ben blij om die raad van de dokters... En misschien lieten ze het niet toevallig simultaan lopen met het leven dat ik leid momenteel: 'Doet u maar voorzichtig, stapje per stapje'. Op halve kracht dus vanaf morgen en het voelt zelfs ergens spannend.<br /><br />Straks is een grote dag. Want buiten die 2 maanden is het morgen ook 12 dagen later dan de laatste keer wanneer ik hem zag. Ik telde dat speciaal voor u even na. En morgen zien wij elkaar weer. Glimlachen nu, vragen nu, spanning nu, onzekerheid nu, verlangen nu... het is er allemaal.<br /><br />Straks is een grote dag.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6144582929728815583?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-58145534992520489092010-11-15T01:04:00.002+01:002010-11-15T01:11:19.737+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TOB5EyhwVnI/AAAAAAAAADU/cGvCqLWvEOY/s1600/smile.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="121" src="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TOB5EyhwVnI/AAAAAAAAADU/cGvCqLWvEOY/s200/smile.jpg" width="200" /></a></div><div class="ecxmsonormal" style="line-height: 14.25pt; margin-bottom: 16.2pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><span class="Apple-style-span" style="color: #fce5cd;">I</span>k geef het toe, ik kan het niet meer onderdrukken. Nu ik hier omgeven ben door de duisternis van de slaapkamer met enkel het licht van de laptop kan ik het ook ongegeneerd… Lachen.<o:p></o:p></span></div><div class="ecxmsonormal" style="line-height: 14.25pt; margin-bottom: 16.2pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Lacht u even mee? Tuurlijk lacht u even mee!<o:p></o:p></span></div><div class="ecxmsonormal" style="line-height: 14.25pt; margin-bottom: 16.2pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Het is soms zo raar. De ene keer hou je je hart zo vast dat je het bijna dood zou knijpen en zou je zo ver mogelijk willen gaan lopen omdat het pad voor je zo mistig is. De andere keren huppel je onvoorzichtig als een dartelend veulen en steek je de straat over zonder kijken… <o:p></o:p></span></div><div class="ecxmsonormal" style="line-height: 14.25pt; margin-bottom: 16.2pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Honderd en één vragen in mijn hoofd over wanneer ik hem terug ga zien en die worden in één keer van tafel geveegd vanmiddag wanneer mijn telefoon gaat… Hij, op terugweg naar huis van een weekendje weg. Ik die dacht dat hij pas morgen terug zou komen. Hij die wil langskomen en ik die helemaal niet thuis ben. Ik die het woord moet gebruiken dat ik bijna weiger op te nemen in mijn woordenboek: ‘nee’… en die ‘jammer… ooohhhh, écht jammer’ die eruit floepte. Maar ik vind ook de durf (hoe stom dat ook moge klinken maar op zo’n moment is het durven) om te vragen of ie dinsdag kan… En toch die onzekerheid in me die eraan toevoegt: ‘nu ja, je moet maar eens kijken en dan laat je ’t maar weten’… Ik babbel, hij onderbreekt me: ‘<i>ik keek net’… ik kan. Zal ik dinsdag na mijn werk naar je toe komen en gaan we dan iets eten?’</i><o:p></o:p></span></div><div class="ecxmsonormal" style="line-height: 14.25pt; margin-bottom: 16.2pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Ik geef het toe, ik kan het niet meer onderdrukken. Nu ik hier omgeven ben door de duisternis van de slaapkamer met enkel het licht van de laptop kan ik het ook ongegeneerd… Lachen.</span><span class="Apple-style-span" style="color: #2a2a2a; font-family: Calibri, sans-serif;"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5814553499252048909?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-87014752403137037682010-11-13T04:59:00.000+01:002010-11-13T04:59:59.177+01:00Ik breng de nachten al wakkerend door. Ook vandaag is daar voor de vijfde dag op een rij geen uitzondering in. Insomnia heeft ergens een negatieve bijklank want dan zou het impliceren dat een mens daar last van heeft... Maar als er ergens tussen 7 en 8u in de morgen de slaap van komt en ik een uur of drie later wakker word zonder ochtendhumeur weet ik wel beter. Het enige privilege aan niet te moeten opstaan om te gaan werken...<br /><br />En tegelijkertijd weet ik dat er om 4u46 vannacht een helse regenstorm rond dit huis waart... Al slapend was ik me daar nooit van bewust geweest. 21u wakker zijn in een dag maakt dat je meer weet, zoveel is zeker. Ik heb het dan niet over mijn geheugen dat ook gigantisch vergeet...<br /><br />Ik schrijf misschien wel om te blijven, althans toch voor even, een vingertik lang. Ik schrijf om te onthouden en me jaren later opnieuw in dat gevoel te wentelen dat toen zo prangend was dat het over dit toetsenbord vliegen wou. Ik schrijf al jaren, een onlosmakelijk aanhangsel van mijn hoofd en handen, dat is schrijverij. In de lagere school was ik de leerlinge die limieten kreeg opgelegd over het aantal blaadjes dat het opstel tellen zou daar waar anderen zich stuk beten op de achterkant van hun balpen om die ene zijde van die A5 te vullen...<br /><br />Ik heb nooit gebeten op balpennen... Ik koester ze. Ik sleur ze overal mee rond, in handtassen, ja allemaal en ik verzamel ze ook op het werk zodat iedereen ze op mijn bureau terugvinden zou...<br /><br />En ik wentel met mijn ogen voorbij de iris van mijn bestaan... Twee kijkers gericht op de wereld waarvan ik niet weet waar hij naartoe gaat gaan. Ik trek de dons dichter, ja dichter tegen me aan... Ik draai me op zoek naar zijn lijf dat ergens in Nederland ligt dezer dagen terwijl ik de dons net tot onder mijn kin trek en even uitadem. Ik wrijf door mijn ogen, laat de 'vaak' maar komen want ik wil meer...<br /><br />Zwemmen zal ik, meer en meer. Roeien met de riemen die ik heb en af en toe zal ik even naast me kijken of mijn oren openen en luisteren naar de golfslag die hij naast me maakt.<br /><br />Ontluikend - een vreemd woord om een paar minuten voor vijf in je mond te nemen terwijl de rest rondom me zo duister is - maar ik woordflip even door en zeg het toch... Ontluikend... Mijn oog pikt, mijn rechter, omdat ik te hard heb gewreven... Te hard vaak willen is nooit goed. Dus doe ik zoals ik het thans probeer: 'laat maar komen'... niet wetend wanneer het me ooit overvallen zal.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8701475240313703768?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-56896973112447266002010-11-12T05:31:00.000+01:002010-11-12T05:31:34.844+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TNzDC_-Oo3I/AAAAAAAAADQ/5Ji6GMG_dRc/s1600/horizon.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="133" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TNzDC_-Oo3I/AAAAAAAAADQ/5Ji6GMG_dRc/s200/horizon.png" width="200" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Buiten waait het<br />tegen 100 per uur<br />zo zei Frank<br />Van binnen is het stil<br />zo stel ik vast<br /><br />Af en toe eens een rukwind<br />die ik dan uitadem<br />opdat ik weer mijn ogen kan sluiten<br />om te genieten<br />van een landschap<br />dat ergens diep van binnen<br />een zekere horizon heeft<br /><br />Het is nog morgen<br />en je ziet die gele gloed<br />maar nog geen zon<br /><br />Ik kijk uit<br />naar de dag<br />dat ik op durf kijken<br />recht in de ogen<br />van die perfect ronde cirkel<br />om me dan naar opzij te draaien<br />de horizon recht in de ogen te kijken<br />en te glimlachen<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5689697311244726600?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-30603246910936633322010-11-11T03:28:00.000+01:002010-11-11T03:28:44.595+01:00Derde nacht, wederom wakker...<br /><br />Mijn hoofd draait hoegenaamd geen overuren, mijn lijf wil gewoon niet mee. Vanavond opnieuw hem gehoord en dat voelt wederom zo goed.<br /><br />Praten over die hele gewone dingen, elkaar daar in vinden en gewoon... content zijn.<br /><br />Je vergeet dan de minuten, je vergeet alle vragen en je geniet... van elke letter, elke gedachte, elke aanvulling.<br /><br />Ik ga hem een paar dagen niet te zien krijgen maar dat is allemaal ok... Drukke agenda maar dat geeft niet... Er is rust in mijn hoofd dat gewoon te 'weten'.<br /><br />Meer moet ik eigenlijk niet meer zeggen he...<br /><br />Buiten dit dan: 'woehoewwwwwww'!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3060324691093663332?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-77930880280437546122010-11-10T11:26:00.000+01:002010-11-10T11:26:31.780+01:00- Voor de tweede nacht op rij sliep ik niet<br />- voor de tweede ochtend op rij sluimerde ik slaap<br />- hoesten, hoesten, hoesten<br />- ook dat nog<br />- ik ben het zo beu<br />- wederom paardenmiddelen na al die wintermaanden miserie van de afgelopen jaren<br />- advies longspecialisten indachtig, morfine voor de nacht<br />- zelfs dat mocht vannacht opnieuw niet baten<br />- dat is dan het nadeel van bij de ouders te wonen: die liggen ook wakker van mijn geblaf<br /><br />- weekendje weg begin december gaat niet door, conflicten in zijn agenda<br />- ik stelde alternatieven voor, benieuwd of de vrienden daar nog 'n gaatje hebben<br /><br />- rust in mijn hoofd is me nu al gelukt<br />- nu nog rust in mijn lijf!<br /><br />pffffffffffffffffffff<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7793088028043754612?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-5663933728204235342010-11-08T19:28:00.000+01:002010-11-08T19:28:07.448+01:00Maandagavond. Mijn telefoon trilt in mijn rechterzak. Hoe vaak ik de afgelopen dagen ook die telefoon in de hand heb genomen met het idee die te gaan zien bewegen, hoe verrast ik vandaag was om zijn naam op dat scherm te zien...<br /><br />Mijn onrust was groot geweest de voorbije dagen... Mijn blogpost van vanmorgen liet dat ook duidelijk uitschijnen. Maar daar klonk hij aan de andere kant van de lijn: moe na een zeer vol weekend... na een zware werkdag.<br /><br />Ik voel me niet schuldig over mijn gevoel. Ik vind dat nergens voor nodig. Een kleine reactie toen was een kleine moeite geweest, me dunkt. Maar ik ben ook zo rustig geweest om er vanavond niets over te zeggen... Ook ik moet moeite doen en dingen leren. In plaats van woehoewww nummer zoveel denk ik dat ik ook ga moeten beginnen met 'les nummer zoveel'.<br /><br />Ik zei op het einde dat het fijn was hem te horen. Hij zei dat hij het fijn vond om mij te horen.<br /><br />Ik dans nu niet op de wolken, ik sta nog steeds op de grond... Met een stapje meer wijsheid enerzijds maar nog steeds met een bang hartje in mijn handen.<br /><br />Dit wordt een serieus leerproces!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-566393372820423534?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-29836949875759896802010-11-08T09:11:00.000+01:002010-11-08T09:11:08.644+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TNev_3U9G9I/AAAAAAAAADM/LushT-2lPp8/s1600/road_trip.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="137" src="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TNev_3U9G9I/AAAAAAAAADM/LushT-2lPp8/s200/road_trip.jpg" width="200" /></a></div>Badend in het zweet word ik wakker... ik drink wat van het water dat naast me staat en kijk met plakkerige ogen de ochtend in. Een kleine hoofdpijn ligt tegen mijn schedel aan. Maandag dacht ik, juist, maandag... En ik hoest mezelf even een welkom in deze nieuwe week.<br /><br />De voorbije twee dagen geven een wrang gevoel dat ergens ook tegen mijn gehemelte lijkt te plakken. Ik hap naar adem langs mijn mond gezien mijn neus voor de nodige verstopping zorgt. Weer even sluiten die ogen, in een zachte cadans. Mijn vingers vinden ondertussen blind de woorden. Ik maak de droge lippen nat met mijn tong en probeer even rond te kijken. Mijn ogen voelen zwaar...<br /><br />Soms kan je voelen... zelfs met een afstand die men ergens anders op deze wereldbol mijlenver zou noemen. Ik maak even geluid met mijn stem... nog steeds hees maar toch al vlakker dan gisteren. Weer sluit ik mijn ogen... Zelfs mijn kaken lijken zich stuk gebeten te hebben op de nacht en ik gun ze enige gymnastiek.<br /><br />Twee dagen en ik voelde dat er enkel eenrichtingsverkeer was. Twee dagen... De verbale stilte is bij mezelf opgelegd na dat telefoongesprek van gisteren. Nu is hij aan zet... Even rusten, even mijn ogen toe en mijn hand tegen mijn gezicht aan. Ik herinner me plots de woorden van een week geleden... Geen nee, geen ja maar een 'ik weet het niet'...<br /><br />Als een 'ik weet het niet' betekent dat ik af en toe in een straat zit met enkel eenrichtingsverkeer en er maar op moet vertrouwen dat ik hem van tijd tot tijd wel op een kruispunt ga tegenkomen dan weet ik niet of ik deze wegcode wel tot de mijne wil maken... Als een 'ik weet het niet' zou zorgen voor een situatie dat soms ik vooraan zit en hij op de achterbank dan zijn we alleszins 'samen' op weg en weet ik dat de blikken doos ons wel ergens brengen zal...<br /><br />Maar afgelopen weekend zaten we niet samen in de auto... En dat maakt de stilte nu alleen maar holler.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2983694987575989680?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-24103017082907589062010-11-07T12:53:00.001+01:002010-11-07T15:14:04.208+01:00ik smste vanmorgen<br />ergens rond 10u37 om precies te zijn<br />'x'<br /><br />nu, meer dan 2 uren later<br />nog niets terug<br /><br />en dat<br />is het hatelijke aan dit alles<br />die onzekerheid<br />dat spanningsgevoel<br /><br />om te snijden<br /><br />zo eenvoudig dat het is<br />zo dom wordt het ook hier bevonden<br />dom dom dom<br /><br />maar ook daar<br />moet ik door zeker...<br /><br />P.S.: Om 15u had ik het gehad... belde ik even<br />zonder stem<br />daar werd hartelijk mee gelachen '<i>van waar kom jij</i>'<br />van diep, lachte ik, stoor ik?<br /><i>ik zit met een baby in mijn handen</i><br />ah, je dagelijkse zondagse activiteit<br />hij lachte<br />dan ga ik je niet verder storen<br /><i>ok, goe rusten he</i><br />en ik hing op en dacht... doeme... nu heb ik ni gezegd dat ik je vanavond wil zien...<br /><br />onnozel he... lacht met zichzelf<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2410301708290758906?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-67022096823893292522010-11-06T02:57:00.002+01:002010-11-06T09:58:38.580+01:00Een avondje poker met de vrienden en miss zat mee aan tafel. Geen zin om te pokeren maar wel gewoon mee genieten van de ambiance, mee kaarten kijken en handjes kloppen indien de buit binnen werd gehaald... Gewoon fijn om mee aan tafel te zitten en af en toe op de zetel te liggen als de rug even niet meer mee wou.<br /><br />Je zit daar met jouw geheim. Elk een van die vrienden kent zowel hem als mij maar 'nobody knows'. Hij is er niet. Tot de telefoon gaat bij een vriend. Hij komt nog af.<br /><br />En dan die welkom, niemand weet het en niemand zal het nu weten... Eigenlijk geeft dat een onwijs vreemd fijn gevoel van binnen. De kus op de wang zoals bij iedereen maar van binnen weten we allebei meer.<br /><br />Ik doe een vriendin naar huis. Hij: kom je nog terug? Ik knik.<br /><br />Weer rond die tafel, het laatste spelletje poker. Daarna is er zo'n overgangsfase van einde naar definitief afscheid. Wc-bezoek, zoektocht naar de jas, etc... zo'n zaken gebeuren. Hij zit op een stoeltje, ik passeer hem, op zoek naar mijn jas en bij dat voorbijgaan raakt hij me aan... heel even, een arm die me heel snel aanraakt... niemand kon het zien en ik had het niet gezien... een gevoel achter mijn rug... Ik draaide me om om die aanraking te verifiëren... Iemand anders staat daar of kijkt in de ruimte... hij kijkt de andere kant op... niemand heeft het gezien en ik voel het... een fijne flits.<br /><br />Naar buiten, afscheid van zij die mee buiten staan... Een knuffel... nét iets meer dan de rest van de bende... Maar die hebben het met zekerheid niet door dat zij een iets ander afscheid krijgen.<br /><br />Even ons eiland, een grenszone waar niemand weet van heeft...<br /><br />glimlacht...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6702209682389329252?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-83776840233311715952010-11-05T09:51:00.002+01:002010-11-05T09:51:52.577+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TNPFiqiGQKI/AAAAAAAAADI/0GxnBfGWRWM/s1600/wistjedat.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TNPFiqiGQKI/AAAAAAAAADI/0GxnBfGWRWM/s1600/wistjedat.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />- ik hier een twintigtal minuten zit te smilen<br />- ik vanmorgen er heel vroeg uit moest<br />- mijn lijf werd gescand, rond 7u30<br />- dat een oorverdovend lawaai maakt zo'n MRI<br />- ik een en al rust was daaronder<br />- het geluid van vannacht toch mooier was<br />- ik om 6u40 telefoon kreeg van mijn vader<br />- hij me eraan wou herinneren dat ik naar het ziekenhuis moest<br />- ik inhaakte en we allebei zuchten en lachten tegelijkertijd<br />- ik even later uit bed sprong en gelijk onder de douche<br />- ik zijn auto moest wegrijden opdat ik weg kon<br />- ik daarbij drie keren stil viel<br />- ik zag dat het licht aan was boven<br />- hij nét niet naar beneden is gekomen om dat stuur over te nemen<br />- ik er met mijn slaapkop toch in geslaagd ben zijn auto te verzetten<br />- ik nét op tijd in het ziekenhuis was<br />- ik helemaal zen was<br />- muziek een perfect alibi is om tegen elkaar onderuit te zakken<br />- dat wel een rare houding is voor die uiteindelijk weer eerste kus<br />- ondersteboven kussen grappig is<br />- ik een smalle matras heb<br />- je dat pas weet als je er met twee een hele nacht in ligt<br />- hij zo lief is<br />- hij zo zacht is<br />- hij naast mij lag<br />- ik maar blijf smilen<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8377684023331171595?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-23433737022298144592010-11-04T20:11:00.000+01:002010-11-04T20:11:42.183+01:00AAAAAAAAAAARGH<br />mijn telefoon ging<br />mijn vaste lijn<br /><i>ja hallo</i><br />zei ik ergens geagiteerd<br /><br />derde keer mijn moeder dacht ik<br />(hoe is het mogelijk!!!)<br />'heyhey'<br /><i>euh</i>???<br /><i>je belt op mijn vaste lijn...?</i><br />'ow, dan heb ik verkeerde nummer gekozen'<br /><br />'ik ben net buiten van mijn werk'<br />'zal ik nog langskomen'?<br />ik: <i>ja hoor</i><br />'t zal wel laat zijn, is dat een probleem?'<br />(<i>zot</i>, dacht ik, maar ik herformuleerde mijn gedachten in woorden)<br /><i>ma nee gij, ik ben altijd wakker&nbsp;</i><br />'moet je nog eten?'<br /><i>nee, ik heb juist gegeten, moet ik iets voor je voorzien</i><br />'het gaat al laat zijn als ik daar ben, heb je gewoon boterhammen?'<br /><i>ja hoor, boterhammen heb ik, en confituur ook</i><br />hij lachte<br /><br />ok, tot straks<br /><i>ja, tot straks</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2343373702229814459?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-75130935092274204212010-11-02T12:04:00.003+01:002010-11-02T13:21:52.898+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TM_wSPCnpWI/AAAAAAAAAC4/DHnMBQw9rPA/s1600/vandaag.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TM_wSPCnpWI/AAAAAAAAAC4/DHnMBQw9rPA/s200/vandaag.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNormal">De eerste ochtend samen wakker worden is altijd iets raars… In totaal sliep ik die nacht een minuut of 25, zelfs niet aan elkaar, terwijl hij duidelijk dieper weg was en in alle rust de nacht haar definitie gunde. Ik lag wakker… Mezelf duizend en één vragen stellend… En hoe meer de ochtend vorderde en het wekkersignaal nakend was, hoe meer je zoiets had van, laat maar horen die tonen. Wetende dat die tonen het verdere relaas van dat moment aan het licht zou brengen.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">De wekker gaat, de ogen zijn gesloten, de glimlach plooit zich rond mijn mondhoeken als hij even de zone aan mijn sleutelbeen aanwrijft alsof ik die wekkertonen niet gehoord zou hebben…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Rustig, de ochtend was rustig… Stiltes of zinnen die er niet toe doen lachten zich de ochtend in. Een hoofd dat hoofdpijn had van al dat denken, een hele nacht lang al. Zijn ogen open en rustig starend naar het plafond. Opstaan moest hij en terwijl ik me nog even wentelde in de dons verkende hij de badkamer.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Trap af, koffie zetten en daar staan in de keuken met mist die doorheen mijn tuin hing en vanuit de badkamer voor hem het beeld van de Ardennen had opgeroepen… En dat in het midden van de stad. Hij dronk zijn koffie, we praatten wat algemeen en ik stond daar, leunend tegen een nog warme chauffage. Hij zijn jas aan en het afscheidsmoment… Geen gedachten op dat moment daarover en dan krijg je plots die kus en kus je terug. Je sluit de deur, zegt: tot vanavond, kijkt even naar elkaar en draait de sleutel om. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Daar sta je… in het midden van een woonkamer, twee glazen wijn op de salontafel en een lege fles en kussens in de zetel die overhoop liggen met zichzelf… Het alibi van de voorbije avond. Een avond die zelfs niet in de agenda stond geprogrammeerd… Een avond die zich had ontplooid vanuit een on-the-moment idee voor een museumbezoek met vrienden, zij die door moesten en wij die eindigden in een wijnbar met een bord wortelpuree met worst en een slaatje voor onze neus… De rit terug naar huis, de koffie waar hij geen nee tegen zei en zijn vraag om ‘een filmpje’ . Zijn hoofd dat tegen het mijne zakte en mijn alarmpeil dat weer gigantisch de hoogte in ging… Zijn hoofd dat terug recht ging en ik die direct spijt had… Zijn hoofd dat weer zakte en mijn hoofd dat ook zakte… Na de film verdronken we in de muziek. Tonen die ruimte en weidsheid gaven aan het gevoel. Mijn muur die zich begon te bouwen en hij die me daarin als geen ander aanvoelde wat hem dan weer afremde… ‘Hoe hard kunnen twee mensen rond iets heen draaien’, vroeg hij hardop en ik hoorde het en ik beaamde het maar toch bleef ik zitten… Het moment van overgave kwam ergens in minuut 11 van een nummer dat 25 minuten bleek te duren en dat we zijn lengte niet langer gunden. Het had lang genoeg geduurd.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik liep weer naar boven en hulde me weer in de dons, zoekend naar zijn geur. Glimlachen en hoofdpijn… En het ijle voor me. Het ijle met al die herinneringen en flitsen en flarden van de voorbije avond. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Een maandag die wel in de agenda stond. Maandagavond film: ‘Adem’. Hij die familiale verplichtingen had en ik die de dag in bed door bracht, twee uur bijslapend en voor de rest vragend van ‘wat nu’ en genietend van al wat geweest was.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">De film, wachtend in de hal… Hij die daar toe komt gelopen. De omhelzing heel even. Twee stoelen op de tast in het donker, hopende dat je op niemands schoot zou terecht komen. Gevonden. Na de film zochten we de auto, reden we richting een wijnbar in zijn buurt die gesloten bleek te zijn en belandden we bij hem op de zetel. En daar hangt dan dat hele gevoel dat voorzichtig wordt aangeraakt. En ergens raken we elkaar daar kwijt… Communicatie is op zo’n momenten een gevaarlijk medium. Ik trok mijn vest terug aan, hij wou in mijn ogen kijken. Ik zei dat ik niet kon terugkijken met tranen… Maar keek later toch af en toe. Er moest een brug aangelegd worden vanuit mijn mond en ik kon er maar niet over… Maar vond ze toch, zei het toch… En stond aan de overkant en toen bleek dat ik de dingen verkeerd had begrepen… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Was het mijn onderbewustzijn dat eigen woorden had gebouwd? Was het het patroon dat we allebei kenden en waar we allebei ooit al eens hadden gestaan dat mij, vanuit mijn kennis, antwoorden had gegeven zonder te luisteren naar zijn idee hierover? Rewind dacht ik, rewind.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik stopte, vond de juiste woorden, vroeg terug insteek van hem en zo rolden we terug simultaan. Met een grote bocht en een enorm bevreemdend en beklijvend gevoel &nbsp;wist hij me te vertellen dat hij het niet wist… Dat hij me geen ‘ja’ of geen ‘nee’ kon geven en dat hij het gewoon niet wist… Ik verfoeide het dat ik ergens ‘nee’ had gehoord in de zinnen ervoor, vond terug mijn rust en zei dat ik het ook helemaal niet wist. Dat ik net daar een hele nacht van had wakker gelegen van die vraag of dit het nu is… Hij was bang om hierin verder te gaan en me uiteindelijk te kwetsen. En op dat moment vond ik mezelf weer en vertelde ik hem in een paar minuten van zekerheid dat ik geen bang had om op mijn bek te gaan. Dat het kon gebeuren, dat het al gebeurd was maar dat ik daar enorm veel uit geleerd had… Dat ik geen ‘ja’ of ‘nee’ vroeg… Dat ik alleen maar eerlijkheid wou en dat als hij nu een ‘nee’ voelde ik zou opstaan en me omdraaien, dat ik dat wel geleerd had in al die jaren. Maar hij voelde geen ‘nee’… hij wist het gewoon niet…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik moest weg, ouders kwamen me nog halen wegens kiné morgen en ik voelde me terug een tiener met een uur om thuis te komen. Maar het gesprek had lucht nodig en buiten zijn deed goed. Hij vroeg hardop of we nu volwassen waren of echte pubers... De auto, de sigaret die even verloren raakte en waar we beiden naar zochten op de bodem en hij die opmerkte dat hij altijd zo onhandig werd als ik in zijn buurt was. We lachten want dat werkte in beide richtingen zo.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Muziek, mist en wij twee… Mijn hart was opnieuw rustig. Arriveren, bijna uitstappen en zeggen: ‘weet je wat wij moeten doen… Jij moet me af en toe afremmen en ik moet af en toe zeggen dat we goed bezig zijn. Want we zijn goed bezig, we zijn eerlijk.’ Hij knikte. Zijn hoofd leek zwaar en ik zoende hem op de wang en stapte de auto uit.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik zonk voor de tweede keer op rij in de nacht met een bonkend hoofd. Een bruistablet later, ouders die in het holst van de nacht me bij mijn huis vandaan haalden en het kussen dat enige tijd later de slaap bood die ik nodig had…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Een nieuwe morgen en ik kijk naar het scherm… Ik leer. Elk moment en ik wist dat ik dit niet met woorden wou vertalen. Niet dit gevoel. Het was aan mij. Ik drukte en er werd vrijwel onmiddellijk opgenomen. ‘Heyhey’… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Wat volgde was een schoon telefoongesprek. Wederom in alle eerlijkheid…&nbsp;Dat ik toch even wilde bellen want dat gisteren een beetje raar was geweest in het moment ertussen toen ik het verkeerd begrepen had maar dat we wel goed waren geëindigd… Hij voelde het ook zo en maakte de opmerking dat we beiden gevoelens proberen rationaliseren en dat dat heel gevaarlijk is… We weten dat we allebei zo in elkaar zitten.&nbsp;Hij merkte alleen op dat&nbsp;je jezelf op een&nbsp;moment alleen los moet laten en smijten in een relatie om vooruit te komen. We weten dat er lintjes moeten doorgeknipt worden, stap per stap, opdat je jezelf meer kan smijten.&nbsp;‘Dat klinkt als een feest’, zei ie… en ik lachte. ‘Hey, het leven is een feest he’, zei ik.<br /></div><div class="MsoNormal">En hier staan we dan… Niet wetend… Wetend dat we veel ratio en daardoor ook veel fantasie hebben en dat daar ons gevaar in schuilt van daarin te gaan wonen… Wetende dat alles overdacht kan worden maar dat het enige wat er is enkel vandaag bestaat. In wat er komen gaat is er geen morgen… Enkel vandaag en al de rest is onzeker… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">En ik adem…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7513093509227420421?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-56407789645433526632010-11-01T09:26:00.002+01:002010-11-01T09:26:15.768+01:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TM55hc4_RpI/AAAAAAAAAC0/-xpErPwXPZY/s1600/lepeltjes.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TM55hc4_RpI/AAAAAAAAAC0/-xpErPwXPZY/s1600/lepeltjes.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5640778964543352663?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-80204966728398429762010-10-30T01:29:00.000+02:002010-10-30T01:29:02.469+02:00Deze week<br />3 keer<br />3 telefoontjes<br />al moet ik dat verkleinwoord schrappen<br /><br />warm<br />warmer<br />warmst<br /><br />gewoon jeuj en woehoew<br />niet meer<br /><br />pas achteraf<br />met dat malende hoofd<br />dat nooit stopt<br />begint het allemaal weer<br /><br />zucht<br />ik wil een standby-knop<br />of althans van binnen<br /><br />langs buiten wil ik gewoon<br />dat het verder gaat<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8020496672839842976?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-985746580076930852010-10-25T00:02:00.001+02:002010-10-25T00:07:27.998+02:00Zondagavond, ik lig in bed... Ik spoelde net de knoert van een hoofdpijn weg in een deugddoend bad en met de hulp van een bruistablet maar met een glimlach die ik niet van mijn lippen geveegd krijg.<br /><br />Wat vrijdag al begon zette zich gewoon verder. Zaterdag was oefenen hier overdag om te zien hoe die rug zou meewillen. Een stapje richting winkels om enkele dingen te halen ging, maar deed me beseffen de nodige rust te nemen opdat ik er 's avonds zou kunnen staan en dat deed ik dan ook voor de rest van de middag. Vrienden pikten me op en even later vermengden we ons tussen de mensen: vrienden en een heleboel onbekenden en het goede gevoel van binnen: de avond was begonnen!<br /><br />Een bbq, vele begroetingen na weken niemand gezien te hebben... Een 'Hey, hoe ist' hier en een knuffel daar en een 'ik spreek je zo dadelijk nog' gezien ik niet met iedereen tegelijk kon babbelen waren de aanzet van benen die bleven en moesten bewegen gedurende de rest van de avond met een warm gevoel van binnen 'i was back'. De tafels maakten plaats voor dansende benen en een sfeer die er knal op zat. Naar mijn rug werd menig keer geïnformeerd maar ik probeerde er zo min mogelijk aan te denken, ondanks dat ie duidelijk te voelen was maar wenste er niet aan toe te geven. Bewegen dus, dansen en tanden bijten maar de glimlach sterker laten zijn.<br /><br />Zijn allerbeste collega leren kennen op dat feestje zonder dat hij daar ook maar voor iets tussen zat... Aan de babbel geraakt, weten wie zij is en zo voor de rest van de avond contact gehouden... Toen mijn rug echt nog weigerde het schroeiende tempo van zijn verbluffend goeie dj-set te blijven volgen koos ik de dichtst bijzijnde barkruk. Het feestje was ondertussen bijna leeggelopen en only the happy few resteerden om de laatste zuchten sfeer tot in de verste vezel van hun lijf te blijven opnemen. De collega zette zich naast me en wat volgde was een fijne babbel. Wij die allebei wisten dat hij er van genoot van ons samen te zien en die tegen elkaar zeiden: 'we kennen hem duidelijk allebei'.<br /><br />De muziek die stopt, het laatste volk dat het feestje verlaat en achtergebleven tafels en stoelen die nog enige opruimbeurt vroegen. Wie zijn wij dan om niet mee in gang te schieten... Mijn tempo was om mee te lachen... De rug voelde gebroken en mijn stem leek gestolen... Maar ik geraakte nog vooruit en hielp mee voor zover ik kon. Die collega die me haar arm aan bood bij het naar buiten gaan en ik die dit keer geen nee zei en me liet hangen. Een warm afscheid van hem. Hij die me bedankte voor het feestje omdat hij wist hoeveel het van me gevraagd had. Afscheid ook van goeie vriend en de vrienden die wederom taxi voor me speelden en me naar huis voerden. Strompelend tot aan de achterdeur alsof ik liters gedronken had maar o zo blij dat ik dit had mogen meemaken. Vijf uur 's morgens en mijn ogen moeten toe...<br /><br />De zondag... en mijn lijf draait zich richting wekkerradio:&nbsp;10u. Ik lig even wakker, draai me weer, wetende dat de rug meer slaap nodig heeft en zak weer weg... Weer open die ogen, weer dat hoofd richting wekkerradio: 13u55... Het hoofd dat terug in flitsen richting de voorbije dagen passeert... Rustig op gang komen... Wat liggen en een sms sturen of hij vanavond zin heeft om iets te eten samen. Enkele tijd later telefoon... Vanavond wordt hij bij de ouders verwacht maar hij wil vanmiddag nog wel binnen springen.<br /><br />Ik sta op en probeer een zeker ritme te vinden in mijn passen. Mijn lijf strekt zich meermaals uit en de pijn wordt verbeten. Aankleden, ontbijten... Gewoon rustig de zondag in. Wat werken op de zetel en dan dat getik op het raam... Hij. Ik vraag hem wat hij drinken moet en aan zijn gezicht raad ik het antwoord maar ik wacht af... koffie is juist geraden. Een koffie voor hem, een thee voor mezelf en een glimlach en herinneringen over de voorbije avond langs allebei de kanten en nog meer gelach.<br /><br />De zetel... de herinneringen, de stilte soms, de muziek die het overneemt, het gesprek wederom en gewoon... dat gevoel dat het weer helemaal klopte. Dat gemak, dat samen geeuwen, dat 'weten dat we niet meer nodig hebben', dat dieper in de zetel zakken en gewoon... dat fijne gevoel.<br /><br />We are back... zonder telefoonlijn als eeuwige compagnon en het voelt zo fijn...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-98574658007693085?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-51908198428942605502010-10-23T15:37:00.000+02:002010-10-23T15:37:59.819+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TMLlIV0FSGI/AAAAAAAAACw/EXCHM5KjZwo/s1600/hands-in-the-air.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TMLlIV0FSGI/AAAAAAAAACw/EXCHM5KjZwo/s200/hands-in-the-air.png" width="200" /></a></div>Het is zover... Die ene dag in het jaar is aangebroken waar ik al maanden naar uit kijk. Ergens lang geleden werd beslist om tijdens deze perioden nét niet op vakantie te gaan (toen wist ik ook niet dat de komende diende geannuleerd te worden) omdat hét feestje van het jaar vanavond zal doorgaan.<br /><br />En net wanneer alles in het water dreigde te vallen en vanavond onmogelijk zou worden zei de neuroloog afgelopen dinsdag tegen me: 'hoe minder je stil ligt, hoe beter: bewegen vanaf nu, bewegen...'. Voorzichtig wel en met beetjes en heel den boel... Maar niet meer 24u op 24 plat liggen tussen vier muren... Buiten dat ik daarbuiten nog niet veel verder sta want bijkomende scan vereist en verdere visie over die bepaalde wervel nodig is en me volgende keer een consult met twee specialisten te wachten staat... Buiten dat het vast staat dat er een vernauwing van de zenuw te zien is, dat uit zijn voelen bleek dat ik ontstoken slijmbeurzen van de heup heb... Toch... Er viel een last van mijn schouders. Ik huppelde in gedachten naar buiten, in realiteit was het nog steeds schuifelen.<br /><br />Dus oefende ik al een beetje met mondjesmaat de voorbije dagen. Je merkt dan dat het moeizaam gaat, dat je af en toe stil staat omdat je even niet verder kan maar ik trek het me niet aan... Dat ze me maar aanzien voor een oud vrouwtje want in mijn hoofd is mijn pliez pliezzzz pliezzzzz verhoord.<br /><br />Gisteren zette ik mijn eerste passen terug in het sociale circuit. Hij pikte me op hier thuis en we dronken eerst een wijntje. Op zo'n momenten ben ik oh zo blij dat ik goeie rode wijn in huis heb. Ik was wat onverwacht in de begroeting gezien hij binnenkwam en ik hem gewoon vastpakte en knuffelde... Na vijf weken van enkel telefoongesprekken was ik gewoon blij hem te zien! Ergens had ik het gevoel dat hij die niet had zien aankomen maar ik kan er nu nog om lachen dat ik af en toe onbeholpen ben.<br /><br />De dansvoorstelling gaf me af en toe kippenvel. Ik stak mijn hand af en toe achter mijn rug, verzette me af en toe en zo hield ik het vol. Achteraf bij het stappen, dat wel enige problemen gaf, vroeg hij of ik wou aanhangen aan zijn arm... Ik zei nee en beklaag het me nog... Wederom een glimlach om mijn onbeholpenheid. We wandelden op t gemak naar de auto, reden terug naar hier thuis, goeie muziek op, goeie wijn die nog open stond en fijne gesprekken...<br /><br />Plannen ook voor de week aan zee die eind dit jaar op het programma staat... Ik probeerde me daar in mijn hoofd niet op te fixeren, denkende: dat gaat er uiteindelijk toch niet van komen en dan zit je daar weer met heel die hoop... Maar nee... Hij begon er gisteren zelf twee keer over. Wederom iets om naar uit te kijken dus.<br /><br />Maar allereerst, vanavond... Dé avond van het jaar... Na al die pliez pliezzz pliezzzzz... Is het zo ver. De kleren hangen klaar (al twijfel ik nog: lange mouwen eronder of niet - vrouwen en hun kleerkast), de eyeliner, de mascara... it's all there. Straks een warm bad om die spieren te ontspannen, nog wat pijnstillers mee en dan moet het lukken. Een vriend pikt me op en hoe ik vannacht thuis zal geraken is nog een vraagteken maar ook daar maak ik me geen zorgen om. Miss is going to have a party! WOEHOEWWWWWWWWWWWW<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5190819842894260550?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-87026015851099808372010-10-17T01:12:00.000+02:002010-10-17T01:12:36.479+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TLoxVOWkB-I/AAAAAAAAACs/TIqwWt9mz0o/s1600/holding_hands.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="100" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TLoxVOWkB-I/AAAAAAAAACs/TIqwWt9mz0o/s200/holding_hands.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNormal">Als er iets negatiefs is aan iets, is er ook altijd een positieve kant, of zo moge het cliché toch ergens neergeschreven zijn. Wat je heel goed en heel hard leert uit langdurig ‘ziek’ zijn is iets wat ik eigenlijk van mijn moeder altijd geleerd heb maar nooit zelf moest ondervinden tot nu. En een mens geeft zijn moeder niet graag gelijk maar dit keer dus met graagte.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Wat ik leerde in de afgelopen weken is wie je echte vrienden zijn. Want isolement maakt een mens eenzaam en je gaat niet iedereen bellen om conversaties te maken. Zo zit ‘ziek’ zijn nu eenmaal niet in elkaar. Zo leer je op korte tijd veel… En heel eerlijk: het doet deugd. Niet alleen om te weten wie je vrienden nu precies echt zijn, die er altijd voor je zullen staan maar daarnaast ook te weten wie er enkel is als het hen uitkomt. Het doet deugd dat perspectief zeer duidelijk en afgelijnd voor me te hebben.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Hij is er alleszins sinds dag één geweest. Meer dan eens per week… zo ook weer vanavond. Ik ga hem daar achteraf wel uitgebreid voor bedanken, dat weet ik nu al. Omdat het me een warm gevoel geeft tussen deze soms kille muren. Omdat het me gewoon doet lachen en omdat je de échtheid van de andere aan de andere kant van de lijn hoort en me dat oprecht blij maakt. We denken hardop aan avonden die zullen gevuld worden bij een goeie fles rode wijn met het evalueren van de films die ik van hem gekregen heb en nog verder te bekijken heb, over uitstapjes naar New York met het Guggenheim en MOMA op ons lijstje en verder de sfeer van de stad opsnuiven.&nbsp;</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">We dromen van hun feestje en we ontzien de mogelijkheid niet langer meer dat ik dat mogelijk ga moeten missen maar we dromen dan tegelijk van volgende feestjes… ‘<i style="mso-bidi-font-style: normal;">Maar eerst terug recht geraken</i>, zeg ik dan, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">dat is waar ik op wacht… </i>En hij pikt in: <i style="mso-bidi-font-style: normal;">ja, eerst terug recht geraken want dat is waar ik ook op wacht. En ja, ik weet het, ik heb dan nog dingen die ik kan doen ondertussen,&nbsp;</i>zei ie<i style="mso-bidi-font-style: normal;">’</i>… En een luttele seconde was het stil en drong het tot me door wat hij net gezegd had… ‘<i style="mso-bidi-font-style: normal;">Dat is lief van je’</i>, zei ik maar intern vroeg ik me af of dit de zin van het verschil was.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">We gingen verder over ditjes en datjes en ik gaf toe dat het gisteren een moeilijke dag was maar dat ik me vandaag herpakt had. <i>Je klinkt ook goed</i>, zei ie. En ik wist dat hij gelijk had en was daar zelf blij mee. Hij zocht ook nog onzichtbare inkt voor hun feestje en ik zei hem daar wel eens achter te zoeken en dat te vinden. Wederom afsluitend met blij elkaar gehoord te hebben en te weten dat we elkaar in t kort nog wel eens horen.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Enige tijd later dacht ik terug aan de inkt, zocht even en vond en stuurde de link door.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Later, in mijn mailbox, zijn antwoord:</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">‘<i style="mso-bidi-font-style: normal;">bisou invisible’<o:p></o:p></i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><br /></i></div><div class="MsoNormal">Twee woorden en in plaats van woehoew te doen of roepen lachte ik hardop: ‘<i style="mso-bidi-font-style: normal;">zo schattig</i>!’</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8702601585109980837?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-46213198851228417102010-10-16T11:54:00.001+02:002010-10-16T11:56:01.264+02:00Nieuwe dag<br />minder emoties<br /><br />I smile<br />Opnieuw vooruit<br /><br /><em>En @Ekfad: je had alleen maar gelijk over het lijf... but i'm going, some day, at the end of the road</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-4621319885122841710?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-63219133581814132012010-10-15T17:37:00.000+02:002010-10-15T17:37:21.211+02:00Je weet wat er komen gaat<br />en toch wil je het niet zien<br />de dokter zat hier<br />hij schreef<br /><br />nog vier weken thuis<br /><br />Ik liep al een hele dag rond<br />'ik word hier zo zot van'<br /><br />en ja, ik weet het, er zijn er nog zoveel anderen<br />die erger lijden...<br />i know<br /><br />maar het lijkt alsof ik opgesloten zit<br />in een gevangenis<br />vier muren<br />en alles heb ik ondertussen wel gehad<br /><br />tranen heb ik vandaag<br />tranen<br />omdat het gewoon niet gaat<br />maar ik zo zo zo graag wil<br /><br />vijf weken zijn voorbij<br />en geen beterschap<br />frustratie alom<br />althans vanbinnen<br /><br />en de tranen tonen dat van buiten<br /><br />dat ik hier gek word<br />als ik hier nog lang moet liggen<br />avondlessen worden elke keer geannuleerd<br />reis werd geannuleerd<br />feestje hier, feestje daar wordt geannuleerd<br />etentje hier, etentje daar<br />een dansvoorstelling waar de tickets voor klaar liggen<br />annuleren... <br /><br />zucht<br />en ik baal<br />ik baal gigantisch<br /><br />ik bel naar mijn baas<br />om het hem te vertellen<br />dat ik het zo lastig vind<br />en dat ik zo graag wil maar er echt niets aan kan doen<br />en ergens verschijnt de krop in mijn keel<br />hij zegt dat ik me vooral moet verzorgen<br />dat ze me missen<br />pfffffffff<br /><br />dinsdag de neuroloog<br />ik kijk er bijna naar uit<br />(nooit gedacht dat over een dokter te zeggen)<br />maar gewoon<br />ik wil vooruit<br /><br />en ik kan ni<br /><br />en ik word daar zot van!<br /><br />pfffffffffff, nog eens<br />blazen, tranen, ik ben er goed in momenteel<br /><br />en rammen<br />letters rammen<br /><br />mama zei dat ze wel op restaurant zouden gaan<br />als er mensen naar hier wilden komen<br />als reactie op mijn uitspraak dat ik dan naar huis ging<br />dat de vrienden dan daar maar langs moesten komen<br />want geef nu toe<br />het is toch niet hetzelfde<br />en haar alternatief was lief<br />maar ik wil het er niet mee doen<br /><br />feestje volgende vrijdag...<br />schrijf het op je buik miss...<br />vergeet het<br />fuck de pliezpliezpliezzzz...<br /><br />tranen<br />pffffffffffffffffff<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6321913358181413201?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-71663791916410434762010-10-14T14:04:00.000+02:002010-10-14T14:04:14.412+02:00Van woehoewww naar boehoewww<br />Je vraagt je af<br />gezien je zo lang plat ligt<br />wat het zou geven<br /><br />In principe maandag terug gaan werken<br />na vijf weken plat liggen<br />zolang je plat ligt gaat het<br />dat is al een evolutie<br />de toertjes in huis rond de keukentafel lukken ook<br /><br />Vertrekkend richting kine<br />en denken: ik kan zeggen dat het goed gaat<br />maar dan ben je er bijna<br />nog vijftig meter<br />en kortsluiting<br />opnieuw<br />kortsluiting in de benen<br />en tegelijkertijd ook even in mijn hoofd.<br /><br />Zucht<br />heel hard en diep<br />moedeloos word ik er even van<br /><br />de pliezpliezpliezzzz voor dat feestje<br />zakt dan ook tot tegen de grond<br />samen met die moed<br /><br />Straks herpak ik me wel weer<br />omdat het moet<br />maar nu<br />bweurk, bah, g*dver, miljaardemillekedju...<br /><br />ZUCHT<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7166379191641043476?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-40515818218780460992010-10-13T23:30:00.002+02:002010-10-14T01:51:06.373+02:00AAAAAAAAAAAAAAAARGHHHHHHHH<br />nee<br />ik kan er niet mee wachten<br />niet tot het einde van de post<br />hup<br />hands in the air en wave them like you just don't care<br />WOEHOEWWWWWWWWWWW<br /><br />misschien had ik dat gisteren ook al moeten doen<br />maar toen voelde het niet zo<br />of toch niet helemaal<br />Gisteren belde hij ook<br />en gewoon, het was fijn en gezellig en gewoon<br />lang gesproken<br />over het feestje dat er aan zit te komen<br />(en ja, nog steeds pliezpliezpliezzzz)<br />en of ik hen kon helpen want ik lig toch plat dus kan genoeg opzoeken<br />bij hem was dat maar een woord<br />bij goeie vriend was dat fun maar die kon ni direct iets bedenken<br />'hij' dus wel<br />dus zocht ik, vannacht<br />naar allerlei attributen voor hun themaparty<br />tot na 3u<br />nuttig als je niet kan slapen - toch<br />ik dacht nog een mijnwerker te zien boven komen<br />maar vergeet het<br />toen er na 3u nog geen exact uur kon gegeven worden<br />koos ik voor de slaap<br />die wederom kort was<br /><br />En zakte ik door de dag, wederom, liggend<br />ik word origineel, niet waar<br />vijfde week<br /><br />En dan denk je dat er zekerheden bestaan<br />kookles en hij zal wel bellen<br />maar 22u15 en geen telefoontje<br />dus ik denk<br />nope<br />dat komt er niet meer van<br /><br />mijn gedachten zitten nog niet in de frigo<br />of zoem zoem zoem<br />daar gaat die gsm<br />'hey hey'<br />alleen van die twee woorden kan ik al glimlachen<br /><br />en nee<br />we hebben het initeel niet over de kookles<br />wel over feit dat mijn maag niet in orde is<br />dat ik al in mijn bed steek<br />en dat ik me afvraag of het van de medicijnen is<br />hij: waaruit zijn die gemaakt<br />ik... uh: geen flauw idee<br />hij: mor allééééé, dat je je dat niet afvraagt<br />ik... ja, jij bent dan weer zo intelligent dat...<br />hij gaf me de kans niet uit te praten<br />'bibi zei ie en jij bent dan de domste zeker die niet weet wat daarin staat... yeah right'<br />ik lag dubbel - van het lachen wel te verstaan -<br />we grinnikten er nog wat verder over<br />dat hij dat gewoon altijd wil weten<br />en dat mensen maar al te vaak denken dat de wereld te moeilijk is om te begrijpen<br />maar dat dat écht zo niet is, vertelde hij<br />en ik lachte en lachte en zei: i like you! en hij lachte terug<br />en ik beloofde dat morgen voor hem op te zoeken<br />we lachten nog eens en hij ook en hij zei:<br />je lacht, dat is fijn<br /><br />nog wat over de rug<br />- wat me ontroerde - maar ik was er te hard door gepakt en verrast<br />dat ik niet de kans had dat te zeggen<br />dat hij het er met zijn broer al over had gehad... (arts)<br />schoon toch, dat gaf mij een warm en verrassend gevoel...<br />(hij praat met zijn broer - die hij niet al te vaak ziet - over mij... (smile))<br />nog wat over mijn nachtelijk opzoekingswerk voor hun feestje<br />en dat ik iets 'vree cool' gevonden had<br />waarvan ik wist dat hij het de max zou vinden<br />ik bleek gelijk te hebben<br />en hij zei: 'damn, je kent me'<br />ik: 'een beetje toch ja'<br />hij: 'dat is een fijn gevoel'<br />hoppa: wederom WOEHOEWWWWW vanbinnen<br />(en smilen, amai ni)<br /><br />over films en 'bin jip'<br />over het feit dat ik dacht dat weinigen die film zouden omschrijven en konden appreciëren zoals hij dat deed<br />over het feit dat hij dat er vervolgens uitflapte en ik lachte dat nét gedacht te hebben<br />over feit dat hij dat met 'lieve X' nooit had: gelijke filmgenres beminnen<br />over dat ik dat niet wist, wat haar filmsmaak was<br />'we moeten eens een filmavond houden wij', zei ie<br />en ik: ja, dat is een idee<br />'wanneer ben je daar nog eens alleen', zei ie<br />en ik: kweetni<br /><br />over dat ik een nieuwe fiets voor hem geregeld had (de zijne is domweg gestolen)<br />over dat hij daar blij mee was<br />over dat hij dan nog eens tot bij mij zou komen met de tram<br />en we zo een excuus hadden om elkaar nog eens te zien<br />jaha, doe maar opnieuw: hier komt ie weer<br />woehoeeeeeeeeeeeeewwwwwwwwww en megasmile<br /><br />over dat ik echt blij was hem gehoord te hebben<br />en dat dat volledig wederzijds was<br />dat we elkaar nog zouden horen<br />'zeker'<br /><br />en nog vanalles er tussen<br /><br />maar wat ik onthou<br />na die telefoon te hebben ingehaakt (hoe zeg je dat als je de hoorn niet meer 'inhaakt': 'afgeduwd'? en als er zelfs geen 'hoorn' meer is)<br />gewoon<br />die smile op mijn gezicht<br />dat warm gevoel<br />en die WOEHOEEEEEEEEEEEWWWWWWWWWWWW<br />en weer<br />nu ik het schrijf<br />dat schuddebuikend lachen<br />ja<br />ja<br />ja<br /><br />dat het nog over de kookles ging, over zijn weekend, over de tentoonstelling van een vriendin die ik dus door dit letsel niet kon bezoeken, over de catalogus die hij kocht ook deels voor mij zodat ik dat toch kon zien... (sweet, sweet, sweet)... Over het boek 'de correcties' en de behoefte aan wit tussen het talrijke zwart van de letters, over hoe ik hem even taalkundig ontleedde maar hij had geen bezwaar... Over vanalles en nog wat dat ik vergeet... want ik ben en doe gewoon:<br /><br />WOEHOEEEEEEWWWWWWW (en raak even de tel kwijt over het nummer: 7?)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-4051581821878046099?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-73950981191432525612010-10-09T00:42:00.001+02:002010-10-09T00:42:57.038+02:00Wat dat is... Simpel:<br /><br />Ergens heb ik het gezegd... een paar keer zelfs. Hij weet hoe ik me voel... Iets in hem houdt hem tegen... dat was duidelijk. Zoals gezegd: die balans is moeilijk te maken: blijven en niet weglopen, genieten van zonder vragen en toch zoooo close zijn...<br /><br />Dus weet ik dat ik moet genieten van de 'echtheid' van de vriendschap - niet elke vriend belt je zomaar x aantal keren per week... Ook dat merk je eens je een paar weken uit roulatie bent: 'wie je 'echte' vrienden zijn'.<br /><br />Maar het is dus niet nodig om hem elke keer te zeggen 'hoe graag ik hem heb'... dat komt too pushy over... En zo zit ik niet in elkaar. Ik ben enkel drummerig in mijn eigen hoofd maar zal dat nooit overbrengen op de ander, integendeel...<br /><br />Al zal de eerlijkheid in mij hem volgende keer, als ik hem nog eens face to face zie (met die rug wordt dat moeilijk in 't kort) maar als ik hem zie dan bedank ik hem... Bedank ik hem voor het feit dat hij er is en was in deze momenten... Voor de telefoontjes, voor het bezoekje, de boeken, de series en dvd's... Voor de vriendschap en het voelbaar graag zien...<br /><br />That's a promise!<br /><br /><i>En dank ook voor de oprechte antwoorden die ik hier ook altijd op mijn blog mag ontvangen, van u en van de anderen... Die doen deugd, die doen me lachen... Buiging dus (figuurlijk want letterlijk zou dat niet zo verstandig zijn). Hoewel ik hier zelden iemand in real life ontmoette ontstond ook hier een band doorheen de jaren... 'Graag zien' is erover maar met 'graag lezen' is er volgens mij niets verkeerd gezegd... x</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7395098119143252561?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-67708640762573172602010-10-08T18:09:00.002+02:002010-10-08T22:49:42.498+02:00In navolging van wat ik daarstraks al schreef...<br /><br />Ik kreeg even bezoek<br />de mama van de baby die zondag wordt gedoopt<br />en ik die zei: ik haal de dienst niet en ik weet het niet voor daarna<br />ze snapte me, ze zei: al rijd je je bed naar dat feestje<br />maar kom toch gewoon...<br /><br />we zien wel<br />andere verhalen daar, die er nu niet toe doen, die maken dat ik daar<br />allesbehalve zielig wil zijn...<br />Anderen daar die ernstigere verhalen hebben<br />niet om stoer te zijn<br />maar als het onevenwicht zichtbaar aanwezig is<br />dan wil je dat toch niet te expliciet tonen...<br /><br />Ze snapt me en je zag dat ze het apprecieerde die gedachte.<br /><br />Ik ging naar boven<br />gemiste oproepen<br />een van mijn bazen, om te horen hoe het met me was<br />hem teruggebeld<br />eerlijk geweest<br />zo<br />dat was er uit<br />he's sweet and i like him<br />warm gevoel gaf me dat...<br /><br />tweede gemiste oproep<br />'hij...'<br />i called back<br />geen gehoor<br />ik sprak iets in, kort<br />'we horen elkaar nog wel'<br /><br />en daarnet<br />telefoon<br />hij opnieuw<br />'dat hij in mijn buurt was'<br />en ik... nee... je bent niet in mijn buurt<br />want in tegenstelling tot de sms die ik je stuurde gisteren<br />ben ik bij mijn ouders<br />'ah', zei ie<br />dat is momenteel te ver.<br />i knew... maar hij leek tezelfdertijd zo dichtbij...<br /><br />en daar kwam de krop in mijn keel<br />'hoe komt het', zei ie<br />en ik kropte even die kriebel weg<br />en zei 'het gaat niet zo goed met me vandaag'<br />'wat is er gebeurd', vroeg ie<br /><br />en daar gingen mijn sluizen open<br />en proberen slikken<br />maar dat lukte niet<br />en het enige wat je dan kan zeggen is 'sorry'<br />(waarom excuseren mensen zich toch altijd voor verdriet)...<br />maar tegelijkertijd denk je even miniem:<br />'oh boy: i'm crying... this is so unattractive!'<br /><br />hij was stil, liet me de ruimte<br />en toen ik weer wat adem had vertelde ik het hem<br />waarom het me vandaag niet af ging<br />en dat ik het tegen kine ook gezegd had<br />dat ik me schuldig voelde om 'lieve X'<br />(de vriendin die vorig jaar de strijd voor kanker verloor... 'zijn vriendin' ook)...<br />dat was pas afzien en dit...<br />ik hoorde hem tegensputteren...<br /><br />ik huilde<br />maar hij was er<br />zei dat de kine gelijk had...<br />dat mijn pijn er een is om niet weg te steken<br />dat die zenuw niet verder geraakt mag worden<br /><br />ik raakte stilaan opgedroogd<br />en rustig onder zijn woorden<br />we hadden het over zijn aankopen voor het feestje<br />en over het feit dat dat mijn grootste straf momenteel zou zijn<br />dat ze dat van me afpakken<br />maar dat het confronterend is dat plannen maken nu zo moeilijk is, zelfs onmogelijk<br /><br />en hij zei<br />'ik duim'<br />en ik: ik ook... elke dag een beetje...<br /><br />I like him... a lot...<br />maar dat vergat ik hem te zeggen<br />wegens een tweede lijn bij hem<br />en wegens toch nog een beetje stoer op zo'n momenten...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6770864076257317260?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-31963148363601376132010-10-08T13:41:00.000+02:002010-10-08T13:41:03.810+02:00Niets gehoord<br />geen sms terug<br />maar daar wil ik het ook niet over hebben<br />een vriend had gelijk: 'je hebt gewoon teveel tijd momenteel'<br />en dan gaat het hoofd in een heel nauwe richting denken<br /><br />Maar ergens is dat het niet wat me dwars zit<br />ik ben ontgoocheld<br />diep ontgoocheld<br /><br />Vanmorgen stond ik op<br />het idee van: dit was een goede week sinds maandagmiddag<br />tevreden daarvan<br />denkend<br />ik ben op de goede weg<br /><br />Met die glimlach vertrok ik ook vanmorgen<br />stapsgewijs richting kine<br />Halverwege wist iemand me te vertellen dat ik om moest lopen<br />want dat de weg versperd was en ik er echt niet door kon<br /><br />ok<br />geen probleem<br />omdraaien en blokje rond<br /><br />maar nog geen vijftig meter verder<br />was het daar weer<br />snokkkkkkkkk<br />in de benen<br />afknapper van de zenuwen<br />en leunen tegen het muurtje<br />en blazen<br />alsof ik zwanger was en moest bevallen<br />(niet dat ik weet hoe het voelt maar het leek even zo - een wee)<br />wee was mijn gevoel vooral<br />dat besef<br />door merg en been<br />schuifelend door de dorpskern hier<br />onderweg<br /><br />en toch<br />alsof ik terug aan het begin sta<br />ontgoocheld<br />zéér ontgoocheld...<br /><br />Tranen...<br />stiekem<br />maar toch<br />ze zijn er...<br /><br />Onmacht ten aanzien van je eigen lijf...<br />zeer confronterend...<br /><br />Ik relativeer het altijd bij de kine<br />wetende dat er zoveel mensen veel erger<br />en veel uitzichtlozer lijden<br />dan is dit peanuts<br />maar hij pakte me er vandaag over aan<br />dat ik pijn had en dat ook aan mijn omgeving toe moest geven<br />dat ieder zijn deel heeft<br />en dat je jezelf niet in de balans moet gooien en het wegsteken...<br /><br />Hij had gelijk<br />dat wist ik<br />dus kwam ik thuis<br />en zei ik eerlijk<br />'het is weer om zeep'...<br />verslagen zat ik aan de keukentafel<br />tranen in de ogen maar ik liet ze niet rollen...<br /><br />maar nu wel...<br />de pliezpliezzzzpliezzzzz-datum ligt veraf op deze manier<br />en ik 'wil' zo graag... vanalles... ik 'wil' zo graag...<br /><br />de baas die belde en vroeg hoe het met me was<br />en ik was eerlijk<br />omdat het moet<br />omdat het geen zin heeft stoer te zijn in deze...<br />de zenuwen in de benen maaien die stoerheid weg<br />in één seconde<br /><br />van hoopvol<br />naar ontgoocheld...<br /><br />zucht!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3196314836360137613?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-57278122290071908632010-10-07T20:39:00.001+02:002010-10-07T23:09:15.913+02:00Je zit aan de keukentafel<br />eet wat<br />met de ouders<br />doodnormale Vlaamse gesprekken<br />over de K3 show met het kleine nichtje vorige week<br />en mijn moeder die zei: <i>'ik ga dat blijven doen'</i><br /><i>'ah ja, want als er bij ons geen kleinkinderen komen'...</i><br /><br />en ze keek naar me<br />ik - miss abnormalia in hoogsteigen persoon - gaf geen kik<br />maar ik zag aan haar ogen wat er ging komen...<br /><i>of misschien gaat dat bij u toch de betere richting uit dan bij uw zus</i>, zei ze<br /><br />ik schudde alleen maar het hoofd<br />lachte en zei: 'gij zijt niet te doen'<br />'<i>jaja</i>', zei ze... <i>'ge moet wat meer doen dan praten over hoe je stoofvlees moet maken'</i><br /><i>'ge moet als hij het echt is initiatief nemen'</i><br />- Of hoe ik gewoon verteld had vanmiddag dat ze stoofvlees gemaakt hadden in de kookles en hoe mijn moeder daar andere kookpunten in las -<br /><i><br /></i><br />Ik... die nooit iets zeg over wat er in mijn bovenkamer omgaat...<br />beduveld... door mijn eigen moeder...<br />'Gij zijt écht ni te doen gij', zei ik<br /><i>'Tutut', </i>zei ze<br /><br />en ik lachte... Vertelde haar over het feit dat ze (beste en goeie vriend) het idee hadden om zondag met me te brunchen. Maar dat paste niet in haar kraam... En ik wist al dat ze dat ging zeggen..<i>. 'Onderweg zijn en iets tegenkomen als je op ziekenverlof bent... dakanni é'</i>...<br /><br />Ik zweeg... ik wist al dat dit er ging aankomen... Thuis wonen voor even heeft ook zijn nadelen.<br /><br />Maar ik ging naar boven, denkend aan wat ze ervoor gezegd had en heb enkele minuten hardop zitten lachen.<br /><br />Morgen ben ik heel even thuis, zaterdag ook, even, in mijn huis... De kans is onbestaande dat zijn agenda morgenavond niet ingevuld is maar ik smste met de vraag of hij morgenavond iets te doen had...<br /><br />En neen... niet om moeders woorden in de praktijk om te zetten... U als trouwe lezer weet dat alles al gezegd is...<br /><br />En nu is het wachten...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5727812229007190863?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-49622125481069694512010-10-06T23:31:00.000+02:002010-10-06T23:31:27.032+02:00That's the way<br />aha aha<br />i like it!<br /><br />(zie de glimlach op mijn gezicht)<br /><br />Vanavond ging de telefoon<br />hij gaat wel vaker<br />maar hij ging en ik wist wie...<br />'jeuj'<br /><br />Ik kroop naar boven<br />naar mijn kamer<br />om te glimlachen<br />te babbelen<br />te luisteren<br />mee te denken<br /><br />over stoofvlees maken in de kookles<br />over ik die daar niet was en zij die er achter vroegen<br />over de brunch van zondag en dat dat bij hem zal doorgaan<br />over het feit dat alleen goeie vriend en zijn lief daar zullen zijn<br /><i>(ik voel weer het dubbeldate gevoel maar uiteraard daar ging het niet over)</i><br />over het uitlichten van enkele muren voor hun feestje<br />over gloeilampen die ze niet meer maken en dat dat in dit geval tegenviel<br /><br />over doodgewone dingen dus<br />die mij deden glimlachen<br />heel veel minuten achter elkaar<br /><br />en<br />ja<br />u bent er weer klaar voor<br />ik mag het hopen<br />buurmannen of niet<br />let the world shine a little bit:<br /><br />so here we go<br />1,2,3,4,5,6:<br />WOEHOEWWWWWWWW<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-4962212548106969451?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-52133740164848926392010-10-05T23:41:00.000+02:002010-10-05T23:41:01.095+02:00Als meneer Kaajee denkt dat ik 'niet te doen ben'<br />dan wordt het alleen maar erger<br />want<br />u bent gewaarschuwd<br />ik<br />eis<br />!!!<br />dat u meedoet bij deze<br /><br />here we go<br />1,2,3,4,5<br />put your hands in the air<br />to wave some more:<br /><br />WOEHOEWWWWWWWW<br /><br />Jawél<br />n°5 is een feit!<br /><br />21u30 telefoon<br />hij weer aan de lijn<br />dat hij met goede vriend op café zat<br />voor hun feestje te regelen en zo<br />en dat ze goeie schuimwijn wilden voor hun feestje<br /><br />ik: euh, en dan bellen jullie naar mij???<br /><br />hij: uhu en gelach alom daar<br /><br />ik: euh...<br />hij: nee, we hebben het idee om dat voor te proeven<br />met een paar mensen<br />en we willen u daar graag bij.<br /><br />euh... wanneer?<br />zondag, zei ie.<br />Mét een brunch dan zei ie...<br /><br />Damn<br />ik stond hier weer te smilen...<br /><br />Come on everybody!!!<br />1,2,3,4,5:<br /><br />(iedereen moet meedoen! Je kent het: handen in de lucht, vingers wijd open gesperd en shout shout let it all out: )<br /><br />WOEHOEWWWWWWWWWWWWW<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5213374016484892639?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-5184339983626402382010-10-05T19:09:00.000+02:002010-10-05T19:09:25.699+02:00Een hele kleine<br />maar toch<br />gewoon<br /><br />WOEHOEWWWWWW<br /><br />ik zag een icoontje op mijn gsm<br />een telefoontje<br />he called<br />i called back<br /><br />'om te horen hoe het met je gaat'<br />Goed, zei ik (en ik meende het ook)<br />'je klinkt goed' zei ie<br /><br />WOEHOEWWWWWWWWWW (n°4)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-518433998362640238?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-23243804464200378652010-10-05T01:58:00.001+02:002010-10-05T02:00:07.916+02:00de titel geeft het toe<br />zonder schroom<br />ik ik ik ik ik (zoek een zeker ritme en zing mee)<br />ik ik ik ik ik (ja!)<br />ben een 'bitteke' zot!<br /><br />iets voor 2 in de nacht<br />en ik ben volop bezig<br />aan een dossier van het werk<br />dat ze hier binnen hebben gesmeten<br />omdat ze er zelf niet aan uitraakten<br /><br />Dossier nr 1 werd ergens na middernacht al afgewerkt<br />Nu dus nummer 2<br /><br /><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ik ik ik ik ik (zoek opnieuw dat ritme en zing mee)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ik ik ik ik ik (ja!)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ben een 'bitteke' zot!</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Maar toch</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">het is beter</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">dan wakker liggen</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en denken aan 'hem'</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">die niet wakker ligt van mij</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">(ook ik kan daar heel nuchter in zijn)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Vannacht lag ik weer wakker</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">woelen als een rat</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">(en ik haat ratten)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en ni maar dan ook écht ni</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">kunnen slapen</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">drie weken tussen vier muren maken je zot!</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Het is zot</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ziekenverlof hebben en intens werken</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">maar ik laat mensen niet graag in de steek</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en dat gevoel heb ik toch wel met dat plat liggen</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Vandaag lag ik ook nog eens plat op tafel</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Oei oei oei</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">zei de acupuncturiste</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">(alternatieve therapie wordt dan gegrepen als de rest</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">niet echt schijnt te helpen)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ola ola</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ik zie het al</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">hier hier en hier zei ze</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Ze is niet de vrouw van veel woorden maar als ze iets zegt...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">zat ze er knal op</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">'uhu', kreunde ik...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Maf dacht ik wel</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">(misschien is die ook een 'bitteke' zot)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">dat die zonder dat ik iets wijs</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">gewoon aan mijn rug kan 'zien'</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">waar gewone dokters een scan voor nodig hebben</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Tsjakkaaaa</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">naald hier en daar en ginder erin</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">- dit keer deed het geen pijn -&nbsp;</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en liggen, blijven liggen</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Een veertigtal minuten later</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">werd ik verlost</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en ik moet héél eerlijk</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en even wantrouwig als menig lezer</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">toch toegeven</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">dat ik al de hele middag minder pijn heb</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">dan gisteren en vanmorgen...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Voor de rest</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">gaf ze me stipjes</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ja</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">zo</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">gewoon</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">punt punt punt</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">hier daar ginder</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en stickjes</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">moxastickjes</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">(nee geen mocca-ijsje!)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">om die punten 'op te warmen'</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">twee keer per dag...</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Logeren bij de ouders</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">is dus nodig</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">alleen al</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">omdat ik niet aan mijn rug kan&nbsp;</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Hilarische toestanden hier vanavond</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">toen mijn moeder die stick boven die puntjes hield</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en ik 'stop' riep elke keer het me te warm werd</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">a ja want zo moet dat had de madam gezegd</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">maar mijn knie ook uit reflex naar boven kwam</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en mijn moeder dan heel hard schrok en riep</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">Hilarisch</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">mijn zus had er de slappe lach bij</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ik had er een brandwonde in de knieholte bij</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">het resultaat:</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">mijn zus moest verder doen&nbsp;</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en mijn moeder kon chillen</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">2 u bijna</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en ik moet nog iets opzoeken om dat dossier te vervolmaken</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">maar ik lig plat</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en blijf dat toch effe doen</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">tot morgen</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">maar we weten het</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ik ik ik ik ik (opnieuw)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ik ik ik ik ik (ja!)</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">ben een 'bitteke' zot!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2324380446420037865?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-72750271567722891202010-10-03T01:32:00.000+02:002010-10-03T01:32:05.157+02:00Een uurtje was ik op vandaag.<br />Gewoon, aan een stuk.<br />Meestal beperkt dat zich tot korte momenten.<br />Maar nu een uurtje<br />wat bezig<br />in de keuken en zo.<br /><br />Voor de rest zo keurig gelegen<br />voor de rest een respons van hem<br />Ramsey Nasr - we love!<br />Nog een mailtje in verband met de uitnodiging voor het feestje...<br />En ik hoop dat ze me dat niet af nemen<br />alles<br />maar niet die avond<br />Al maanden kijk ik er naar uit<br />ik koos voor een vakantie erna<br />ik zei zelfs 'nee' tegen een vakantie<br />want ja... dat feestje...<br />Dat feestje missen...<br />niet dat feestje...<br />Nog drie weken...<br />Als ik kon smeken: pliezpliezpliezzzzzz!<br /><br />Een uurtje<br />en zo lang ik bezig was<br />alles ok<br />ja dacht ik<br />het is inderdaad de tweede goeie dag op rij<br /><br />Maar nu<br />zoveel uren later<br />en zoveel uren ook voorbij<br />weet ik<br />dat ik wankel ben<br />dat die rug niet mee wil met mijn hoofd<br /><br />En dat dat uurtje<br />me de rest van de dag<br />heeft doen beseffen<br />- dat het verstandig was mijn reis te annuleren<br />- dat gaan werken duidelijk niet tot de mogelijkheden behoort<br />- dat ik er bijlange nog niet ben<br />- dat het verdomme écht zéér doet<br /><br />Maar pliezpliezpliezzzzzz<br />dat feestje...<br />dat gegarandeerde woehoewwwwww-feestje...<br />pliezpliezpliezzzzzzzzzzzzz!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7275027156772289120?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-73594360607940675672010-10-01T19:30:00.001+02:002010-10-01T19:31:49.196+02:00Ik hoorde vandaag<br />dat als ik deze week niet beslis<br />over mijn reis<br />normaal gezien eind deze maand<br />dat ik dan geen volledig bedrag terug krijg<br /><br />100% of 50%<br />een te groot financieel verschil<br />en vooral<br />geen zekerheden <br />niet in verband met die rug<br /><br />Zucht<br />Baalt<br />roept hard 'boehoewww'<br /><br />Langer wachten<br />heeft dus geen zin<br />en kost me mogelijk alleen maar centen<br />véél centen...<br /><br />Geen Syrië<br />Geen Jordanië<br /><br />en ik baal<br />als een stekker!<br /><br />BOEHOEWWW!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7359436060794067567?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-38819417275497019602010-10-01T15:30:00.000+02:002010-10-01T15:30:44.003+02:00De derde week plat liggen was de moeilijkste. Ondanks dat ze nog niet helemaal gepasseerd is weet ik het nu al. Het einde van de derde week zorgt terug voor een beetje rust in mijn hoofd en dat voelt aan als een zekere opluchting. De vier muren moesten uiteraard eens op me afkomen.<br /><br />Woensdagavond belde hij. Alles liep daar fout: fiets gestolen, auto kapot,... niet echt het leukste moment. De wet van Murphy zorgde voor bijkomende complicaties: een marktdag voor de garage de dag erna zodat hij daar niet kon parkeren, miss die in actie schoot om een andere garage te zoeken via internet en hem daarnaartoe leidde... Even later telefoon: 'hier is helemaal geen garage...'. Je voelde de moed in zijn schoenen en ik voelde mijn machteloosheid gezien je vanuit een bed allesbehalve kan doen wat je zou willen: in je auto springen en ter hulp snellen. Terug naar huis en morgen een nieuwe dag met een nieuwe poging voor de auto dus. Het was een lang telefoongesprek, het was een lange hulplijn en tegelijkertijd landde ik daar weer, op mijn twee voeten. Hoe het komt, ik kan het niet precies duiden maar ik 'woehoewde' niet erna... ik landde.<br /><br />De dag erna kreeg ik een mail met de vraag of ik mijn gedacht eens wou zeggen over het ontwerp van de uitnodiging van het feestje - waar ik hoop te geraken als mijn rug het toelaat.<br /><br />Later die dag een sms van mij met de vraag of de auto in orde was geraakt. Dit keer wel direct een antwoord. Hij was terug helemaal zen, alle problemen terug van de baan. Hij naar Brussel voor een optreden en ik in mijn bed... De livestream van de AB-tv is toch niet hetzelfde en dus koos ik rond 1u30 vannacht voor de slaap die eindelijk kwam.<br /><br />Ergens rond de middag vandaag werd ik wakker gebeld (jawel!) door mijn baas. Ik vertelde dat uiteraard niet en hoopte dat mijn slaap niet te horen was. Later gewoon even die mail checken...<br /><br />En 'woehoewwwwwwww'...<br />Gelachen, van de ene kant van de kamer naar de andere...<br />'woehoewwwwwww' again<br />want toen hij vannacht is thuis gekomen heeft hij naar mij (naar mij alleen) een mailtje gestuurd met een link naar één van de beste DJ's ter wereld die hij in Brussel had mogen horen. Vannacht... Ergens tussen 3 en 4...<br /><br />'WOEHOEWWWWWW!' (nummer 3)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-3881941727549701960?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-82898958514690558572010-09-29T02:24:00.000+02:002010-09-29T02:24:56.175+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TKKGxatBE8I/AAAAAAAAACo/cZA2K0SCROA/s1600/bang.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="195" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TKKGxatBE8I/AAAAAAAAACo/cZA2K0SCROA/s200/bang.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNoSpacing">Na 2u in de nacht en voor de zoveelste nacht op rij kan ik de slaap niet vatten. Ik glimlachte vandaag bij het antwoord van Kaajee op mijn vorige post want hij had net dàt gezegd waarvan ik wist dat iemand het zo ging denken.</div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">Jep, ik ben woehoewww in de momenten dat ik beste vriend hoor maar de andere kant van de medaille vond hier geen stem om te schrijven maar ze leeft wel diep van binnen… Want plat liggen zorgt voor tijd, teveel tijd en tijd zorgt voor een hoofd dat alle ruimte van de wereld heeft om na te denken.</div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">Dus ja, ik mexican wave als hij gebeld heeft, dus ja, ik lig dan te glimlachen van de ene kant van de kamer tot de andere maar tegelijk lig ik ook wakker nadien met al mijn vragen. Ik probeer ze in de kiem te smoren door ze geen ruimte te geven van bestaan maar al te vaak wordt er onmiddellijk een andere deur geopend… met meer vragen in die geopende kamer...</div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik ben nog altijd bang. </div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik stel me nog steeds de vraag hoe dit evolueren zal.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik stel me de vraag wanneer dit in mijn gezicht ontploffen zal.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik ben bang te gaan hopen.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik stel me de vraag of ik me niet moet omdraaien.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik weet niet of dit veranderen zal.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik stel me de vraag of hier iets in zit.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik stel me de vraag of dit kan blijven duren.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik weet dat we geen ‘gewone vrienden’ meer zijn.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik stel me de vraag wat we dan wel zijn.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik ben bang dit alles te verliezen.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik weet gewoon niet wat ik hiermee moet doen.</div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik ben nog altijd bang.</div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">Ik stuur hem een korte mail, denkend ‘het moet niet altijd van hem komen’ en ik krijg er geen antwoord op en zover is moderne communicatie al gevorderd dat je direct respons wil… En dat een stilte je hele fundering legt voor een onzekerheid waar je gigantische denkmachines op laat landen… </div><div class="MsoNoSpacing">Ja, volgende keer –als hij terug zou bellen- woehoewww ik garantie weer maar ik weet ook dat de vraag van ‘wat is dit, waar gaat dit naartoe’… alleen maar groter wordt…</div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing">Ja, ik ben nog altijd bang.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-8289895851469055857?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-25591587862069111722010-09-27T00:45:00.000+02:002010-09-27T00:45:00.796+02:00Een verdere referentie met de titel<br />mag u vergeten<br /><br />but oops he did it again<br />en oops i woehoewww'd again<br /><br />hihi<br /><br />Voor zij die niet volgen: zie post hieronder<br />Voor zij die wél volgen: woehoewww with me!<br /><br />And I keep on smiling...<br /><br />Ik reed langs mijn huis<br />vond een afgeleverd pakketje<br />twee kleedjes<br />ik paste ze in een paar seconden<br />jeuj... miss is going retro en het lijkt op maat gemaakt<br />zet een pluim op haar eigen hoed voor 'durf'<br /><br />ik lummelde wat door de dag<br />wat moet een mens anders als ie moet liggen<br /><br />ging terug naar boven<br />zag 'een telefoontje' op mijn scherm<br />keek wie het was<br />hij...<br />enkele minuten geleden<br />drukte terug op het knopje<br /><br />'hey hey'<br />en ik glimlachte 'hey hey'nd' terug<br /><br />over zijn fijne maar ook wel zware dag vandaag<br /><i>- maar ik was blij dat hij die, in de autorit terug, met mij wou delen -</i><br />over zijn indigestie-weekend: teveel drank en teveel eten<br />over de slaap die hij vannacht niet kon vatten<br /><i>- en nee ik heb niet gezegd: 'vorige zaterdag was beter he -</i><br />over goeie wijn en dure champagne<br />over verzetten van een afspraak met onder andere mij in een sterrenrestaurant next week<br /><i>- gezien het mijn idee was vindt hij dat we het moeten opschuiven en hij gaat dat regelen -&nbsp;</i><br />over mijn nieuwe kleedjes en mijn happy zijn daarover en hij die het super vond<br />over hoe kapot hij was<br />over 'wat ik nog ging doen vandaag'...<br /><i>- euh? Liggen??? - 'juist', lachte hij</i><br /><i><br /></i><br />'Ik vond het fijn je nog eens te horen', zei hij<br />en ik stond hier te glimlachen van de ene hoek van de kamer naar de andere en zei: 'insgelijks'...<br /><br />WOEHOEWWWWWWW<br />ik ga ze tellen<br />vanaf de vorige<br />en dat maakt dat dit<br />woehoewwww n°2 is!<br /><br />just for fun: one more time!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2559158786206911172?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-5541171631403474192010-09-25T23:28:00.001+02:002010-09-25T23:29:45.504+02:00Vanuit mijn bed<br />moet u me beloven<br />dat u<br />bij volgende post<br />gewoon<br />even mee doet<br /><br /><i>Waarom?</i><br />hoor ik er al een brommen<br />Just for fun<br />Soms moet je me gewoon vertrouwen<br />En stop met die ene wenkbrauw op te trekken nu<br /><br />Duhussssss<br />You are in or you are out<br />If you are out: just stop reading<br />If you are in<br />just do the following.<br /><br /><i>Het helpt wel als er niet al te veel mensen in de buurt zijn</i><br /><i>het helpt jezelf vooral alles los te laten als je dit dan toch nog doet</i><br /><br />Ok<br />here we go<br /><br />De mannelijke en de vrouwelijke lezer<br />steken hun linkerarm in de lucht<br />ja?<br />(niet foefelen, linkerarm omhoog)<br /><br />ok,<br />vervolgens<br />rechterhand omhoog<br />allebei<br />hold it &nbsp;- nog een heel klein beetje<br /><br />sper je vingers van je handen daarbij open<br />zowel linkerhand als rechter<br /><br />ja?<br />ok<br />lach daar gewoon even bij<br />die bromberen mogen dit al lang niet meer lezen trouwens<br /><br />en gewoon<br />écht<br />héél uitbundig<br />WOEHOEWWWWWWW juichen<br />ja<br />klaar<br />ja<br />DOEN!<br /><br />én wel nu<br />héél eerlijk<br />ik deed het<br />na die<br />'én wel nu'<br /><br />en nu<br />nu zit ik hier te lachen<br />en me af te vragen<br />of er iemand zo zot is geweest<br />om me op dat punt<br />en op dat moment<br />te volgen<br /><br />if so<br />i love you!<br />if not: wuss!<br /><br />en waarom deed u dat nu?<br />ah<br />héél simpel<br />omdat hij vanavond weer belde<br />toen hij naar zijn avondje weg reed<br />gewoon<br />zomaar<br /><br />al voelt zomaar<br />bijlange niet zomaar meer<br />maar dat is relatief uiteraard<br />en dat weet ik ook wel<br /><br />niet te snel juichen<br />het vel niet verkopen voor de brombeer<br />en al die shit<br /><br />maar gewoon<br />het doet deugd<br />hij weet dat, ik gaf dat ook toe<br />dat het fijn was hem te horen<br /><br />hij vroeg wanneer ik nog eens alleen hier was<br />- noodzakelijk verblijf door die rug bij ouders-<br />ik wist het niet zo direct maar zei: het moet niet he<br />hij: dat weet ik maar twas plezant (en zo met een herinnerend lachje erbij)<br />yes it was, zei ik (met diezelfde flitsende herinnering)<br /><br />maar gaf toe dat moeder had voorgesteld<br />dat ze wel 'weg' zouden gaan als er eens mensen wilden komen<br /><br />ik lachte toen hard<br />zei: moeder... dat is al lang gebeurd.<br />Zij: ah? Wie dan?<br />ik: Y en Z. (goeie vriend en beste vriend dus)<br />Zij: samen?<br />en ik loog voor mijn eigen goodwill: 'ja' (zonder verpinken)<br /><br />Tot zover vertelde ik het hem vanavond ook<br />hij lachte<br />ik ook<br />En dat er achteraf toch vragen kwamen<br />Welke zei ik niet tegen hem<br /><br />Zij weer (terwijl ik zoiets had van: jeez moeder, begin weer niet he):<br />'Mocht hij het je vragen, dan zou je wel ja zeggen he'...<br />ik gierde het uit: 'vragen???'<br />zij: ja, papa heeft het me gevraagd hoor destijds<br />ik: (nog steeds hard lachend) Jeezes, die tijden zijn écht wel voorbij<br />Vragen, zei ik nog eens en ik lachte<br />en zij lachte met me mee<br /><br />Nog eens?<br />Doet u mee?<br />Voor mij, omdat hij 'nog eens' belde<br />en gewoon<br />voor u zelf<br />Linkerhand naar boven<br />JA<br />rechterhand naar boven<br />JA<br />vingers wijd open<br />WOEHOEWWWWWWWW<br /><br />hihi<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-554117163140347419?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-58787354104884447462010-09-25T02:17:00.000+02:002010-09-25T02:17:37.836+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TJ0_cEjRk_I/AAAAAAAAACk/1adgMyRYAt4/s1600/heart-window.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TJ0_cEjRk_I/AAAAAAAAACk/1adgMyRYAt4/s200/heart-window.png" width="200" /></a></div>De week vorderde en ik wist naarmate de uren liggend op mijn bed passeerden dat ik geen kans maakte om maandag weer de dagtaken te hervatten. De dokter stopte, checkte en ik liet hem begaan. Even later lag een briefje met 3 weken op tafel... Vijf in totaal dus... Een mens moet leren luisteren naar haar eigen lichaam en een miss die nooit 'nee' kan zeggen heeft het daar moeilijk mee. Maar een rug die me letterlijk de pas afsnijdt duldt nu eenmaal geen tegenspraak, zelfs niet van een miss.<br /><br />Plat dus.<br />Seizoenen dvd-series worden één na één bekeken, af en toe telefoons van het werk in verband met dossiers en een paar mails, met een laptop in bed vallen die te beantwoorden, voor de hoogdringende dossiers waar mijn advies nog voor nodig is. Meer ligt niet binnen mijn mogelijkheden en dat steekt.<br /><br />Wat ook steekt, maar dan in de meest positieve zin van het woord is hij die me niet vergeten is. Woensdag belde hij, donderdag belde hij, vrijdag stuurde ie een mailtje ter antwoord... Zelfs nu heb ik nog een glimlach op mijn lippen plakken als ik er aan denk. Zijn weekend is gevuld, het mijne is leger dan leeg... Etentje bij goeie vriend diende gecancelled, en in de komende weken zijn er nog tal van afspraken die afgezegd dienen te worden...<br /><br />Maar ik onthou dat ik hem heb die mijn 'venster op de wereld' is momenteel... Hij, weerspiegeld, in de ramen van mijn hart.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5878735410488444746?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-61622973432623750442010-09-20T11:26:00.003+02:002010-09-20T13:57:36.791+02:00<div class="MsoNormal" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img height="154" src="http://www.kunst-huren-kopen.nl/images/uploads/art/Hand%20in%20Hand..jpg" width="200" />Ik zoek woorden om te beschrijven hoe plat liggen in een weekend heus niet zo slecht is… Ik typte en wiste en begon opnieuw. Ik sluit mijn ogen en denk in flitsen aan de voorbije dagen met een glimlach. Goeie vriend die vrijdag belde en waarmee ik meer dan twee uur aan de lijn hing. Lachen, genieten en zo hard die vriendschap appreciëren. Hij ontfutselde info over ‘beste vriend’ en hoe dat nu zat. Hij is nieuwsgierig omdat hij dingen ziet en voelt maar het niet ‘weet’. En we lachten. Maar ik vertelde met een open hart over gevoel, over gesprekken erover, over vragen en over nieuwe onwetendheid... </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Hij merkte op dat ik zoveel gelukkiger was dan vorig jaar en vroeg of dat te maken had met ‘beste vriend’. Weer een lach van mijnentwege. Wat een mooie vraag eigenlijk. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Na het telefoongesprek even rondlopen en terug op bed belanden. Ik nam mijn gsm, keek er even naar. Enkele minuten geleden had ‘beste vriend’ me proberen te bereiken. Ik glimlachte en belde terug. Gewoon om te horen hoe het met me was. En ik glimlachte opnieuw. Alsof ze het hadden afgesproken. Gewoon babbelen zonder ophouden over ditjes en datjes… En in the end zei ie: zal ik die film morgen meebrengen, dan kunnen we die samen kijken? </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">En zo was de vrijdag klaar voor de zaterdag… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">18u, een sms: ‘ik vertrek nu’.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">18u20: ‘ik kwam goeie vriend nog tegen, ik vertrek nu écht’</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Glimlach</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">De deur openen, blij zijn om hem te zien, cadeautjes in ontvangst nemen: Een fles rode wijn, twee boeken van hem om te lezen (boeken uitlenen is iets dat niet gebeurt, maar ik ben een uitzondering – al mogen we dat niet tegen goeie vriend vertellen), dvd’s op harde schijf om de tijd te doden in een speciaal voor mij aangemaakt mapje. Fijn, fijn! De oven aan, eten erin en buiten de fles ontkurken en genieten van het laatste streepje zon. Na het eten bleek die fles al op… en in huis was geen rode wijn meer te bespeuren. ‘Zal ik gewoon naar huis rijden voor die andere fles?’… Ik lachte. Wat een zot idee. Maar zot zijn is gezond en hij wou van geen wijken weten… Open die deur, weg die auto en ik bleef al lachend achter.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Tweede opening van de deur, tweede verwelkoming. Tweede fles rode wijn die open gaat. Naast elkaar in de zetel dit keer en de laptop als compagnon… Een laptop dient voor jongetjes dan om hun technisch overwicht ten opzichte van de vrouw even te tonen en dus begon hij even dingen te corrigeren. Ik liet hem begaan. Genoot van hem bezig te zien. ‘Zullen we dan eindelijk een film kijken zei ie al lachend’. Uit het lange lijstje meegebrachte films kozen we een sprookje, een japanse animatiefilm. Zitten, draaien, hij die zegt: ‘maak het je maar gemakkelijk, ik pas me wel aan’, benen over zijn benen en gewoon genieten.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Twee flessen rood en een joint voor hem… Mijn hoofd viel tegen zijn schouder en zijn hoofd tegen het mijne. Ogen toe en hangen in de nacht… ‘Gaan we slapen’, zei ik. ‘Hmm’, klonk het aan de andere kant. Licht uit, trap op, bed in en slapen… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">En zo was de zaterdag klaar voor de zondag…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ogen toe en toch wakker zijn… zo begint een zondag. Meer bewegen, weten dat je allebei wakker bent en ‘goeiemorgen’… Zijn er schonere ochtenden dan een zondag? Zijn er schonere momenten dan lachen over die slechte matras en ‘wie de lakens wegtrekt’… Dat is wakker worden in eerste instantie. In tweede instantie staat er uiteraard een olifant in de kamer. Die we niet uit de weg gaan… ‘Wat is dit’… vraagt hij. Mijn ogen zijn toe, ik soes. Twee lagen: het genieten van de warmte en het ongemakkelijke spanningsgevoel omdat dit haaks staat op wat hij in het verleden gezegd heeft, zo zegt hij. Ik luister, zeg dat ik het losgelaten heb. Dat ik gestopt ben te denken en dat ik gewoon geniet van al die fijne dingen die we doen. ‘Hadden we dit misschien beter niet gedaan’, speelt in zijn hoofd. Ik vraag hem of iets in zijn binnenkant nu zegt: ‘damn, dit hadden we niet mogen doen?’… ‘Nee’… ‘Dan is dat iets positief, zei ik. Anders had je je antwoord daar gehad’.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik vertelde hem over de vraag van goeie vriend: ‘dat ik zoveel gelukkiger was dan vorig jaar en of dat te maken had met hem’. Ik had mijn ogen toe en soesde wat. Ik voelde hem ineens kijken naar me en na enige stilte zei ie: ‘en?’… We lachten. Ik zei wat ik goeie vriend had geantwoord: ‘ja’… En we glimlachten opnieuw.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Lachen, genieten, positie zoeken voor mijn rug. Hij die een tweede keer vraagt: ‘zou een massage helpen?’… Even later worden mijn woorden naar de achtergrond geduwd door zijn handen. Genieten en overgeven aan zijn twee gouden handen… You are my hero, zei ik hem. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Liggen, genieten, zwijgen, nog wat soezen… en opstaan. Samen aan de ontbijttafel met verse koffie… Wakker worden in fase 2. Opruimen en afscheid nemen met een knuffel: ‘dit was plezant’… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">En zo was de zondag klaar voor de zondagavond…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">’s Middags slaap inhalen en tegen de avond wakker gebeld worden. ‘Mag ik nog langskomen?’… Goeie vriend. Ja hoor. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">De deur openen, een warme welkom. Zittend aan de keukentafel, terwijl ik mijn avondeten at, wederom gewoon praten. Over het voorbije weekend en hoe hij doorgezakt had die nacht. Lachen met zijn avonturen. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Twee vriendschappen… allebei anders maar allebei uniek… Ik sluit mijn ogen en glimlach.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">En zo was de zondag klaar voor de maandag…&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6162297343262375044?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-41440236525125875702010-09-18T01:10:00.002+02:002010-09-18T01:10:45.396+02:00ik ben heppie<br />ja<br />het kan samengaan<br />heppie zijn<br />en plat liggen<br /><br />ik lig hier al<br />te smilen<br />elke dag zelfs<br /><br />gewoon heppie<br />waarom<br /><br />misschien<br />héél misschien<br /><br />vertel ik u dat later wel<br />maar nu<br />wil ik gewoon<br />heppie heppie heppie zijn<br /><br />if i could dance<br />i would shake<br />maar ik blijf rustig plat liggen<br />mét glimlach<br />grote<br />glimlach<br /><br />heppie<br />ja<br />heppie heppie heppie<br />hihi<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-4144023652512587570?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-72498781705771006102010-09-15T18:26:00.000+02:002010-09-15T18:26:29.711+02:00Plat<br />horizontaal<br />gewoon<br />plat<br /><br />althans dat was het verdict&nbsp;afgelopen maandag.<br /><br />Plat liggen is zo wat het moeilijkste dat miss moet doen. Dus vocht ik een paar weken tegen de rugpijn. Liep ik af en toe krom door de dag... <br /><br />Moeizame weken daardoor maar de weekends waren zo fijn met hem dat ik maar niet kon toegeven aan dat lijf. Al het volgende in de afgelopen twee weekends op een rij:<br /><br />- opera op het plein onder een stralende zon<br />- een strandstoel met hem naast me, de zon en de fontein<br />- samen de krant lezen in het station<br />- een prachtig uitzicht vanop het terras over de stad onder een zakkende zon<br />- door de stad wandelen in volle zon<br />- samen jeansbroeken kopen voor hem<br />- samen op een bankje met een flesje water<br />- samen in de boekhandel<br />- samen uren op een terras met goeie vriend<br />- samen in de wijnbar<br />- samen naar het theater<br />- samen op café met hoop vrienden<br />- achterop bij hem op de fiets<br />- samen naar een tentoonstelling in het museum<br />- samen verder genieten van de zondag met een terrasje en een kop koffie<br />- samen verhuizen naar een ander terras<br />-...<br /><br />Ja, met een zere rug maar hij joeg me uit bed die zaterdagmorgen via de foon: 'het is schitterend weer, maak dat je uit dat bed komt, kom mee de stad in'... Miss kan nooit nee zeggen en al zeker niet tegen zo'n voorstel. Leuke dingen dus...<br /><br />Maar maandag was het genoeg. Maandagmiddag was de kaars uit en wist ik dat een bezoek aan de dokter een noodzaak was. Werk moest wijken, al wou ik niet maar mijn dokter week ook niet... Scanner. Vandaag viel het verdict... Hernia, etc.<br /><br />Plat dus en ik liet 'hem' een telefoontje dat ik niet in de kookles zou geraken. Hij belde onmiddellijk terug: 'meid toch', zei ie... Mja. 'Kan je bezoek ontvangen?', vroeg ie. Ik glimlachte. Ik ben niet thuis, ik ben bij de ouders maar de ouders zijn dit weekend niet thuis dus dat zou kunnen. Maar het moet niet he, zei ik.<br /><br />Maar van binnen lag ik plat... met een glimlach.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-7249878170577100610?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-51417984721884039612010-09-03T21:33:00.002+02:002010-09-03T21:33:32.716+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TIFNLGmJkRI/AAAAAAAAACU/vL3eE25KcKY/s1600/ster.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TIFNLGmJkRI/AAAAAAAAACU/vL3eE25KcKY/s200/ster.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNormal">Dag lieve X.,</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Een jaar geleden is het… Een jaar geleden dat ik hier telefoon kreeg, thuis… Zittend op de bank, kijkend door de voorste ramen naar de wiegende bomen. Goede vriend aan de lijn… ‘Het is gedaan, het is over…’</div><div class="MsoNormal">Nee… Ongeloof en een scheurende pijn, recht door het hart… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">12 maanden zijn ondertussen gepasseerd. Elke maand was ergens een stap verder weg. Maar een jaar later blijkt niets ‘ver’ te zijn…&nbsp; Het voelt als gisteren maar dan een jaar verder… Met dezelfde tranen. Tranen om een gemis dat altijd een leegte zal zijn. Omdat ik jou mis… omdat ik je lach mis, de momenten op café… omdat ik je wilskracht mis… De fonkeling in de ogen die duidelijk maakte dat je zo genoot van al die momenten… De goesting waarmee jij voor de vrienden kookte… De warme welkom die ik dan voelde…</div><div class="MsoNormal">Vandaag knipoogde ik naar het wolkendek… Naar jou… Gewoon om ‘goeiedag’ te zeggen. Zittend van op de bank, dit keer aan de andere kant, weer kijkend naar de wiegende boom in mijn voortuin. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Het is moeilijk lieve vriendin… Soms praat ik tegen je, al weet je dat natuurlijk. In flarden. In de hoop dat ik het hier allemaal wel goed doe. In de hoop dat ik hier niet al te veel fouten maak… </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Ik vergeet nooit de woorden van je: ‘ik vind je een toffe, ik heb je echt graag’… omdat ik weet dat je ze niet zomaar zei en allerminst tegen jan en alleman… Ze maakten me verlegen die woorden en ook dat gebeurt niet vaak.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Naast de tranen kan ik ook glimlachen. Glimlachen om al de mooie momenten. </div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Maar een jaar later blijft de pijn… de pijn van te jong, te vroeg… de pijn van het godverdomde kankerbeest dat jouw oorlog won…</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Lieve X? Zorg je een beetje voor ons hier? Let je een beetje mee op? We zullen onze fouten zelf wel maken maar je steun kan ik verdomd goed gebruiken!</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Als je in de sterren kon wonen, dan zie ik je daar ook fonkelen, net zoals je ogen.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">x</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-5141798472188403961?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-10619830956233631472010-09-02T10:54:00.000+02:002010-09-02T10:54:35.699+02:00De lijst<br />hij is weer wat aangepast<br /><br />beetje bij beetje<br /><br />nieuwsgierig?<br /><br /><a href="http://abnormalia.skynetblogs.be/archive/2010/04/19/101-dingen-in-1001-dagen.html">u vindt het hier...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-1061983095623363147?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-68527419639663499422010-08-23T19:20:00.000+02:002010-08-23T19:20:38.729+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/THKtw6sLwGI/AAAAAAAAACE/lTNmKxCS2vw/s1600/stage.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" ox="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/THKtw6sLwGI/AAAAAAAAACE/lTNmKxCS2vw/s200/stage.jpg" width="141" /></a></div>De kogel is door de kerk<br /><br /><br />Of zo voelt het toch<br /><br />De knop moet om<br /><br />En door het gesprek van zaterdag<br /><br />Is er toch iets in me<br /><br />Dat zegt: vooruit miss, vooruit<br /><br />Stilstaan heeft geen zin<br /><br />En als ik maar sterk genoeg ben<br /><br />Dan moet me dat<br /><br />Alleen<br /><br />Lukken<br /><br /><br /><br />Geconfronteerd worden met je eigen ik<br /><br />Doet alles ook in vraag stellen<br /><br />En zorgt ervoor<br /><br />Dat je jezelf<br /><br />Eens onder de loep neemt<br /><br /><br /><br />Ik trok er de nodige conclusies uit <br /><br />En wens me<br /><br />Vanaf deze week<br /><br />Beetje bij beetje<br /><br />Op de voorgrond te plaatsen<br /><br />‘mijn voorgrond’<br /><br /><br /><br />Ik ben een achtergrondzangeres<br /><br />Een spring in t veld<br /><br />Voor jan en alleman<br /><br />Geen problemen mee<br /><br />Ik doe dat gewoon graag<br /><br />Ik speel de protagonist wel op andere gebieden<br /><br />Maar door altijd in de bres te springen<br /><br />En iedereen een hand uit te steken<br /><br />Verlies ik mezelf wel eens uit het oog<br /><br /><br /><br />Dus koos ik richting<br /><br />Ga ik binnenkort met de rugzak<br /><br />Trekken<br /><br />Door Syrië en Jordanië<br /><br />‘Mijn’ stukje ‘weg van hier’<br /><br />En wederom ‘dichter naar mezelf’<br /><br />Blij blij blij<br /><br />Dat ik er eindelijk uit ben<br /><br />Blij blij blij<br /><br />Met die keuze van mij<br /><br /><br /><br />Dus koos ik richting<br /><br />Maakte een afspraak<br /><br />Met acupuncturist<br /><br />Om die balans in mezelf<br /><br />In evenwicht te brengen<br /><br />Deze week nog<br /><br />Laat ze maar steken<br /><br /><br /><br />Dus koos ik richting<br /><br />Ga ik terug voor gestructureerd<br /><br />En gezond eten<br /><br />Omdat ik dat de afgelopen maanden<br /><br />Verwaarloosd heb<br /><br /><br /><br />Dus kies ik richting<br /><br />En ga ik binnenkort weer sporten<br /><br />Al zal dat enige organisatie vergen<br /><br />In mijn overvolle agenda<br /><br /><br /><br />Er zal nog wel plaats zijn<br /><br />In die drukke agenda<br /><br />Voor anderen<br /><br />Maar in eerste instantie<br /><br />Vul ik die agenda voor mezelf<br /><br /><br /><br />In plaats van neer te zitten<br /><br />En spijt te creëren in die vier kamers van mijn hart<br /><br />Wandel ik in een gestaag tempo<br /><br />Voet per voet<br /><br />Vooruit<br /><br />Op ‘mijn podium’<br /><br />‘This is my stage’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6852741963966349942?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-21145425180887584342010-08-22T06:29:00.000+02:002010-08-22T06:29:22.875+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/THCmGQjumII/AAAAAAAAAB8/q92x3PVNEO8/s1600/friends.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="140" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/THCmGQjumII/AAAAAAAAAB8/q92x3PVNEO8/s200/friends.jpg" width="200" /></a></div>Gezeten naast elkaar<br />met een glas goede wijn<br />de dag overlopend<br />zijn dag<br />waarvan ik wist dat die niet gemakkelijk was geweest<br /><br />ik had hem gevoeld<br />gewoon, omdat ik wist<br />dat het niet gemakkelijk ging zijn<br /><br />hij was stil soms<br />en er gewoon te zijn voor hem<br />in dat moment<br />was voldoende<br /><br />we praatten<br />gaandeweg kreeg de dag<br />ook woorden<br />en ik luisterde<br />en raakte hem even aan<br />om te zeggen:<br />'x'<br /><br />we blijven het ook benoemen<br />en dus gaf ik eerlijk toe<br />dat het moeilijk was<br />'dit'<br />en dat 'dit' volgens mij niet kan blijven duren<br />de intensiteit ervan<br />de dunne koord<br />ik zoek mijn balans maar ik weet niet<br />naar waar die overhellen zal<br /><br />minder<br />volgens mij<br />minder<br /><br />genoeg vragen, genoeg gesprek<br />gewoon, heel eerlijk en open<br />dat dit nodig is en moet blijven gebeuren<br />dat ik op tijd moet zeggen<br />dat dingen die hij doet<br />voor mij teveel los maken<br /><br />ik zeg dat ik op reis moet<br />en dat dat ook zeker gaat gebeuren<br />ergens eind oktober<br />gewoon<br />omdat ik voel dat ik afstand nodig heb<br />hij begrijpt<br /><br />we weten dat we op een dunne koord zitten<br />we weten dat wat hier is<br />weinigen gegeven is<br />we weten ook dat zijn gevoel er is<br />en ook weer niet<br />en we weten dat wat er is zeer intiem is<br /><br />hij weet het<br />ik weet het<br />hij worstelt ook met die zeer dunne lijn<br />die hunkering naar lichamelijkheid<br />en de moeilijkste weg die we kiezen<br />omdat dat de oplossing niet zou zijn<br />maar het begin van het einde<br />als is het einde misschien nodig<br /><br />maar we zijn er niet klaar voor<br />om elkaar te lossen<br />of zo denken we toch<br />we weten niet hoe<br />want afscheid hier<br />zorgt op zulke momenten<br />voor ongemakkelijke situaties<br />wanneer de vriendenkring samen komt<br /><br />en waarom ook opgeven<br />wat je zo goed doet...<br /><br /><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">hij is er ook niet uit</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">en toch ook weer wel zei ik hem</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">maar niets is zo zuiver als het lijkt&nbsp;</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">al wil ik niet vervallen in hoop</div><br /><br />ik weet het zei ik<br />ik ben ook zeer nuchter in dit alles<br />ik zweef niet<br />noch geven momenten me ooit vleugels<br />ik 'weet' het<br />nu moet ik wat ik 'weet' ook nog 'voelen'...<br /><br />En ik weet niet<br />of dat ooit gaat lukken<br />als we zo dicht bij elkaar staan<br />als de spanning voor beiden elke keer voelbaar is<br />en je op zo'n level zit<br />dat weinigen daarmee kunnen interfereren<br /><br />'ik weet het niet', zei ik, blijft op de voorgrond<br />ik weet het uiteraard wel, dat dit niet kan, maar ik weet niet 'hoe'<br /><br />hij ging een filmpje zien en eentje smoren<br />of hoe mijn geschiedenis<br />zich keer op keer herhaalt<br /><br />'verder' moet ik<br />'verder'<br />en loskomen van<br />het benoemen helpt daar wel in<br />met open hart en open gevoel rijd ik naar huis<br />blij ook dat het telkens bespreekbaar kan zijn<br />al heb ik elk uur van de nacht gezien<br />en is er iets in mij<br />dat blijkbaar niet zo 'open' staat<br /><br />Bestaat er een tussenpositie<br />tussen vriendschap en relatie<br />of is dat een niemandsland<br />waar niemand stranden kan...<br /><br />we vroegen het ons zelf af...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2114542518088758434?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-7158403661960496782010-08-21T20:18:00.000+02:002010-08-21T20:18:34.842+02:00Hij belde zonet<br />van in de wagen<br />Het voelde zo goed<br />zo schoon<br />na een zware dag voor hem<br /><br />Belde hij mij<br />praatte hij wat<br />en luisterde ik<br /><br />We&nbsp;zien elkaar sebiet<br /><br />Ik had hem zo willen knuffelen<br />maar dat kan niet&nbsp;door de telefoon<br /><br />Damn<br />ik heb hem graag...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-715840366196049678?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-16822972855344887342010-08-18T19:56:00.000+02:002010-08-18T19:56:30.567+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TGwd2Hc0SKI/AAAAAAAAABg/eHM9xr3G4vE/s1600/ARROW.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="100" src="http://1.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TGwd2Hc0SKI/AAAAAAAAABg/eHM9xr3G4vE/s200/ARROW.jpg" width="200" /></a></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Ik belde zonet met ‘beste vriend’ om hem en zijn vriendin een goeie reis te wensen. Morgen vertrekt hij, voor drie weken naar een ander continent. De reiziger in mij is stikjaloers. Ooit leerde ik hem op een ander continent beter kennen. Niets liet toen uitschijnen dat we zoveel jaren later elkaar zo vaak horen, zien en in een gezamenlijke vriendenkring terecht zijn gekomen. Zijn verdienste, dat moet ik wel toegeven. Ik zei hem: ‘als je iemand nodig hebt om jullie op te halen bij het thuiskomen, geef me een sein en ik sta op Zaventem’... <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">De reiziger in mij wroet een beetje in het rond en heeft het moeilijk met ieder vertrek rond me dat verder gaat dan Europa. Wetende dat ik nog steeds niets beslist heb en dat ik elke dag meer en meer voel dat ik terug op zoek moet naar verre oorden om een stukje rust te vinden, een stukje meer tot mezelf te komen en vooral: afstand te creëren van wat er in het ‘hier en nu’ aan het gebeuren is.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Ik noem hem hier altijd ‘beste vriend’ maar ik weet dat die term aan het vervagen is. Twee zondagen geleden gaf ik dat ook aan ‘hem’ toe… Dat ‘hij’ en ‘beste vriend’ aan het vervagen waren in mijn ‘definities’… Niet dat het ‘beste vriend’ minder maakte… het maakt ‘hem’ alleen maar meer. Kan u nog volgen?<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Of hoe interne relaties met vrienden onderling ook evolueren.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">De diepgang die ik met ‘hem’ heb en aan het beleven ben… Het vertrouwen, de gesprekken en de grens van het fysiek dichter bij elkaar zijn zonder dat er écht iets gebeurt… Het maakt dat ‘hij’ mijn ‘beste’ vriend aan het worden is en dat ‘beste vriend’ zoiets als ‘hele goeie’ vriend wordt… Al neemt hij me dat niet kwalijk, dat weet ik wel zeker. Het feit dat ‘hij’ en ‘hele goeie vriend’ dan weer hele goeie vrienden zijn met elkaar maakt het allemaal niet makkelijker.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Er wordt dan ook gezwegen in de drie richtingen… Al kwam er wel een vraag van ‘hele goeie vriend’ aan ‘hem’, twee zondagen geleden. Blind zijn is ‘hele goeie vrienden’ niet gegeven. Maar ‘hij’ – of moet ik nu zeggen ‘beste vriend’ – heeft gesproken over een hele ‘hechte’ vriendschap en bij alle andere vragen is hij er, volgens eigen zeggen, ‘netjes rond gefietst’… <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Verder zwijgen we erover… in alle talen.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Zo is het ook weer enkele dagen stil, buiten die mail van maandag van hem… Al zal dat niet zo blijven gezien er morgen weer een afspraak op het programma staat en concrete afspraken daarover nog gemaakt moeten worden. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Ik blokkeer alle vragen in mijn hoofd. Ik geef ze geen kans van bestaan. Voorlopig, nu, lukt dat nog… Al gaf ik vandaag aan mezelf toe dat dit gevoel, dit o zo schoon gevoel, op lange termijn niet kan blijven duren. Ook dat zal moeten evolueren… Alleen weet ik nog niet in welke richting…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">Een mens mag niet teveel willen in dit leven… Tijd en ruimte bepalen soms de dingen voor je… Of toch bij mij. Dingen zelf doen gebeuren ligt niet echt in mijn karakter… Dus balanceer ik, tussen droom en werkelijkheid zonder te gaan zweven en met de dromen in een doosje waar ik zelf het deksel niet van durf op te lichten. Praten met jezelf helpt… Intern 'nee' zeggen helpt ook om dat doosje toe te houden... Ik heb alles op een rijtje.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNoSpacing"><br /></div><div class="MsoNoSpacing"><span style="font-family: &quot;Georgia&quot;,&quot;serif&quot;;">En dus snap ik niet waarom daarstraks mijn huis vol rook hing en het eten in de oven compléét zwart zag…<o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-1682297285534488734?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-24116720483244551582010-08-17T13:51:00.000+02:002010-08-17T13:51:09.615+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TGp3gqeT4JI/AAAAAAAAABY/DQaSjPes0mg/s1600/balans.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="148" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TGp3gqeT4JI/AAAAAAAAABY/DQaSjPes0mg/s200/balans.jpg" width="200" /></a></div>Ik zoek hier woorden die ik niet vinden kan. Ik zoek een uitleg die ik amper onder woorden brengen kan. Ik zoek balans. Balans om mijn hoofd de nodige “openheid” te gunnen en tegelijkertijd ook de nodige “afronding” te gunnen. Sommige dagen lukt dat wonderwel. Andere dagen voel je een kleine wrijving in je hoofd en weet je dat de balans om kan slaan.<br /><br /><br />Loslaten en aanwezig blijven is een moeilijke situatie. En aan de hemelpoort is men vergeten een handleiding uit te typen die men me zou kunnen bezorgen.<br /><br />Genieten met grote G is een kunst. Vrijdag slaagde ik daarin. Zondag, gezeten bij een nieuwe muzikale zomerlading, ondanks de regen, deed ik dat opnieuw. Gezelschap (ook met grote G) maakt je dat soms gewoon mogelijk. <br /><br />Nieuwe voorstellen worden gedaan, nieuwe plannen worden gesmeed. Agenda’s raken gezamenlijk gevuld en soms kijk ik naar een toekomstige week waarin drie afspraken reeds gepland staan…Niet nadenken en gewoon ondergaan is één zaak… Mijn hoofd is er een ander. Wanneer moet je ‘stop’ zeggen en terugkeren naar jezelf en leuke dingen laten passeren, nét omdat het niet ‘verstandig’ lijkt… <br /><br />Iets in zijn gevoel houdt hem tegen… Waarom houdt mijn gevoel zich dan niet tegen?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-2411672048324455158?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5466446140285142671.post-62834902336069609762010-08-14T09:16:00.000+02:002010-08-14T09:16:49.491+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TGZCuog_3RI/AAAAAAAAABQ/I91R_O1Ms0Q/s1600/blote_voeten.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="131" src="http://2.bp.blogspot.com/_weK4ult85eo/TGZCuog_3RI/AAAAAAAAABQ/I91R_O1Ms0Q/s200/blote_voeten.jpg" width="200" /></a></div><br />Na zondag was er vrijdag... De stilte sinds maandagavond werd geruild voor een sms op vrijdagmiddag die tegelijk van hem naar mij ging en omgekeerd... How freaky can it be? Afspraak vanavond dus om een hapje te eten voor de voorstelling.<br /><br />Een cava, een lekkere maaltijd buiten en gewoon... dat vertrouwde gevoel dat door het gesprek van zondag langs geen kanten veranderd bleek... Integendeel zelfs... 'dichter'.<br /><br />In de rij met de massa schuifelen we verder richting ingang. We genieten met twee van de voorstelling. Met twee. Wederom schuifelen we weer naar buiten en als rebelse tieners kruipen we over de draad gezien het daar makkelijker lopen is... Even snel worden we terug geroepen en moeten we terug. We lachen. We bereiken de bar, zien dat en denken... Oh no. Honderden mensen tegelijk die drinken proberen te krijgen... No way dat we daar gaan tussen staan. Dus stappen we... Met mijn hakken van 11 cm is dat de ideale manier uiteraard. Stappen... Op zoek naar een nachtwinkel die in de kortste omgeving niet te bespeuren is. Al hebben we geen zin in een café of een tafel voor twee. We willen lucht, we willen water en we willen ruimte.<br /><br />De koelkast wordt opengetrokken, fles Freixenet eruit en 'hebt u bekertjes'. Een blauw plastiek zakje, een fles en twee bekertjes wordt ons gezelschap voor vanavond. Dàt en de rivier. Al bereiken we die enkel terug dankzij mijn oriëntatie en dankzij het feit dat ik mijn schoenen uittrok en op ouderwetse blote voeten de stad door trok. 'Opletten zei ie, hier ligt glas'. Ik: 'ach, we hebben allemaal ooit in de jeugdbeweging gezeten'. Hij: 'ik ga toch extra mee uitkijken voor je'... 'Doe maar zei ik en anders draag je me wel naar huis'... Glimlachen, stappen, wandelen... En de oever bereiken waar niemand te bespeuren is buiten een hoop geparkeerde auto's.<br /><br />De fles gaat open, de bekers worden gevuld en het gesprek is die avond nog niet gestopt. Af en toe vindt het daar de ruimte om dat wel te doen, toch niet voor lang. De tenen wriemelen over de rand en het lichaam ligt op haar zij... hij die met zijn hoofd even in mijn nek gaat liggen en wij die zoeken naar die vallende ster.<br /><br />Later zakken onze lijven. Liggend op de oever, plat op mijn rug, met mijn ogen toe. Hij die zich nestelde met zijn hoofd op mijn buik... Praten, lachen, zijn hoofd dat mee beweegt... warmte daar, hij bevestigt het en de rest van mijn lichaam koelt langzaamaan af... Waarom moest ik nu toch dat kortste kleedje aandoen?<br /><br />Gewoon genieten, in alle rust... Vragen blokkeren in je hoofd en ze geen reden geven van bestaan... gewoon genieten. Recht komen door lawaai van een niet zo perfect startende auto... Schoenen terug aan en hij die bang is dat ik in het water ga terechtkomen dus hij houdt me tegen. Over de kasseien met elf centimeter hakken doet me 'oe' en 'aa' roepen en hij biedt spontaan zijn arm aan... 'om de druk te verlichten'... We lachen... we komen terug op vlakke grond en we stappen. Niet voor lang. Ik hou halt, gooi die schoenen in mijn handtas en we stappen en stappen en stappen... Schoon.<br /><br />Weer komt het afscheid... weer die knuffels... die blik in de ogen en nog een korte knuffel... This was fun... again... "Er komen nog veel van die avonden... ik heb nog veel verhalen", zei ik... Hij keek en zei: 'die geraken ooit wel eens op'. Ik lachte en zei: 'boek de komende tien jaar al maar'... 'Straffe uitspraak', zei ie, 'maar laten we beginnen met te zeggen dat ik je voor zondag zal bellen'... 'Is goed', zei ik en ik stapte met blote voeten in mijn auto...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5466446140285142671-6283490233606960976?l=missabnormalia.blogspot.com' alt='' /></div>abnormalianoreply@blogger.com1